En we zijn weer onderweg. De reis gaat dit keer naar Zuid-Duitsland waar we de Tauber Radweg, een stukje Donau Radweg en de Bodensee-Koningssee Radweg gaan fietsen. 1200 km in 14 dagen.
Om kwart over acht vanmorgen reden we uit Oudemolen weg. Het eerste uur was het nog regenachtig, maar na een uurtje rijden breekt de zon door. Het rijden gaat prima, al zien we wel dat er verder op behoorlijk wat files zijn. De eerste is bij Bocholt waar de A31 bij de A2 komt. We worden door Google omgeleid wat een voordeel van 21 minuten op moet leveren. Wie wil dat nou niet. Voordat we echter deze omleiding gaan rijden, eerst koffie. Bij de McDonalds in Lembeck. Die heeft ook de in Duitsland beroemde warme apple pie. Overal uit het assortiment omdat je er je mond aan brand, maar in Duitsland weten ze van geen wijken en kun je het nog steeds krijgen. Heerlijk. Chris heeft mini-pancakes (blijken poffertjes te zijn) maar het kost de Mac nogal wat tijd om die op te warmen. Ondertussen is de koffie koud. Na de Mac nog even tanken en dan door. De omleiding werkt prima, al merk je direct hoe de kwaliteit op de secundaire wegen in Duitsland is. Slecht. Als we de A2 oprijden is er nog een klein stukje file, maar het ergste leed in geleden. Daarna weer een stukje tijden en dan weer stilstaan. Dit herhaalt zich nog een uur. Ter hoogte van Keulen openbaart zich een storing in de auto. Het oranje motorlampje brandt en de auto schakelt automatisch terug in motorvermogen. Super onhandig als je telkens de heuvels van het Westerwald en de Taunus op moet. Dus maar eens even stoppen en lunchen. Bij de Burger King uiteraard. Een plantbased chicken ding met coupon, dus betaalbaar. Twee van die dingen, een patatje en wat drinken. 12 euro voor z'n tweeën, dus goed te doen. Na een half uurtje rijden we verder. Het lampje brandt nog, maar het motorvermogen is weer terug. We rijden dus gewoon door. Na Frankfurt schakelt de motor weer terug en dus maar weer even stoppen. Na twintig minuten weer verder en weer met vol vermogen. Zo komen we om half vijf bij het hotel aan. Plan is om over twee weken de storing via de Wegenwacht te melden en dan maar kijken wat er gebeurt. Voorlopig zijn we op onze bestemming en kunnen we aan de fietstocht beginnen. Om dat te vieren drinken we een lekker weizenbiertje op onze kamer. We overleggen even of we nog naar Wertheim af zullen dalen. We zitten vijf kilometer heuvelopwaarts. De klim zag er heftig uit, dus we besluiten lekker in het hotel te blijven. Ze hebben hier een restaurant met een goed kaart, dus dat komt goed. Om half zeven gaan we naar beneden. Het is gezellig druk in het restaurant. Veel mensen uit het hotel, maar ook voorbijgangers. We krijgen een kaart en verdiepen ons in de Duitse cuisine. Veel varken, maar ook wat vis en rund. We nemen de schnitzel met pepersaus en knödel en een varkenshaas met pepersaus. Het is prima te eten. De salade die je vooraf krijgt is uit de kunst. Heerlijk. Het bier is van Spessart Specht, de brouwerij waar we vorig jaar nog langs fietsten. Na de koffie wandelen we nog een rondje door het dorp. Het is rustig en we genieten van de fruitbomen waar we langs lopen. De kersenbomen hangen vol, maar de kersen zijn uitgedroogd. Ze hebben er blijkbaar zo veel dat ze niet weten wat ze er mee moeten. Terug in het hotel is het tijd om filmpjes en teksten af te werken. Daarna lekker slapen. Morgen vroeg op. 7 uur bij het ontbijt en dan vroeg op pad met de fiets. Het wordt warm. Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten