USA 2012 Yellowstone, Wyoming 2

Gelukkig hebben we nog een hele dag in dit schitterende park, want anders hadden we vreselijk veel gemist. We hebben vandaag een plan. We staan heel erg vroeg op en rijden dan eerst naar Old Faithfull, de geyser die al 137000 keer trouw is uitgebarsten met tussenpozen van ongeveer 92 minuten. Althans voor zover geregistreerd, want hij is natuurlijk vast al vaker uitgebarsten. Yellowstone National Park bestaat voor het grootste deel uit een caldera met een doorsnede van tientallen kilometers. Een caldera is de rand van een uitvloeiingsvulkaan. Eigenlijk kun je dus zeggen dat Yellowstone een enorme vulkaan is. En hij bars tom de 630000 jaar uit. En je raadt het al. Die 630000 jaar zijn al lang weer om. Hij kan ieder moment uitbarsten en wij slapen er middenin. Nou ja, hij zal nog wel even wachten. In ieder geval tot morgen dan maar. Doordat we in de caldera zitten is er ook heel erg veel vulkanische activiteit. Het magma, dat normal 30 tot 70 kilometer onder de aardkorst zit, bevindt zich hier 5 tot 12 kilometer onder het aardoppervlak. En dat zorgt er voor dat water in de ondergrond opgewarmd wordt tot grote temperaturen en grote druk en daardoor komen er geysers, modderpotten, hot springs en dergelijke voor. Het feit dat er in het water ook nog allerlei mineralen opgelost zitten, maakt het nog mooier. Maar tot zover de theorie, nu de praktijk.

We staan om zes uur op. Ja, om 6 uur. En wat nog erger is, het vriest. Het is 31 graden Fahrenheit. Sinds we vorige week dinsdag Kingman, Arizona uitreden zijn we eigenlijk continue op een hoogte van 2000 meter geweest. Je gaat het Coloradoplateau op dat op die hoogte zit. En we zijn er niet meer afgekomen. En ons onderkomen voor vandaag, een prachtige Frontier Cabin, ligt in Canyon Village op 2400 meter. Koud, koud, koud. In de nacht hebben we dekens aangevoerd om het een beetje warm te krijgen. Vanochtend wel de korte broek aan, maar met een jasje. Om kwart voor zeven reden we naar Old Faithfull. Dat is nog een tocht van 70 kilometer, dus snel ging het niet. Onderweg weer de gebruikelijke beesten, een bison die langzaam langs de weg sjokt, een groot hert dat het verse gras langs de rivier staat op te eten.

Eigenlijk al weer heel gewoon. Om tien voor acht komen we bij Old Faithfull aan. Het visitor center weet ongeveer wanneer er uitgebarst gaat worden, maar het is nog dicht. We slenteren wat rond en dan is het center wel open. Verwachte uitbarsting 9.13 uur. We hebben dus nog een dik uur.

We lopen naar de Old Faithfull Inn, een prachtig oud houten gebouw met een imposante lobby. We halen er onze koffie en wandelen dan rustig terug naar de plek van de geyser. Er zijn in de omgeving nog meer geysers, maar die laten we vooralsnog links liggen. We gaan op het bankje het dichtst bij de geyser zitten en wachten. De uitbarstingstijd heeft een marge van + of – 10 minunten, dus vanaf 9 uur wordt het spannend. Eigenlijk begint het al direct na 9 uur. Er pruttelt wat en even later is de geyser op volle sterkte. Het is nog wel koud, dus er komt heel veel stoom bij vrij. Na een paar minuten is het al weer over. Imposant om te zien, maar misschien stel je je er ook teveel van voor.

Na de uitbarsting wandelen we in het gebied rond en kijken bij wat andere geysers. Het pruttelt en borrelt. Sommige geyers doen het eigenlijk continue en andere hebben tussenpozen van uren, dagen, maanden en soms jaren. De grootste en hoogste is Steamboat Geyser, maar die is als jaren niet meer uitgebarsten. Er zijn wat Geocaches in het gebied en voor een daarvan moeten we een klimmetje maken naar Solitary Geyser, de naam zegt het al, een eenzame, afgelegen geyer. Die is echt heel leuk. Om de vijf tot zeven minuten komt er een anderhalve meter hoge waterkolom uit een grote poel omhoog. Blub. Als we het pad doorlopen komen we bij Observation Point waar je van grote hoogte naar Old Faithfull kunt kijken.

