We staan om kwart over zeven op. Iets aan de late kant voor ons doen, maar het is dan ook rustdag. We hebben vandaag één programma onderdeel en dat is het bezoek aan het Adelaarsnest. We kunnen geen gebruik maken van de fiets, want de weg ernaar toe blijkt een stijging van 24% te tellen en dat is echt te veel van het goede voor ons. Dus wordt het de bus. Ik heb een globaal tijdschema gemaakt, omdat je tickets moet reserveren op tijd voor het Adelaarsnest. Die heb ik om 11 uur gereserveerd en dan werk je terug naar je verblijfsplaats. We zouden daar dan de bus van 9.15 uur moeten hebben, dan in Berchtesgaden een andere bus moeten hebben en dan zouden we mooi op tijd boven zijn. Echter, we waren om 8 uur al klaar met het ontbijt. En dus deden we het anders. We wandelden naar Berchtesgaden via het pad dat we eerder hiernaar toe hadden gefietst langs de rivier de Ache. 3,5 km dus dat is niet al te ver. Om 9 uur waren we netjes beneden en om 9.44 uur vertrok de bus weer naar het punt waar de tour naar het Adelaarsnest begon. We waren dus overal mooi op tijd en om 10 uur dus al bij het vertrekpunt. Gelukkig was daar ook een Gasthaus met terras, zodat we met koffie en kuchen konden beginnen. Het werd Apfelstrudel mit Vanilleeis. Heerlijk. Om half elf wandelden we naar de bus die ons helemaal naar boven zouden brengen. Ze hebben een systeem dat je voor drie bussen kunt reserveren en dan is er nog een bus voor de mensen die losse kaartjes kopen. En met vier elektrische bussen togen we om 11 uur omhoog. Supersteil, want we moesten per slot van rekening naar het Adelaarsnest. De busrit was spectaculair. Langs prachtige vergezichten en diepe afgronden. Na een minuut of 20 waren we boven. Daar werden de bussen uitgeladen en moest je een tunnel in. Aan het einde van de tunnel was de lift die je naar boven bracht. Erg makkelijk allemaal en erg massaal. Het Adelaarsnest of zoals het echt heet, het Kehlsteinhaus, is vooral een horeca gelegenheid. Je kunt er goed eten en drinken. Er is een hele kleine fototentoonstelling over Hitler en het Kehlsteinhaus. Het blijkt allemaal nogal gehypt te zijn door de Amerikanen. Hitler is wel eens hier geweest, maar hij was er zelden. Hooguit eens om belangrijke diplomatieke besprekingen met buitenlandse diplomaten te doen. Er is ook een heel verhaal over de 'bevrijding' van het Eagle's Nest, maar ook dat is verzonnen, want voordat de Amerikanen er waren, had de autoriteit van de regio zich al vrijwillig overgegeven. Kortom, er is meer van gemaakt dan het was. Maar goed, het blijft een mooie plek, hoog op de rotsen boven Berchtesgaden en de Köningssee. En zoals gezegd, het eten is goed. Heerlijke linzensoep voor Christien en voor mij Leberkäse, dat niets met kaas te maken heeft, maar alles met Spam. Je moet van tevoren oog je terugreis boeken en aangezien ik geen idee had van wat er allemaal te beleven was, had ik die op half drie gezet. Maar dat bleek veel te ruim bemeten. Gelukkig kon je dat geheel automatisch nog wijzigen en half drie werd 13 uur. De vier bussen kwamen ons weer ophalen en twintig minuten later stonden we weer beneden. Daar nog even op de gewone bus wachten die ons naar het station van Berchtesgaden bracht. Daar konden we direct overstappen op de bus naar de Köningssee. Nu we toch een hele middag overhadden, kozen we ervoor om ook tegelijk het tweede toeristische hoogtepunt van de regio te doen, een boottocht over de Königssee. Vanaf de bus was het vijf minuten lopen naar de boot. Nog even een sanitaire stop en daarna twee kaartjes voor de hele rit. De boot lag bij pier 1 en vertrok bijna direct toen wij aan boord waren. De tocht duurde 6,5 kilometer en de elektrische boot (goed bezig vandaag met e-bus en e-boot) weet er dan 55 minuten over te doen. Wel erg leuk, want er is een live gids met een grappig verhaal en een trompet waarop hij halverwege met een rotswand een echo weet te produceren. Als we het hele meer gehad hebben blijven we zitten voor de terugweg. Probleem is namelijk dat er een lange rij staat voor de mensen die terugwillen. Het is het einde van de dag en iedereen wil naar huis. Dus in de rij voor de boot. Dat is ook het probleem bij het punt waar we er wel uit gaan, St. Bartolomä. Daar bekijken we de pelgrimskerk en strijken op het terras neer voor een portie Kaiserschmarren met appelmoes. Daarna nog even een klein rondje langs het meer. Als we terug zijn schuiven we aan de rij. Het lijkt de zigzagrij van Disneyland wel. Gelukkig gaat het redelijk snel allemaal, ondanks de mensen die voorkruipen. Na 35 minuten zijn we weer op het punt van vertrek en kunnen we uit de boot. Nu komt het lastige onderdeel van de souvenirs. Er zijn nogal wat van die winkels, maar de prijzen zijn niet echt leuk. Een sleutelhanger van 12,90 is niet zo bijzonder meer. We kopen een magneet voor de koelkast en lopen dan naar de bus. Met onze Kurkarte hebben we namelijk in de hele regio gratis busvervoer. Echt heel makkelijk. De bus die komt is die naar Salzburg en die is erg druk. Ons maakt het niet uit. We kiezen een staplaats bij de deur, want we moeten er na 1 halte al weer uit om bij ons pension te komen. Daar lopen we de heuvel op en na vijf minuten zijn we er weer. Direct de telefoon aan de lader, want die is leeg, de videobestanden op de laptop zetten en in Capcut laden (duurt anders erg lang) en alvast was voorzichtig bewerken. Ook nog even een restaurant uitzoeken. Dat wordt Waldbrau Gasthaus hier vlakbij. We tellen ons geld, want in deze regio is cash nog koning. We hebben nog 50 euro en dat is aan de krappe kant. Dus eerste geld halen. Probleem is dat het regent. Niet heel hard, maar wel met grote druppen. We halen dus onze fietsen voor het eerst vandaag uit de garage en rijden naar het dorp. Eerst bij de bank langs om van die papieren met een getal er op te halen. Daarna naar het Wald Gasthaus dat niet in het bos blijkt te liggen. We nemen Spinazie Knödel en Schnitzel en smullen er van. Nog een paar bijna lokale biertjes en de maaltijd is compleet. Na het eten fietsen we terug. Ik mag dit verhaal nog even schrijven en de video afmaken. Probleem is dat er in de kamer geen wifi is. Gisteren zat ik dus te werken in de donkere ontbijtzaal (nog steeds geen idee waar de lichtknop zit), vandaag het is de biljartzaal in de kelder ontdekt. Hier ook prima wifi, maar ook een vader en zoon die aan het biljarten zijn. Wat een herrie. Maar ....... ik ben klaar en ga naar onze kamer. Slapen. Morgen fietsen we verder naar Salzburg en beyond. Welterusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten