Zuid Duitsland 2025 dag 16 Schonau am Köningssee - Burghausen

Om kwart voor zeven gaat de wekker, want we willen om half acht bij het ontbijt zijn. Dat is het vroegst mogelijke tijdstip. Het ontbijt is hetzelfde als gisteren, dat krijg je als je twee keer op dezelfde plek overnacht. We laten het ons weer goed smaken. Broodje, hammetje, eitje, jammetje, sapje, koffietje, theetje, bedenk het maar. Om acht uur hebben we de fietsen uit de garage gehaald en de tassen erop gezet. Klaar dus voor vertrek. Nog even de sleutel inleveren en dan kunnen we gaan. Betalen hebben we bij aankomst als gedaan, dan is dat tenminste maar gebeurd. We beginnen aan een 30 kilometer lange afdaling naar Salzburg. Eerst langs de inmiddels bekende weg naar Berchtesgaden en daarna langs grote en kleine wegen, maar bijna altijd langs de rivier de Ache die uit de Königssee stroomt. Na 20 kilometer komen we plots bij de Oostenrijkse grens. Geen mens te zien, maar wel regendruppels. Precies op de grens begint het te druppelen. Niet veel, maar toch genoeg om de regenpakken tevoorschijn te halen. We fietsen door en komen in de plaats Anif. Daar blijkt een groot park te beginnen met als eerste een dierentuin waar we dwars doorheen fietsen. We zien alleen parkieten, meer niet. Hierna langs een kilometerslange allee en als we die gehad hebben, zijn we in Salzburg. We fietsen dan precies onder het slot van deze mooie stad. Drie bochtjes later ontdekken we een bakkerijtje en daar strijken we op het terras neer voor een kopje koffie met wat lekkers. Het lekkers bestaat uit een marsepeindingetje (heerlijk), een pflaumenkuche (ook heerlijk) en een envelopje met käsekuchenvulling (iets minder heerlijk). We hebben inmiddels de regenkleding weer uitgedaan, maar het druppelt nog wel af en toe een beetje. Niet genoeg om het weer aan te trekken. Als de koffie op is, fietsen we een route door de stad. Het is er natuurlijk druk met toeristen. De Salzburger Festspiele zijn er ook weer (elke zomer) en her en der zijn podia en tribunes ingericht, zodat het fietsen niet al te makkelijk is. Je mag bijna overal fietsen, maar de wandelende toeristen eigenen zich de hele straat toe en het is lastig laveren tussen Chinezen, Amerikanen en Japanners die geen idee hebben dat er ook nog andere mensen op de wereld zijn. Toch lukt het om een mooi rondje door de binnenstad te maken. We laten de Mozartkugeln links liggen en kijken even naar de mooie hoofden op de Residenzplatz. Daar zijn ook hordes Chinezen die al dansend een fonetische weergave van DoReMi van de Von Trapp Family ten gehore proberen te brengen. Hierna nemen we afscheid van Salzburg en beginnen aan de 40 minst enerverende kilometers van onze reis. We volgen namelijk de Salzach stroomafwaarts op een breed pad. Soms verhard, soms onverhard, maar altijd prima begaanbaar. Maar het fietsen vergt geen inspanning. Het weer werkt mee, want heel af en toe valt er een spetter, maar verder blijft het droog en zelfs de zon laat zich zien. En zo gaat het 75 kilometer tot Tittmoning. We doen nog even boodschappen in Oberdorf bei Salzburg bij de Billa. Broodjes en chocolademelk. Iets verderop is de brug over de Salzach met aan de overzijde het Duitse Laufen. Bij de brug zijn bankjes en daar eten we onze lunch. We hebben nog worstjes van een paar dagen geleden, dus we hebben een lekker maaltje. Als het op is fietsen we over de Salzach naar Laufen. Hier wel weer de gebruikelijk symboolpolitiek van agenten die kijken wie er allemaal Duitsland in en uit willen. Het is blijkbaar allemaal goed volk, want er wordt niemand aangehouden. We fietsen 200 meter door Laufen en verlaten dan deze plaats en Duitsland weer via een andere brug over de Salzach. We hebben een bocht in de rivier afgestoken. Daarna weer kilometers langs de rivier, totdat we bij het plaatsje Tittmoning komen. Historische Innenstadt staat er op een bordje, dus dat kunnen we niet laten lopen. We fietsen de binnenstad in en zien direct Eiscafe San Marco. Lekker, koffie met een ijsje. Ik heb het gebruikelijke recept van stracciatella en amarena en Chris probeert het ijs met gember. Erg lekker, maar om nou een heel bolletje weg te werken? Na de koffie weer verder. Nog 15 kilometer. Gingen de vorige 75 bergaf, in de laatste kilometers zit nog een vernijnige klim. Het pad gaat niet verder langs de rivier, maar gaat een stuk landsinwaarts en daar zit een beste heuvel in. Maar goed, niet iets dat we niet kunnen handelen. En het gaat ook nog eens door een mooi bos. Wat wil je nog meer. Als we afdalen zien we een prachtig middeleeuws stadje voor ons met een enorm langgerekt kasteel. Dat blijkt Burghausen te zijn, het stadje waartegenover ons hotel is. We hebben een room with a view geboekt. Nog wel even een stukje langs de rivier en het laatste eindje stijl bergopwaarts, maar dan zijn we ook boven. We melden ons bij het hotel. We parkeren onze fietsen in de schuur en sluiten de oplader aan. Daarna de spullen naar de kamer. Biertje uit de koelkast, douchen, verhaaltje schrijven en filmpje maken. Gelukkig hebben we daar tijd voor, zodat het vanavond niet zo laat wordt.
Om half zeven heb ik een tafel gereserveerd. Al een maand geleden, omdat het in het weekend altijd druk is in de Duitse restaurants. Nu is het niet anders. We hebben een tafeltje aan de zijkant, want er is een groep van ongeveer 20 Amerikanen neergestreken. En van het type dat een enorm lawaai produceert. Wat ze zeggen moet door iedereen gehoord worden. Dat komt de rust in het restaurant niet ten goede, al is het uitzicht op de burcht van Burghausen nog zo mooi. We bestellen een enorme burger en iets met geitenkaas in zucchini. Die eerste is heerlijk, die tweede weet ik niet. Als we het op hebben vluchten we direct naar buiten. Wat een lawaai.  We wandelen nog even naar wat mooie uitzichtspunten en komen dan ook bij een kiosk op een prachtig plekje. Hier hadden we rustig en met een mooi uitzicht kunnen eten. Jammer dan. Daarna terug naar het hotel, verhaal en film afmaken en lekker slapen. Morgen de laatste echt fietsdag van onze trip. Nog 90 km naar Passau.