Om 10.40 uur is er weer een uitbarsting, dus die pakken we ook nog maar even mee vanaf dit punt. Hij laat lang op zich wachten en begint om bijna 10.50 uur. Maar hij duurt langer en is hoger dan onze eerste uitbarsting. Leuk om te zien uit deze hoek. Daarna maar weer naar beneden en langs nog een paar stinkpoelen. Helemaal beneden gaan we naar het cafetaria, want we hebben honger. We nemen broodjes en drinken en nestelen ons in de lederen bankstellen van de lodge. Lekker uitrusten. Daarna nog even wat souveniers bekijken. Eindelijk kopen we een t-shirt voor Anna. Eenje van Yellowstone. De t-shirt stand is nu Anna 1, Christien 1, Thom 2 en Paul 10+.

Als we klaar zijn is het al weer bijna 12 uur en om 12.10 uur is er weer een uitbarsting. Maar hij begint eigenlijk direct als we de lodge uitlopen. Een hele mooie dit keer met hoge stralen en veel water en weinig rook. Het is ondertussen wel heel verschrikkelijk druk met mensen geworden. 

Zo rustig als het bij de eerste uitbarsting vanmorgen was, zo druk is het nu. Als de geyser uitgepruttelt is gaan we direct naar de auto. We hebben nog meer te doen. We rijden een stukje  naar het Midway Geyser Basin waar een fantastische gekleurde poel, de Grand Prismatic Spring,  is te zien. Diep blauw in het midden, geel, oranje en bruin aan de rand. Schitterend. De blauwe kleur wordt veroorzaakt door de reflectie van zonlicht op calcium in het water, de andere kleuren komen van micro-organismen die in het hete water leven. We rijden weer verder en komen White Geyser tegen. Een hoge toren van silicium. Op het moment dat Christien vraagt wanneer ie uit gaat barsten begint hij torenhoog water de lucht in te slingeren. Hier geen duizenden toeschouwers, maar een handjevol mensen die in verbazing achterblijven.

Tja, en zo gaat het maar door. Red Spouter, the Artists Paint Pot, Firehole Lake, Firehole Falls, Norris Geyser Basin, er komt geen eind aan. We nemen het allemaal in ons op, maar het is gewoon veel te veel. 

Je hoort vaak dat je ergens wel een week naar toe moet om het goed te zien, nou, hier moet je zeker een week naar toe om het allemaal in je op te kunnen nemen. Om een uur of vier toppen we het nog even af met de naast onze cabin gelegen Grand Canyon of the Yellowstone. Een werkelijk magnifieke canyon uitgeschuurd in het zachte, verweerde rhyoliet. Met een onovertroffen waterval aan het begin van de canyon. Je moet het gezien hebben om het te geloven en beschrijven lukt al helemaal niet. De foto’s zullen het waarschijnlijk ook niet weer kunnen geven. 

We dalen nog een behoorlijk eind af in de kloof van de canyon en moeten dan ook weer omhoog. Uiterst vermoeid, maar zeer voldaan tuffen we met ons autootje Canyon Village binnen. In onze cabin stappen we een voor een onder de douche en daarvan wordt je weer mens. Zo direct de Village maar weer in om wat eten te halen en te kijken of we dit verhaal online kunnen krijgen. Dat kan in de lobby waar ze ook heerlijke biertjes uit Bozeman, Montana, hier niet zover vandaan, tappen. Dat moet dus weer gaan lukken. Tot morgen. Vanuit Choteau, Montana als het tenminste lukt, want er wat sprake van een major crisis in het noorden van het park. En daar moeten we heen. Als dat niet lukt moeten we een eind omrijden, maar dat is wel een mooi excuus om bijvoorbeeld eens in Cody bij Buffalo Bill  te gaan kijken. We zien het wel. En oh, zeg het maar niet tegen Christien, maar over twee weken zijn we al weer thuis............