En weer gaat de wekker om half zeven. Door de waterval is niet te horen of het regent of droog is. Maar een korte blik uit het raam laat zien dat het droog is en dat er zelfs blauw lucht tussen de wolken te zien is. Waar we al niet blij mee zijn in deze zomer van 2025. We douchen, kleden ons aan en pakken onze spullen in. Er is in dit etablissement geen ontbijt, dus we moeten ons zelf redden. We maken koffie, thee en eten een mueslireep en Pippa Peg koekjes die we gisteren bij de Woolworth nog konden kopen. Terwijl we zitten te eten horen we buiten een geschreeuw. Wel wat vroeg voor dronken toeristen, maar je weet maar nooit. En nog een schreeuw. Ik kijk naar buiten en zie iemand beneden nerveus heen en weer lopen. Ik herken hem, want het is de buurman van kamer 6. Ik loop snel naar beneden en doe de deur open. Ik had het al geschoten, hij heeft de deur achter zich dicht laten vallen, had de sleutel al in de dropbox gedaan en kan nu niet meer naar binnen om zijn tweede koffer op te halen. Hij is blij dat die toch naar binnen kan, want hij moet zijn trein halen. Ook weer geregeld. Wij zijn ondertussen ook klaar om te vertrekken. We even goed opletten of we alles hebben, voordat we de sleutel in de sleuf droppen. We pakken de fietsen op en vertrekken. Het is nog steeds droog en het weer ziet er goed uit. We fietsen richting de Köningschlosser Hohenschwangau en Neuschwanstein. Daar komen zo tegen half negen ook de eerste toeristen aan. De parkeerplaatsen zijn nog leeg, maar dat zal niet lang meer duren. Alles staat ook klaar om weer een massa toeristen te ontvangen. De parkeerwachten, de souvenirwinkels en ook de horeca is op dit vroege tijdstip al klaar. Wij fietsen even langs Hohenschwangau naar de Alpsee. Daar is het nog rustig. We zijn niet van plan om te blijven en dus karren we verder, de kastelen achter ons latend. Een paar kilometer verderop draaien we ons om en zien ze nog liggen. Een mooi moment om de drone even tevoorschijn te halen voor wat luchtbeelden. We fietsen verder door een heuvelachtig gebied. Het gaat telkens op en neer, geen vlakke stukken te bekennen. Maar wel een heel mooi landschap. In een piepklein dorpje staat een mooie houten bushalte (in Duitsland komen in piepkleine dorpjes nog wel bussen) en daar maken we koffie en eten de laatste Peppa Pig koekjes op. We fietsen verder en komen na een tijdje bij de Wieskirche, een barokke pelgrimskerk. Het is er behoorlijk druk, want om 11 uur begint er een dienst en de bussen met Aziatische toeristen zijn gearriveerd. Wij maken ons net voordat de dienst begint uit de voeten, maar niet voordat we een plaatselijke lekkernij, de Wieskuchen, hebben geprobeerd. Het is een platte, gefrituurde, zoete deegkoek, die nog het meeste van een Berliner zonder jam weg heeft. Wel lekker. Nadat we nog even bij de souvenirwinkels hebben gekeken (religieuze prullaria en hoeden en petten) kiezen we het hazenpad. Daar schijnt af en toe de zon en is het overwegend droog, totdat we op een gegeven moment door het bos fietsen en de hemelsluizen open gaan. Vijf minuten komt het met bakken uit de lucht en dan is het weer voorbij, maar het is net genoeg om natte voeten te krijgen. We fietsen verder met ons regenpak aan, terwijl het natuurlijk al weer droog is. Even later komen we bij een dorpje waar iets loos is. Mannen in Beierse klederdracht staan bij de grill en de biertap. Dat ziet er goed uit. Er hangt ook een prijslijst, dus als je geld geeft, krijg je iets. Het is dus geen besloten feestje. We stoppen, parkeren de fietsen en informeren wat er loos is. Het blijkt het jaarlijkse grillfest van de schutterij te zijn. Nou, wij lusten wel wat gegrill, dus kom maar op. Het is net lunchtijd. Bratwurst met kartoffelsalat en grillfleisch met een broodje en sla. Daar nog een radler en een alcoholvrij biertje bij en de maaltijd is compleet. We moeten natuurlijk even uitleggen hoe we hier in Altenau terecht zijn gekomen. Men is onder de indruk en heeft het maar over het weer. Terwijl het al uren droog is en maar vijf minuten heeft geregend. Na de maaltijd rijden we verder. Een eindje verderop steken twee reeën de weg over. Er is hier wild genoeg. We moeten nog een klein stukje omhoog en dan bestaan de laatste 20 kilometer uit een lange afdaling naar Schlehdorf. We komen bij de rivier de Loisach en fietsen zelfs een stuk vlak met vlakbij hele hoge bergen. We zijn al vroeg in Schlehdorf en checken daar in ons hotel in. Ik had hotel Klosterbrau geboekt. Was wel wat duurder, maar ik had met uiteraard verheugd op de biertjes die ze hier zouden hebben. Dat viel mooi tegen. De kamer was natuurlijk prima (al moet je mij vertellen waarom dit zo duur moet zijn) maar ze brouwden hier al jaren geen bier meer. Wat ze schonken kwam uit München. Ook vlakbij, maar niet van hier. Nou ja, dat maar Formule 1 en Tour de France kijken. Beiden hadden gewacht totdat wij in het hotel waren, dus dat was mooi. Om zes uur togen we naar het restaurant van het hotel. Dat had een wat Balkanachtig aandoende kaart. Het eten was prima. König Ludwig Teller (vlees) en Tagliatelle Arabiata. Na het eten nog even bij het meer kijken. De Kochelsee. Terwijl we daar waren begon het toch weer te druppelen. Snel terug naar het hotel. De video afmaken en het verhaal schrijven. Dat is beide nu klaar, dus nu naar bed. Welterusten en tot morgen. Dan regent het de hele dag. We hadden het plan opgevat om in dat geval de trein te nemen naar de volgende bestemming. Maar nu stuurde Klaas net een berichtje van een treinongeluk in Zuid Duitsland en dat neemt de animo voor een treinreis wel een beetje weg. Eerst morgen maar eens even kijken hoe het weer is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten