En uiteraard gaat de wekker weer om half zeven. Even tevoren heeft de schorre haan van de buren al laten weten dat het tijd is om op te staan. We geven dus maar gehoor aan het geluid van de wekker en gaan eruit. Douchen, aankleden en ontbijten. Het ontbijt is uiteraard, zoals je van een hotel van deze klasse mag verwachten, prima. Het is nog erg rustig in de ontbijtzaal. We nemen weer van alles wat, zoals we gewend zijn geraakt de afgelopen dagen. Het eitje op een broodje met ham ertussen is weer het hoogtepunt, al is de bacon in dit hotel ook erg goed. Een soort Alpenspek, erg lekker. Na het ontbijt ruimt Chris de kamer nog even op en ik bemoei met alvast met de fietsen. Ik zorg dat de accu van Chris er in komt en haal de fietsen alvast uit de garage om ze op te kunnen laden. Tassen erop en klaar is Kees. Om 12 over 8 vertrekken we uit Schlehdorf. Het eerste stuk is vlak door het dal van de Loisach. Het schiet mooi op. Een uur later slaat het noodlot toe. We steken een weg over om aan de overkant het fietspad op te gaan. Ik neem de buitenbocht, maar daar heeft zich door de regen allerlei modderprut verzameld. Mijn voorwiel glijdt weg, ik knijp in de remmen, het voorwiel komt uit de prut en heeft weer grip en ik word over het stuur gelanceerd. Ik vang de klap op met mijn handschoenen, zodat de persoonlijke schade beperkt blijft. Maar het voorwiel van de fiets heeft wel een dreun (lees de rem en mijn gewicht) gekregen dat er een behoorlijk slag in zit. Dat is balen, want hoe nu verder. Ik kijk op Google Maps en zie dat 10 km verderop Bad Tölz is. Dat is een grotere plaats met verschillende fietsenmakers. Daar rijden we naar toe. Twee kilometer voor Bad Tölz gaan de hemelsluizen open, om vervolgens de hele dag niet meer dicht te gaan. In Duitsland noemen ze dit nu al de Sau Sommer von 2025. Het regent de hele zomer al. We komen bij de eerste fietsenmaker, maar die blijkt pas om 14 uur open te gaan. Dat duurt te lang. Dan maar naar de volgende, die om 12 uur dicht gaat. Het is nog maar 10 uur, dus dat moet lukken. En inderdaad, hij is open. We worden zonder dralen naar de werkplaats gedirigeerd, dus dat ziet er goed uit. De opper fietsenmaker bekijkt het geheel en ziet dat er wel een hele grote slag in zit. Hij zegt dat hij het alleen grof bij kan stellen. Voor mij is dat goed genoeg, als we maar door kunnen. Na wat draaien en doen geeft hij het op. De slag is te groot. Ik vraag nog of ie geen nieuw wiel heeft, maar blijkbaar heb ik een afwijkende maat, want hij heeft hem niet. We kunnen volgens hem wel door met dit wiel, alleen voorzichtig zijn. Dat nemen we ter harte. Zonder Bad Tölz verder een blik waardig te schenken rijden we verder. We bezoeken nog wel even de plaatstelijk Lidl voor wat broodjes en drinken, maar daarna gaat het verder door het mooie Beierse land. We zoeken een plekje om onze broodjes op te eten, maar door de regen wordt dat lastig. Wel vinden we uiteindelijk Bakker Kuhn. Die heeft Torte en broodjes en we mogen onze accu's opladen. En dus strijken we daar een uurtje neer. Accu's aan de lader, laders in het stopcontact. We nemen marsepijntaart (goddelijk) en daarna nog een broodje salami en een pretzel om het uur vol te krijgen. Na een uur is de accu namelijk weer 25% bij geladen. Als het uur voorbij is halen we de accu's los en dan blijkt dat de stroomkabel van Christien niet verbonden is met de lader. Die haalt ze altijd uit elkaar. Wist ik veel? Die accu is dus niet bijgeladen. Die van mij is weer bijna vol. Wel handig, want we moeten nog bijna 60 kilometer met steile hellingen. Nou ja, maar kijken hoe het gaat. Op 28 kilometer voor de finish zit nog een oplaadmogelijkheid bij een fietsenwinkel. We peddelen voort en van zachtjes regenen gaat het nu naar gestaag regenen. Het landschap is prachtig, onderweg komen we langs het ene na het nadere riviertje, alleen het weer wil niet meewerken. De mooie barokke kerken laten we ook links liggen, want we zijn door en door nat en zo kun je de kerk toch niet in. En dus fietsen we en fietsen we. Ergens in een bos staat nog een overdekte picknicktafel waar we even droog kunnen zitten. Maar daarna maar weer verder. Bij de Schlierseeblijkt een station omgeturn tot La Stazione. En hier kun je weer opladen. Dit keer sluiten we de fiets van Christien goed aan, zodat die ook wat stroom erbij krijgt. We blijven ook hier weer een uur wachten. Het is druk. De trein naar München moet komen en er staat een hele klas middelbare school leerlingen te wachten op vervoer terug naar huis. Ze zijn niet al te best gekleed voor dit weer. Korte broeken, dunne, inmiddels zieknatte jackjes. Nou ja, ze zijn nog jong. Na een uurtje pakken we de fietsen weer en rijden verder. Nog 28 kilometer, maar nu weer met een goedgevulde accu. Om 17 uur zou het volgens weeronline droog worden. Dat klopt precies, alleen duurt de droge periode ongeveer 5 minuten. Daarna miezert het weer vrolijk verder. Om zes uur zijn we, na een lange afdaling, bij het hotel in Bad Feilnbach aangekomen. Vreemde constuctie. Op de balie liggen allemaal enveloppen voor de gasten die in moeten checken. In de envelop een brief met instructie, een invulformulier voor de gegevens en een sleutel. Wij hebben kamer 104 op de eerste verdieping. Gelukkig geen vier hoog met de bagage zeulen. Vreemd is ook de constructie met de fietsen. Bij de niet bemande receptie wordt je geacht rechtdoor te gaan met je fiets door een deur naar achteren. Dan links en dan een kamer rechts in. Dat is de fietsparking. Chris wil het tapijt bij de receptie nog oprollen, maar ik vind dat je daar gewoon overheen kunt rijden. En zo geschiedt. We parkeren in de luxe fietskamer en gaan dan naar onze eigen kamer. Het formaat valt mee, maar de bedden zakken door en de badkamer is ook niet je van het. Beetje aftands allemaal. Maar goedkoop en dat is belangrijk. Onze spullen zijn behoorlijk nat geworden en dus komt de haardroger weer van pas. Sok erom en drogen maar. In 1 minuut resulaat, Hetzelfde voor de schoenen. Chris hangt ondertussen een waslijn op. Het was even zoeken, nemen we het spijkertje waar Jezus aan hangt om toch de schemerlampen om het lijntje aan op te hangen? Uiteindelijk worden het twee kastdeuren. Alle tassen die ik heb, blijken niet bestand tegen een hele dag regen. Vaude is een gerenommeerd merk, maar meer dan vijf uur regen kunnen ze niet hebben. En bovendien blijken de naden na vijf jaar los te laten. We drogen alles zo goed en kwaad als het gaat. Daarna ga ik naar de Edeka om iets voor het eten te halen. Dit hotel heeft geen restaurant en dus moet je zelf op onderzoek uit. Jammer hoor, want een lekkere schnitzel in het hotel slaat alles. Morgen ook geen restaurant. Bummer. Nu alvast kijken hoe we dat oplossen. De plaatselijke Edeka blinkt ook niet uit in lekkere kant en klaar dingen. En dus kom ik thuis met crackers, warm gerookte zalm, salami, tiramisu en twee biertjes. En, o ja, op bestelling, tortilla chips, bananen en appels. Ach, het smaakt allemaal prima en het is lekker makkelijk. Morgen maar weer een schnitzel. Ik begin tijdens de chips aan dit verhaal en dat is nu bijna af. Daarna nog even de video editten en we kunnen gaan slapen. Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten