We maken geen haast met het vertrek en daarom wordt het pas half elf voor we echt gaan rijden. Eerst nog even Skypen met opa en oma in Zwolle, dan ontbijten in het hotel bij Roxy die daar veel geld voor vraagt. Als we dan weer terug zijn op de kamer zijn andere opa en oma ook online en Skypen we daar ook nog even mee. Makkelijk hoor. Vroeger moest je een handvol kleingeld hebben om een telefoongesprek van een paar minuten te kunnen voeren en nu kun je elkaar horen en zien voor niets. Nou ja, bijna voor niets, want Stratosphere rekent voor razendsnel internet 12 dollar per dag. En razendsnel is ook iets heel anders dan deze suffe verbinding waar je meer zit te wachten dan te kijken. Na het gesprek gaan we dan echt op pad. Via de TV kun je uitchecken en we gaan naar de auto. Via Las Vegas Boulevard (de Strip) rijden we naar het zuiden. Bij het beroemde Las Vegas bord parkeren we en gaan in de rij staan om onze foto voor het bord te kunnen laten nemen. Een hulpvaardige inwoner van Vegas zet iedereen die dat wil op de foto. Gratis service, maar een tip is natuurlijk nooit weg. Daarna met de auto over de snelweg naar Henderson en de Walmart. Het vijfde pak met 24 flessen water inslaan en wat broodjes voor de lunch. Als we doorrijden komen we niet veel later bij de Hooverdam. We parkeren in de parkeergarage en lopen naar de dam. Het is zo verschrikkelijk heet dat de lol er gauw af is en na een kwartiertje zitten we in de souvenierwinkel. Maar weer gauw terug naar de auto en de airco aan. We rijden langzaam over de dam van Nevada naar Arizona. We klimmen de berg weer op en ………. de weg loopt niet meer door. Doordat er een nieuwe brug is gemaakt willen ze geen doorgaand verkeer meer over de dam en daarom kun je er nog wel over rijden, maar niet meer door naar Arizona. We keren weer om, rijden noodgedwongen nog een keer Nevada binnen en gaan dan omhoog naar de nieuwe brug.
Uiteraard zie je daar helemaal niets als je er over rijdt, want dat leidt alleen maar af. Nu begint de lange saaie weg naar Kingman. Je mag er behoorlijk hard en in Amerika houdt niemand zich aan de snelheid. Iedereen rijdt standaard vijf mijl te hard. Dus we schieten mooi op. In Kingman rijden we naar de Safeway voor wat Starbucks koffie. Daarna weer door naar Seligman. Dat is een vaste bestemming als we hier zijn. Vroeger was het een dorpje waar helemaal niets te beleven was en waar bijna niemand meer woonde, maar in 1987 was er iemand zo slim om er een paar oude auto’s bij een oude verlaten benzinepomp te zetten en sindsdien is het er een dolle boel rond Route 66, de beroemde weg van Chicago naar Los Angeles. Als we aankomen in Seligman begint het te onweren en te regenen. Een echte plensbui. De hele omgeving tussen Kingman en Seligman was trouwens al opvallend groen. We zijn hier eerder geweest en toen was het geel en droog. Nu ziet het er heel anders uit. Het lijkt te komen door de overvloedige regen van de afgelopen tijd. Op de tv hadden ze het over een moesson. Het komt de temperatuur ook ten goed. Reden we bij Las Vegas en de Hoover Dam nog met 45 graden rond, nu daalt het naar 30. Dat is een stuk prettiger.
Van Seligman rijden we naar Williams. We bekijken tijdens het rijden wat plekken waar we eerder geweest zijn en verbazen ons hier ook over de Route 66 winkels en restaurants die overal uit de grond zijn gestampt. Goede marketing. Aan ons niet besteedt. Wij rijden door naar Tusayan dat vlakbij de ingang van de Grand Canyon ligt. We hebben een kamer bij de Red Feather Lodge geboekt en daar checken we ook in. We krijgen een kamer in het hoofdgebouw terwijl we gereserveerd hadden in het goedkopere motelgebouw. Dat is natuurlijk prima. Als we de kamer op orde hebben gaan we eten bij de Pizza Hut. We halen eerst kaartjes voor de Imax voorstelling van National Geographic. Die is echt dikke prima. Hele mooie film die je meeneemt naar onderin de canyon. Dat krijg je normaal niet te zien en nu hebben we er morgen een beeld bij.
Na de film terug naar het motel dat vlakbij is. Anna gaat nog even zwemmen en ik zit nog even bij haar bij het zwembad en tik het eerste stuk van het verhaaltje. Dan valt de stroom uit. Het tweede stuk doe ik nu dus op de kamer. We gaan zo weer lekker slapen. De temperatuur is trouwens voor het eerst weer eens een beetje normaal. Het is nu om 22.00 uur 18 graden. Dat hebben we sinds Oregon niet meer gehad. Welterusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten