De Inn heeft een ontbijt, dus daar gaan we eerst maar eens even kijken. Het is ok, geen scrambled eggs en bacon, maar biscuits en gravy en daar moet je Amerikaan voor zijn om het te kunnen waarderen. Dan maar toast met jam en een gekookt eitje. De koffie is goed en de sapjes ook. Al met al een redelijk ontbijtje en het scheelt tijd en geld, want anders moet je in een restaurant ontbijten en dat kost toch altijd wel drie kwartier en een paar dollar per persoon. Na het ontbijt gaan de kinderen nog even het zwembad in en wij pakken de auto in. Als dat klaar is nog even skypen. Opa en oma in Zwolle zijn online dus daar kletsen we nog even mee. Ondertussen komen Thom en Anna ook terug uit het zwembad, dus die steken ook nog even hun hoofd voor de camera. Dat het allemaal kan is een wonder. Als we weer uitgeskypt zijn checken we uit. Ik koop nog snel een t-shirt van de Stage Coach Inn en dan gaan we naar de auto.
We rijden weer over highway 89 en beseffen ons nu dat we al drie keer langs deze weg hebben overnacht. Eerst in Panguitch, toen in Brigham City en nu weer hier in Choteau. En we zijn er nog niet af, want de eerste drie uur zullen we ook nog weer deze weg volgen. Maar ze hebben dan ook lange highways hier. Vaak lopen ze van de oost naar de westkust, of van noord naar zuid, zoals deze weg. Je schiet er in ieder geval mooi mee op, want de snelheid in tegenwoordig 70 mph oftwel bijna 120 km/u.
We rijden naar het noorden en pakken onderweg nog een paar geocaches mee. Je kunt deze automatisch in je GPS laden als je een route in Google Maps uitzet. Dan krijg je alle caches die op 100 of 200 meter van je route liggen. Ideaal voor ritjes zoals deze. Na anderhalf uur rijden komen we in Browning aan, de hoofdplaats van het Blackfoot Indianen Reservaat.
We doen er wat boodschappen in een mooie supermarkt waarin ook een casino is ondergebracht. Ik spek de indiaanse kas nog even met 1 dollar, maar helaas win ik niets. Daarna rijden weer verder. Dit keer naar East Glacier Park, een klein gehucht langs de spoorlijn waar we 19 jaar geleden uit de trein zijn gestapt om Glacier Park te verkennen. Het station ligt er nog precies zo bij en ook de East Glacier Lodge tegenover het station is nog niets veranderd. We parkeren de auto en gaan de lodge bekijken. Een enorme lobby waarin douglas firs van 12 meter hoog het gebouw omhoog houden, bijna op dezelfde manier als onze kapschuur, maar dan groter. We kijken even rond, neuzen tussen de souveniers en halen een lekkere beker koffie.
Er brand een reuzen houtvuur in de open haard. De balken hout die er in gaan zijn een meter lang. Als we de koffie op hebben gaan we weer. De man achter de balie heeft de vertrektijd van de Amtraktrein naar Seattle wat bijgesteld: 20 minuten vertraging. Dat is in ieder geval in 19 jaar niet veranderd. De vertragingen zijn hooguit iets korter geworden dan toen. We vertrekken bij de Lodge en komen langs een aantal goedkope motels. We kijken even of we ons motel van toen nog kunnen vinden. Er is er eentje die Sears Motel heet en dat komt erg bekend voor. Aan de kleine kamertjes te zien zal het hem ook wel geweest zijn. We vervolgen onze weg 'down memory lane' naar Two Medicine. Daar zijn we destijds ook geweest. Toen nog met een mooie rode shuttlebus die tegenwoordig ook nog rijden. Nu met onze Santa Fe, die het nog steeds vlekkeloos doet. Hij is wel immens smerig, maar dat geeft niet. Als we bij Two Medicine zijn aangekomen blijkt dat hier ook het massatoerisme heeft toegeslagen. Was er 19 jaar geleden nog bijna niemand die op het idee kwam om hier een boottochtje en een wandeling te maken, nu staat de parkeerplaats bomvol. Voor ons dit keer geen bootje over Upper Two Medicine Lake, maar een lunch met lekkere broodjes en een schaal door Blackfeet gesneden fruit.
We worden vergezeld door iets wat een kruising tussen een marmot en een eekhoorn is. Eerst lijkt het er 1, maar na een tijdje blijkt dat het er een stuk of drie zijn. Ze lijken erg op elkaar. Ze zijn uit op alles wat wij niet opeten. Dat is niet veel, want het smaakt ons goed. De zon brandt er ondertussen ongenadig op los. We zitten weer op hoogte, dus dat merk je wel. Na de maaltijd pakken we de auto weer en rijden terug naar de doorgaande weg. Onderweg speuren we naar beren, want de ranger heeft gezegd dat we 'bear aware' moeten zijn. Opletten dus. Bij Lower Two Medicine Lake zien we langs de waterkant ver weg iets zwarts scharrelen. Draaien, terug, stoppen en met de verrekijkers speuren. Het zijn een grote en een kleine koe die naast elkaar lopen. Terwijl Christien en Anna weer terug naar de auto lopen begint Christien de roepen: "een beer achter ons". Dan denk je natuurlijk aan een grapje, maar nee, het is echt.
Klik op foto om te vergroten. Beer midden op de weg.
En er loopt niet een beer, maar twee zwarte beren over de weg achter de auto. Gelukkig nog wel een meter of 100 verderop, maar we draaien snel de auto om en rijden naar de plek waar ze overstaken. In de berm zien we nog net een beer naar boven klimmen. De andere is al uit zicht. Dit brengt ons berentotaal op drie. We rijden verder met gemengde gevoelens. De een is opgewonden, de ander heeft knikkende knieën. Omdat de weg een grote haarspeldbocht maakt komen we verderop weer op de plek waar de beren ons pad kunnen kruisen. Hier ligt toevallig ook een cache. Chris blijft bij de auto en Thom, Anna en ik wagen het er op. We lopen de helling af, vinden de cache en komen onze beren verder niet tegen. Snel weer in de auto en verder. De weg stijgt nu behoorlijk en als we er een paar kilometer op hebben zitten zien we plotseling aan de overkant van het dal weer een beer lopen. Hij is een behoorlijk eind bij ons vandaan, maar aan de manier van lopen kun je duidelijk de beer herkennen. Hij is groter dan de black bears die we daarnet zagen, dus het zou zomaar een grizzly kunnen zijn. Helaas komen we daar nooit achter. De beer verdwijnt aan de overkant in het struikgewas en wij vervolgen onze weg. Vier beren in totaal. Niet gek voor een rondreis door de VS.
Na een tijdje verlaten we definitief highway 89 en rijden de Going-to-the-sun road op. Dit is de weg die dwars door Glacier Park over Logan Pass voert. In 1993 zijn we hier met een rode bus ook geweest. Je moest toen reserveren en er vertrokken per dag 2 rode bussen. Nu kom je om de vijf minuten zo'n rood ding tegen, vol met toeristen. Ongelofelijk. We rijden de prachtige weg omhoog en komen bij Logan Pass. Het is hier ontzettend druk en daardoor is er geen parkeerplaats te bemachtigen. We rijden drie keer rond en vinden het dan welletjes. We dalen via een smalle weg af. In Amerika vinden ze deze smalle weg erg bijzonder, maar als je sommige paswegen in de Alpen of Pyreneeen gewend bent, dan is dit niets. Probleem is wel dat er nog steeds behoorlijk aan de weg wordt gewerkt. We staan drie keer stil en moeten telkens behoorlijke stukken onverharde weg nemen. Gelukkig is onze auto daar prima geschikt voor. Als we eindelijk beneden komen, rijden we eerst langs de Glacier rivier en die stroomt in Lake McDonald.
Bij de lodge aldaar kopen we nog een t-shirt en wat ijsjes en zoeken dan een plekje langs het meer om te gaan zwemmen. Het water lijkt ontzettend koud, maar dat valt eigenlijk best mee,
Het is wel ontzettend diep, dus we blijven dicht bij de kant. We koelen weer lekker af. Na het zwemmen rijden we in een keer naar Kalispell waar we overnachten. Weer in het fiasco van de reis, de Motel 6. Die nemen we niet weer. Ook deze bedden zijn weer uiterst klein. Als we de spullen in de kamer hebben rijden we naar de Taco Bell, de fastfood Mexicaan. Snel wat burrito naar binnen en dan nog even naar de JC Penney's. Daar hebben ze altijd goedkope Levi's en zo ook nu. Ik koop er drie voor 108 dollar oftewel 87 euro. Daar heb je er in Nederland 1 voor. Helaas gaat de winkel om 9 uur dicht, dus moeten we het bij drie broeken laten. Volgende week in Seattle maar weer verder kijken. We rijden terug naar Motel 6. Thom, Anna en ik springen nog even in het zwembad en Chris kijkt nog wat tv. Daarna dit nog even schrijven en dan lekker slapen. Het is nu bijna 11 uur. Welterusten vanuit Montana. Morgen over US 2 naar Spokane in Washington. We zijn bijna rond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten