USA 2012 Seattle, Washington 6

We zijn weer terug in Seattle. Het was me het dagje wel. Om een uur of een vannacht begon Thom te spoken. Hij moest overgeven en deed dat in de wasbak van de motelkamer. Die was natuurlijk snel vol. Christien heeft alles netjes opgeruimd en daarna konden we weer slapen. Maar Thom was natuurlijk vanochtend niet ok. Hij voelde zich slapjes, had geen zin in eten en drinken. We gingen toch maar op weg. Dan maar niet het hele stuk over US 2, maar de eerste 200 kilometer over I 90. 

Dat schoot mooi op. Daarna zochten we onze weg weer terug naar de 2. Van de heuvels en de bossen in Spokane, reden we door de droge prairie van Oost-Washington en daarna dus weer de bergen van de Cascades in. Doel was Leavenworth, een Duits stadje in de bergen. Het zag er allemaal leuk uit, maar Thom voelde zich niet lekker, dus we zijn er niet doorheen gelopen. Wel wat broodjes gekocht bij de supermarkt in Leavenworth en die eten we een eindje verder langs een mooie rivier op. 

Snel nog even de zwembroek aan en de snelstromende rivier in. Het is goed warm. Thom doet niet mee, al voelt ie zich wel iets beter. We stappen weer in de auto en rijden verder. Doel is zo snel mogelijk naar Seattle te komen, want dan kan Thom lekker in bed kruipen. Het is nog dik twee uur rijden. De omgeving is prachtig en langzamerhand komen we meer in de bewoonde wereld. We rijden de voorsteden van Seattle in en dan is het plotseling mis. Zonder aankondiging moet Thom overgeven. Snel de auto aan de kant en de boel wat schoonmaken. Het lucht wel op, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Na een kwartiertje rijden komen we bij Liesbeth aan. Die is er alleen niet. Gelukkig staat het raam aan de achterkant open en Christien sluipt binnen. 

Even later gaat de voordeur open en we kunnen er in. Nog even onder de pot bij de voordeur kijken en ja hoor: daar ligt de sleutel. We slepen al onze spullen naar binnen en ruimen de rotzooi in de auto op. Wat kun je in vier weken een bende maken. We hebben een rondrit van 5100 mijl gemaakt. 8200 kilometer door het westen van de VS. Op bijna elke plek waar we kwamen hadden we nog wel een week door kunnen brengen. Het landschap is echt fascinerend mooi en voor een groot deel nog ongeschonden. Hopelijk
komen we nog vaak terug.
Liesbeth heeft ondertussen eten gemaakt en we schuiven aan voor de spaghetti. We smullen er van en vertellen wat we allemaal hebben meegemaakt. Ondertussen is op de tv een honkbalwedstrijd van de Seattle Mariners. Ik zeg dat het wel leuk zou zijn om naar een game te gaan. Als antwoord krijg ik alvast voor mijn verjaardag van overmorgen kaartjes voor de wedstrijd van morgenmiddag. Seattle Mariners tegen de Minnesota Twins. Die hebben we 19 jaar geleden in Minneapolis nog aan het werk gezien. Leuk hoor. Dat wordt weer genieten. Na het eten debatteren we nog even of we nog paracetamol voor Thom moeten halen, maar we besluiten dat wat Liesbeth heeft bijna hetzelfde is. Thom ligt lekker in bed en slaapt. Hopelijk is ie er mogen weer bovenop. Maar dat horen jullie morgen. Met het verslag van de baseball wedstrijd.Welterusten.