Langkawi op de brommer 1

We worden om half acht gewekt door het zonnetje dat al een tijd naar binnen schijnt. Het wordt weer een mooie dag. We hebben een guesthouse zonder ontbijt, dus dat moeten we ergens anders halen. Wel hebben we een motorbike gereserveerd, dus die gaan we halen bij de receptie. Alleen is er niemand bij de receptie. Er hangen een paar nummers die we kunnen bellen, dus we nemen de eerste. Vriendelijke man, legt uit dat er een noodgeval was en dat er zo iemand komt. 10 minuten. En inderdaad, na 10 minuten komt er een meisje op een brommer aan. Dat was het noodgeval, want de brommer moest nog even volgetankt worden. We vullen de papieren in en krijgen de sleutel. Net zo'n apparaat als we in Vietnam en Thailand ook al hadden, dus geen verrassingen. Zonder problemen rijden we weg. Dit zijn eigenlijk helemaal geen brommers, maar echte motoren met een 125 cc motor die hoge snelheden kunnen halen. Op de snelweg zagen we ze 100 tot 110 km/u rijden. Dat gaan wij dus niet doen. We tuffen met 30 km/u langs de weg en komen op een paar 100 meter al weer tot stilstand. Er is namelijk een leuk uitziende Franse patisserie langs de weg. Bij uitstek geschikt voor ons ontbijtje. We gaan zitten we en worden in het Frans aangesproken. Patisserie Frans lukt ons ook nog wel, dus we vragen de menukaart. Dan bedenkt Chris dat ze haar leesbril acher op een andere scooter dan de onze heeft gehaakt. En die staat nog bij Fuuka Villa. Dus ik snel terug en ja hoor, hij hangt er nog. Met de bril weer terug gaat het lezen van de menukaart ook goed. Croissant met noten en een chocolade croissant. Daarbovenop nog een heerlijke champignon/uien omelet en met de koffie en thee erbij hebben we een heerlijk ontbijtje. Misschien morgen wel weer. Na het ontbijt op de brommer naar het noorden. De wegen zijn prima en het eerste stuk vlak. Maar dan gaan we de bergen in en slingert de weg zich naar boven. Mooi rijden is dit, al mag ik van Chris niet te hard. Na een half uur komen we bij de Skycab, een attractie op Langkawi. Ze hebben namelijk een echte Zwitserse kabelbaan geimporteerd die toeristen naar een hoog punt brengt voor een prachtig uitzicht over het eiland en de wijde omgeving. Onder bij het beginpunt is een enorm toeristisch dorp ontstaan met allerlei attracties en heel veel souvenirwinkels en restaurants. Dit is Aziatisch toerisme ten voeten uit. In eerste instantie zien we ook bijna geen westerse toeristen, maar na verloop van tijd komen we er toch wel een paar tegen. Die waren gewoon nog niet zo vroeg op pad. We kopen kaartjes voor zoveel mogelijk attracties. Eerst dus met de kabelbaan omhoog. In onze cabine zit nog een echtpaar uit, hoe is het mogelijk, Zwitserland. Boven kun je naar de Skywalk, een enge constructie die aan een paal hangt en waarmee je zo'n vijftig meter over de afgrond kunt hangen. Compleet met glazen vloeren enzo. We brengen veel tijd hier door, omdat je overal een tijd moet wachten. Je krijgt ook honger, dus een zakje caramelpopcorn met jus d'orange die naar ranja smaakt, dan maar. Daarna weer met de kabelbaan naar beneden. Dat gaat gelukkig wel in een keer. We zitten nu bij drie meisjes en hun lerares in de cabine. Een van de meisjes komt uit Indonesie en spreekt geweldig Engels met een Amerikaans accent. Heeft ze zichzelf aangeleerd, zegt ze. Echt een natuurtalent. De rit is maar kort, dus het gesprek ook. Nu pakken we nog een attractie mee, de 6D voorstelling. Geen idee wat ze hier mee bedoelen, maar het is een ritje in een achtbaan met een 3D brilletje, bewegende stoelen (je nieren ratelen er bijna uit), een ventilator die wat wind produceert en een 3D film van een achtbaanrit. Resolutie van het filmpje is erg grof, dus niet erg realistisch. We hebben beter gezien, maar ach, dit vermaak is ook niet voor de verwende westerling bedoelt. Na de film tijd voor eten. Ze eten hier geen varken en bij voorkeur ook geen koe. Blijft de kip over. Kipburgers zijn favoriet en dus neem ik er ook maar eentje. Blijkt ook nog een bord patat bij de komen met ......... mayonaise. Hoe is het mogelijk er zijn maar twee landen in de wereld waar je mayo bij je frieten krijgt en nu is er een derde. Of zou het de bedoeling zijn om het samen met de ketchup op je kipburger te smeren? Geen idee. We smullen er in ieder geval wel van. Na het eten slaan we een aantal attracties, 3D, 4D, iets met dino's waarschijnlijk, over en gaan naar de 3D Art Gallery. Daar had ik al iets van gezien en het blijkt ontzettend leuk te zijn. Allerlei schilderijen die op het eerste zicht mooi, maar niet bijzonder zijn, totdat je op een bepaald punt gaan staan, iemand in het schilderij zet en een foto maakt. Dat blijkt er optisch van alles aan de hand te zijn. Erg leuk en we maken stapels leuke foto's. Gaaf hoor. Als we weer buiten zijn zoeken we de uitgang. Die vinden we eerst niet, maar wel weer een plek waar ze lekkere drankje verkopen. Dus eerst maar weer drinken. Je zweet hier als een natte otter, dus moet het vocht ook weer aangevuld worden. Als we weer bij onze brommer zijn rijden we eerst nog naar de 7 Wells watervallen. Helaas heeft het een paar dagen niet geregend en zit er geen water meer in de watervallen. We rijden dus snel weg en gaan naar de noordkant van het eiland. Daar zijn een paar kleine stranden en dat is ons doel. Zwemmen. Na een kilometer of 15 doemt het strand op. We parkeren de brommer en lopen naar de zee. Nog even hannesen om de zwembroeken aan te krijgen, want tegen blote konten kunnen ze in dit land niet zo goed. Maar het lukt ons om zonder veel aanstoot te geven onze zwemkleren aan te krijgen en even later liggen we in de warme zee. Blijft toch vreemd om er zo in te lopen zonder eerst met je teen te voelen hoe de temperatuur is. Na het zwemmen kun je er douchen en omkleden. Heerlijk, die gemakken in Maleisie. Beter geregeld dan in Thailand, waar een douche op het strand ver te zoeken was. We pakken de brommer en beginnen aan de 25 kilometer terugreis. Onderweg nog even bij het vliegveld gestopt en terwijl we een koekje eten komt er nog een Air Asia vlucht binnen. Net als wij gisteren. Daarna door naar huis. Daar komt Chris er achter dat ze haar bikini broek kwijt is. Die heb je echt wel nodig in dit land. Waarschijnlijk is hij er bij het strand uitgevallen, dus daar gaan we morgen maar even kijken. We douchen en kleden ons aan voor het dorp. We gaan een nieuwe bikini kopen en eten. We rijden weer rustig met ons brommertje totdat we in de politiefuik rijden. Nou zul je het hebben. We zijn de bok. Er staan al een paar toeristen die het zwaar te verduren hebben. Een Engelsman probeert nog te vertellen dat zijn rijbewijs thuis ligt in Engeland, maar de politieagent legt uit dat je die toch echt nodig hebt als je hier op een brommer rijdt. Dat gaan hem geld kosten. Ik word ook gesommeerd om mijn 'license' te overhandigen en met een stoer gebaar geef ik de agent mijn Internationale Rijbewijs waar het meisje van de ANWB in Assen met pen in het Engels nog netjes op heeft geschreven "Ook geldig voor brommers". Als je zo'n Internationaal Rijbewijs ziet dan zou je er geen cent voor geven, maar hier heb ik er al een auto mee gehuurd (geen blik op mijn rose rijbewijs) en ook nu is het afdoende. De agent geeft het terug en we mogen gewoon doorrijden. We komen bij de grote winkelstraat met honderden kleine winkeltjes en restaurantjes en parkeren onze brommer. We gaan op zoek naar bikini's. We komen in drie winkels en kopen uiteraard uiteindelijk in de eerste. Twee bikini's voor 9 euro per stuk. Daarna eten. We hadden ons oog al op de Thai laten vallen en daar eten we citroenkip, grote garnalen, waterspinazie en ananasrijst. Dan is ons buikje wel vol en gaan we terug naar Fuuka Villa. Bikini's showen, verhaaltje schrijven en lekker slapen. Morgen weer een dag.