Kuala Lumpur 2

Vandaag geen wekker, maar rustig uitslapen. Het is 1 mei, nationale feestdag. 's Ochtends langzaam aan doen. Ik haal wat yoghurt en buns bij de 7Eleven beneden en koffie aan de overkant. Dat is ons ontbijtje. Daarna naar de 20ste verdieping om lekker te zwemmen. Toch wel bijzonder om zo over de rand van het zwembadje te genieten van het uitzicht over een wereldstad. Gisteren vroegen we aan een chauffeur hoeveel mensen er in Kuala Lumpur woonden en hij schatte zo'n 3 miljoen. Het blijken er 6,5 miljoen te zijn. Rond de middag gaan we naar beneden en bestellen weer een Grab taxi. In Maleisië spreekt iedereen prima Engels en ook deze chauffeur babbelt honderd uit. Goeie tips over Putra Jaya, een stad ten zuiden van Kuala Lumpur waar prachtige gebouwen staan. Voor we het weten zijn we bij het Rijksmuseum van KL en stappen we uit de auto. Nog even zoeken naar de ingang en dan kunnen we los. Maleisiërs betalen 2 ringgit (40 cent) entree, buitenlanders 5 ringgit (1 euro). Verschil moet er zijn. Het gebouw is verdeeld in vier handige zalen. 1 is voor de prehistorie, 2 is voor de vroege geschiedenis inclusief introductie van de islam, 3 is voor de koloniale geschiedenis met een mooie plek voor de VOC en de 4e zaal is natuurlijk voor de weg naar de onafhankelijkheid. Al met al krijgen we een goed beeld van de geschiedenis van Maleisië. Daar hebben we onderweg vast nog wat aan. Hoogtepuntje is natuurlijk het stukje VOC geschiedenis. We zijn ruim 150 jaar aanwezig geweest in met name Malakka. In 1641 werden de Portugezen daar verslagen en in 1795 verloren we het weer aan de Britten. In die 150 jaar hebben we ons, gezien de omvang van het VOC gedeelte in de tentoonstelling, niet al te druk gemaakt over Maleisie. Vanuit Malakka werd de Straat van Malakka onder controle gehouden. Het stond dan ook beter bekend als Nederlands Gibraltar. De tentoonstelling bestaat uit 1 VOC bord en twee Hollandse stoelen. De Britten hebben een groter aandeel. Het is natuurlijk ook lunchtijd, dus we eten in het restaurantje van het museum. Heerlijke koffie, echte Pickwick thee, een Chicken Pie en een scone met bosbessenstroop. Heerlijk allemaal. Daarna weer verder met de tentoonstelling. Om half drie zoeken we onze weg naar KL Sentral, het centrale station van Kuala Lumpur. Van daar gaan we met de KLIA Expresstrein naar het vliegveld om onze auto op te halen. Het station laat zich niet zo makkelijk vinden, het zit achter wat kantoorgebouwen. We vragen de weg en de kortste weg is door de kantoorgebouwen. Die zijn voor het grootste deel leeg vanwege de 1 mei viering. We vragen aan wat beveiligers nog een keer de weg en voor je het weet zitten we in het station. Daar is het ook druk, want veel mensen zijn onderweg in verband met 1 mei. Op vrijdag zijn ze vaak al vrij vanwege de vrijdag (islam), zaterdag en zondag is weekend, 30 april neem je vrij, 1 mei heb je vrij en voor je het weet heb je een lang weekend van vijf dagen. Maar vandaag moet iedereen weer naar huis en dat maakt het druk. Wij nemen de KLIA Express en die is duur (de bus is 11 ringgit, de trein 50), dus daar is het vrij rustig in. De trein gaat non-stop naar het vliegveld. Het is al vier uur geweest als we aankomen bij de verhuurbalie van Hawk. Daar worden we snel geholpen. Opvallend is dat ze alleen het met de hand geschreven internationale rijbewijs dat we voor 15 euro bij de ANWB hebben gekocht, willen zien en niet onze eigen rijbewijzen. De papieren zijn snel ingevuld en de baliemedewerker loopt met ons mee naar de auto. Nog even de schades aan de auto (kleine krasjes) op een formulier invullen en dan kunnen we weg. Een Nissan die het prima doet. Op aanraden van de verhuurder stoppen we bij het eerste tankstation om een Touch and Go pas te kopen voor de tolstations. We halen ook nog wat lekker dingen en rijden richting Kuala Lumpur. Onderweg gaat het een paar keer fout met de navigatie, maar het is ook wennen met dat links rijden in zo'n nieuwe stad. Uiteindelijk komen we zonder veel problemen, maar met veel stress aan bij het hotel. Ik heb van tevoren een parkeerpas geregeld en we rijden de parkeergarage van het hotel in. De pas werkt prima. We nemen onze snacks mee naar boven, zetten Mission Impossible aan en schrijven het verhaal terwijl Tom Cruise de meest onwaarschijnlijk dingen beleefd. Vanavond verder.

Na de film en de snacks nemen we weer een Grabcar (wat een geweldige uitvinding, dit zou een hoop vervoersproblemen op het platteland en de rest van Nederland op kunnen lossen), dit keer naar Pavillion, het bruisende winkelhart van Kuala Lumpur. We gaan er niet zozeer heen voor het shoppen, maar meer voor het eten. Er is een hele Japanse afdeling op de zesde verdieping en daar hebben ze vast ook heerlijk Japans eten. We vinden een winkel waar ze alles voor 1 euro verkopen en daar slaan we onze slag met voorzet zonnebrillen, brillentouwtjes, apparaten om telefoons in auto's vast te zetten, noem maar op. Daarna op zoek naar wat te eten. Keuze genoeg, de restaurants zien er allemaal super uit. Twee uur onbeperkt Japans buffet met wat je ook maar aan sushi, maki, miso, teppanyaki en noem het maar op, kunt eten voor 8 euro. Dat gaat ons wat te ver. Wij kiezen voor een niet al te groot restaurant met open keuken. We zijn blijkbaar de laatste klanten voor 10 uur, want op een gegeven moment zitten we er alleen. Het eten is heerlijk, maar omdat we het idee hebben dat we iedereen op houden eten we alles veel te snel op en vertrekken weer. Nog even een kort rondje door de winkelgallerijen, daarna nog even door de straat met alleen maar Ierse cafe's, Italiaanse restaurants, Amerikaanse bars en andere westerse rommel en dan weer een Grab bestellen. Dat valt op dit tijdstip niet mee, maar als ik een grote auto neem die 20 cent meer kost, heb ik zo beet. We moeten nog wel 10 minuten wachten, maar daarna zijn we ook in 10 minuten thuis. Daar pakken we de spullen in, want morgen willen we vroeg op pad naar het binnenland van Maleisie. Weer een nieuw avontuur.

Hollands tafereeltje, maar dan in Malakka