We zijn weer lekker vroeg wakker, want er is een uur tijdsverschil met Maleisië. Dus om half zeven al. Heerlijk geslapen in een van de drukste buurten van de stad. Om acht uur genieten we van het eenvoudige ontbijtje van 103 Bed and Brews. Daarna direct weer Chinatown door naar de Chao Prayarivier. We nemen de waterbus naar de Wat Arun, de puntige tempel die vorig jaar nog in de steigers stond. Nu is hij weer te bezoeken. We lopen rond en verbazen ons weer over zoveel pracht en praal. Dat mis je in Maleisië wel een beetje. Moslims, aardige mensen, maar de laatste mooie gebouwen die ze neerzetten zijn toch van 1000 jaar geleden. Dat kunnen de boeddhisten beter. Die bouwen gewoon elke keer prachtige nieuwe tempels in oude stijl. Bij de Wat Arun kun je heerlijke koffie en thee krijgen. Daar genieten we nu dus van. Straks weer verder.
Als de koffie op is, nemen we de veerboot naar de overkant. Daar zoeken we een tuktuk, maar die vraagt teveel geld. Dus lopen we eerst een stukje verder en komen op een hele oude vismarkt terecht. Er zijn hier geen toeristen, maar dat is ook niet zo gek, want aan de overkant is de Wat Pho, de tempel van de liggende boeddha en dat trekt als een sterke magneet. Er komt een tuktuk langsgereden die ons naar de Grote Schommel wil brengen. Dat duurt maar tien minuten, maar je bent blij dat je dat niet hoeft te lopen. Met de warmte valt het overigens reuze mee. Het is 32 graden, maar dat is een stuk beter te doen dan toen we hier vorig jaar waren. Toen scheen de zon volop en was het bloedheet. Misschien dat we er nu ook wat meer gewend aan zijn. De grote schommel valt een beetje tegen. Tot 1935 werd hier geschommeld en moest er iets van goud gepakt worden van een hoog punt. Na een aantal dodelijke ongelukken mocht dit niet meer. Wij gaan de tempel die er tegenover ligt binnen en dat is net op tijd. Als we binnen zijn barst er een enorme stortbui los. Zelfs het dak van de tempel is hier niet tegen bestand, want het water valt naar binnen. We helpen met het verplaatsen van een boekenkast die anders nat zou worden. Inmiddels is er een soort dienst begonnen in de tempel. We blijven even kijken, maar na een kwartier hetzelfde gezang aangehoord te hebben is het welletjes. Het is inmiddels ook weer droog, dus we gaan weer verder. We lopen een stuk totdat we een geschikte plek voor de lunch vinden. Sweet en sour pork en tofu met een sausje wordt onze maaltijd. Het is heerlijk. Daarna lopen we naar de brug waar de klongtochten beginnen. Dit is een bus die over het kanaal van Bangkok vaart en een snelle verbinding met de buitenwijken garandeert. De rest van het verkeer staat vast, maar deze boot kan natuurlijk gewoon door. Na een paar stations stappen we uit en lopen naar het Jim Thompson huis. Dit is van een Amerikaan die de zijdeindustrie in Thailand nieuw leven inblies en die in 1967 spoorloos verdween in de Cameron Highlands in Maleisië waar we vorige week nog geweest zijn. We bekijken zijn huis met de verplichte rondleiding. Wel aardig, maar niet zo bijzonder en blijkbaar een trekpleister voor luxe toeristen gezien de voorhanden zijnde catering. Niks voor ons dus. Wel handig is de gratis shuttle naar het dichtstbijzijnde treinstation. We laten ons vervoeren.
We gaan op zoek naar het grote winkelcentrum waar we vorig jaar Anna's bril hebben laten maken. We zijn vlakbij MBK een gigantische warenhuis dat groter is dan het Nationale Stadion dat er naast staat. Als we binnen zijn, komt het ons niet bekend voor. Dit zal hem dan wel niet zijn. We gaan er weer uit en pakken de skytrain naar het twee stations verderop gelegen Central World. Al net zo groot als MBK. Ook hier geen feest der herkenning. Vorig jaar hebben we afgesproken dat iedereen zijns weegs kon gaan en een uur later bij de Baskin and Robbins terug zou zijn. We zoeken de B&R winkels in Bangkok en het blijkt dat ie toch in MBK is. We lopen dus door de warme stad terug naar MBK. Als we een andere ingang in lopen dan een uur geleden, blijkt dat dit inderdaad de mall is die we zoeken. We kijken rond en zoeken nog even wat souveniers. Dan nog even naar de 5e verdiepeing voor de electronica. Het is niet één winkel, maar er zijn tientallen kleine handelaren die allemaal een hokje hebben van een paar vierkante meter. Daar verkopen ze allemaal hetzelfde. Telefoons, snoertjes, led prullaria. Geen idee hoe dit hier kan bestaan. We zijn ondertussen behoorlijk moe geworden en pakken de trein terug naar ons hotel. Onderweg nog even overstappen op de metro en het laatste stukje lopen. In het hotel douchen in inpakken en dan nog even de straat op om wat te eten. We hebben niet veel contant geld meer, dus zoeken we een restaurant op waar we met credit card kunnen betalen. Wel jammer, want op straat zijn allemaal lekkere eettentjes waar we nu niet terecht kunnen. We komen dus weer bij Texas Suki waar we gisteren ook hebben gegeten. Voor een tientje richten we weer een feestmaal aan. Na het eten strompelen we terug naar het hotel. We hebben nog een uurtje om de laatste dingen te pakken. Om 21 uur verlaten we 103 Bed and Brews en lopen naar de metro. De temperatuur is heerlijk buiten, een graadje of 27. Met de metro gaat we maar station Makkasan en daar nemen we de Airport Rail Link, de trein naar het vliegveld. In een half uurtje zijn we er en 10 minuten later zijn we onze koffers kwijt. Dat gaat allemaal lekker snel. We lopen nog even terug en halen koffie en mango sticky rice, het Thaise toetje. Daarna door de veiligheidscontrole en de paspoortcontrole. Nog even een stempel erbij en we zijn Thailand uit. Nu nog het vliegtuig in. Dat is pas tegen een uur of 1, maar dan is het al zaterdag.
Als de koffie op is, nemen we de veerboot naar de overkant. Daar zoeken we een tuktuk, maar die vraagt teveel geld. Dus lopen we eerst een stukje verder en komen op een hele oude vismarkt terecht. Er zijn hier geen toeristen, maar dat is ook niet zo gek, want aan de overkant is de Wat Pho, de tempel van de liggende boeddha en dat trekt als een sterke magneet. Er komt een tuktuk langsgereden die ons naar de Grote Schommel wil brengen. Dat duurt maar tien minuten, maar je bent blij dat je dat niet hoeft te lopen. Met de warmte valt het overigens reuze mee. Het is 32 graden, maar dat is een stuk beter te doen dan toen we hier vorig jaar waren. Toen scheen de zon volop en was het bloedheet. Misschien dat we er nu ook wat meer gewend aan zijn. De grote schommel valt een beetje tegen. Tot 1935 werd hier geschommeld en moest er iets van goud gepakt worden van een hoog punt. Na een aantal dodelijke ongelukken mocht dit niet meer. Wij gaan de tempel die er tegenover ligt binnen en dat is net op tijd. Als we binnen zijn barst er een enorme stortbui los. Zelfs het dak van de tempel is hier niet tegen bestand, want het water valt naar binnen. We helpen met het verplaatsen van een boekenkast die anders nat zou worden. Inmiddels is er een soort dienst begonnen in de tempel. We blijven even kijken, maar na een kwartier hetzelfde gezang aangehoord te hebben is het welletjes. Het is inmiddels ook weer droog, dus we gaan weer verder. We lopen een stuk totdat we een geschikte plek voor de lunch vinden. Sweet en sour pork en tofu met een sausje wordt onze maaltijd. Het is heerlijk. Daarna lopen we naar de brug waar de klongtochten beginnen. Dit is een bus die over het kanaal van Bangkok vaart en een snelle verbinding met de buitenwijken garandeert. De rest van het verkeer staat vast, maar deze boot kan natuurlijk gewoon door. Na een paar stations stappen we uit en lopen naar het Jim Thompson huis. Dit is van een Amerikaan die de zijdeindustrie in Thailand nieuw leven inblies en die in 1967 spoorloos verdween in de Cameron Highlands in Maleisië waar we vorige week nog geweest zijn. We bekijken zijn huis met de verplichte rondleiding. Wel aardig, maar niet zo bijzonder en blijkbaar een trekpleister voor luxe toeristen gezien de voorhanden zijnde catering. Niks voor ons dus. Wel handig is de gratis shuttle naar het dichtstbijzijnde treinstation. We laten ons vervoeren.
We gaan op zoek naar het grote winkelcentrum waar we vorig jaar Anna's bril hebben laten maken. We zijn vlakbij MBK een gigantische warenhuis dat groter is dan het Nationale Stadion dat er naast staat. Als we binnen zijn, komt het ons niet bekend voor. Dit zal hem dan wel niet zijn. We gaan er weer uit en pakken de skytrain naar het twee stations verderop gelegen Central World. Al net zo groot als MBK. Ook hier geen feest der herkenning. Vorig jaar hebben we afgesproken dat iedereen zijns weegs kon gaan en een uur later bij de Baskin and Robbins terug zou zijn. We zoeken de B&R winkels in Bangkok en het blijkt dat ie toch in MBK is. We lopen dus door de warme stad terug naar MBK. Als we een andere ingang in lopen dan een uur geleden, blijkt dat dit inderdaad de mall is die we zoeken. We kijken rond en zoeken nog even wat souveniers. Dan nog even naar de 5e verdiepeing voor de electronica. Het is niet één winkel, maar er zijn tientallen kleine handelaren die allemaal een hokje hebben van een paar vierkante meter. Daar verkopen ze allemaal hetzelfde. Telefoons, snoertjes, led prullaria. Geen idee hoe dit hier kan bestaan. We zijn ondertussen behoorlijk moe geworden en pakken de trein terug naar ons hotel. Onderweg nog even overstappen op de metro en het laatste stukje lopen. In het hotel douchen in inpakken en dan nog even de straat op om wat te eten. We hebben niet veel contant geld meer, dus zoeken we een restaurant op waar we met credit card kunnen betalen. Wel jammer, want op straat zijn allemaal lekkere eettentjes waar we nu niet terecht kunnen. We komen dus weer bij Texas Suki waar we gisteren ook hebben gegeten. Voor een tientje richten we weer een feestmaal aan. Na het eten strompelen we terug naar het hotel. We hebben nog een uurtje om de laatste dingen te pakken. Om 21 uur verlaten we 103 Bed and Brews en lopen naar de metro. De temperatuur is heerlijk buiten, een graadje of 27. Met de metro gaat we maar station Makkasan en daar nemen we de Airport Rail Link, de trein naar het vliegveld. In een half uurtje zijn we er en 10 minuten later zijn we onze koffers kwijt. Dat gaat allemaal lekker snel. We lopen nog even terug en halen koffie en mango sticky rice, het Thaise toetje. Daarna door de veiligheidscontrole en de paspoortcontrole. Nog even een stempel erbij en we zijn Thailand uit. Nu nog het vliegtuig in. Dat is pas tegen een uur of 1, maar dan is het al zaterdag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten