Zuid Duitsland 2025 dag 6 Hundersingen - Tuttlingen

We hebben de wekker gezet op half zeven, maar door het gebeier van de kerkklokken worden we al om zes uur gewekt. Dat schijnt hier zo te horen. Gelukkig hielden deze klokken zich stil tussen 22 en 6 uur, want anders doe je weer de hele nacht geen oog dicht. Om half zeven eruit betekent om kwart over zeven bij het ontbijt. Dat kost ons altijd wat moeite. Het ontbijt zelf niet. Het was niet heel uitgebreid, maar alles dat we nodig hadden was er. Na het ontbijt spullen pakken en de fietsen ophalen uit de garage. Uiteindelijk wordt het toch weer half negen voordat we uiteindelijk wegfietsen. We kijken eerst nog even bij de brouwerij naar binnen, maar daar is niet veel te zien. Dan maar de berg af naar de Donau. In het dal staat een behoorlijks straffe wind tegen. De eerste 10 kilometer blaast ie ons bijna van de fiets. Daarna komen we in het smallere gedeelte van het dal en wordt de wind tegengehouden door de bossen en de heuvels. De eerste stop is in Sigmaringen bij cafe Schön. Daar hebben we koffie met de heerlijkste taart. Chris heeft de Linzertorte. We dachten dat die van linzen was gemaakt, maar het bleek taart uit Linz te zijn. Ik had een Kirschtorte naar Schwarzwalds model. Heerlijk. Na de koffie weer door. We fietsen door een prachtig landschap met links en rechts hoge rotswanden langs de Donau. In Beuron is het tijd voor de lunch bij Hotel Restaurant Pelikan. Buiten hebben ze een oplaadpunt voor fietsen, dus dat komt goed uit. We sluiten aan en gaan naar binnen. Het terras ziet er niet heel aantrekkelijk uit, dus binnen is het devies. Daar zit het bijna vol, er is nog een tafeltje voor ons tweeën. Het personeel is zo druk dat ze geen tijd hebben om ons te helpen. Het duurt een tijd voordat we een menukaart krijgen. Bestellen lukt ook niet zo best. Ik neem een Radler en Chris een kruidenthee. Na een behoorlijke tijd komen er eerst twee rabarberschorles. Die gaan weer terug en er komt een Radler. Nog geen thee, dat duurt nog een tijdje. Als die ook gearriveerd is, bestellen we eten. Twee braadworsten met brood en een flammkuchen met ui en spek. Weer duurt het een tijd voor er wat komt. Käsespätzle, maar die hadden we niet besteld. Dus alles weer terug. Na een tijdje de Flammkuchen en één braadworst. Dat wordt op tafel gesmeten en voordat ik kan reageren beent de serveerster weer weg. Protesten worden genegeerd. Christien voorziet al een uitbarsting van mijn kant, dus die loopt snel naar de serveerster om uit te leggen wat er aan de hand is. Uiteraard reageer ik niet op het ontbreken van een braadworst, maar op het zonder blikken of blozen weglopen en niet reageren. Dat kun je niet maken. Dan moet je uitkijken dat je de braadworst niet in je nek krijgt. Uiteindelijk loopt alles goed af. Ik bestel een alcoholvrij biertje om af te koelen. Het eten smaakt prima. De rekening is ook al zo'n rommeltje. Allerei omschrijvingen om alle blunders te maskeren. 10 cent omdat de thee 10 cent duurder was dan de rabarberschorle en 3 euro vage omschrijving om het verschil tussen 1 en 2 braadworsten op te heffen. Uiteraard gingen we weer zonder fooi naar de fietsen. Die bleken maar voor liefst 30% te zijn bijgeladen. Prachtig. Hierna dus weer verder langs de Donau. Het landschap wordt mooier en mooier en ruiger en ruiger. We fietsen vooral langs onverharde paden en komen veel schoolkinderen tegen die hier op kamp zijn. Badem Würtemberg heeft nog geen vakantie. Ze doen niet mee aan de vakantieregeling van Duitsland omdat er voor dit Bundesland en Bayern een afwijkende regeling geldt. Kinderen uit deze twee Bundeslanden moesten meewerken bij de oogst in augustus en september, zodat ze hier pas heel laat vakantie hebben. Nu werken ze uiteraard niet meer mee, maar de mensen hier willen niet van de late vakantie af, omdat ze zo lekker goedkoop buiten het seizoen kunnen reizen.
Om vier uur komen we in Tuttlingen. De wind is stevig en we hebben hem recht tegen. Dus het laatste stukje is nog aanpoten. Toch zijn we mooi op tijd binnen. Het hotel is prima en ligt aan de Donau. Er is alleen een drukke weg dus het hotel en de rivier, zodat er wel wat geluid is als je het raam open hebt. We douchen en beginnen vast aan de film. Daarna bedenken wat we gaan eten. Het wordt Thai om de hoek. We lopen er heen en er is een mooi restaurant dat helaas geen klanten heeft. Toen we kwamen was er één tafel bezet, wij hielden één tafel bezet en toen we weggingen was er weer één tafel bezet. Het eten was prima, dus daar lag het niet aan. Na het eten lopen we nog even door de stad. We moeten weer cash hebben, want ijscafes, pizzeria's en Thai restaurants maken blijkbaar onderdeel uit van een omvangrijk zwart geld circuit. Je kunt er niet pinnen. Jammer genoeg kun je bij de banken hier niet contactloos geld opnemen en onze pasjes liggen nog in het hotel. Dan morgen maar even. Morgen fietsen we naar de Bodensee en we komen vast de nodige geldautomaten tegen. Nu het verhaal nog even tikken en de video afmaken. Dan lekker slapen. Welterusten.