Oh, oh, oh wat wordt het spannend vandaag. De verkiezingen zijn eindelijk daar. De regeringspartij BN heeft 10 miljoen dollar in de campagne gestoken en de anderen konden natuurlijk niet achterblijven. Het hele land hangt vol met vlaggetjes en banners om reclame te maken voor de strijdende partijen. En met vol bedoel ik ook vol. Ik denk dat Maleisie er echt anders uitziet als er geen verkiezingen zijn. De gekleurde vlaggen maken het lang een stuk vrolijker dan het anders is. We maken er vandaag weer een dagje van. We komen laat op gang, maar dat geeft niet, want we hebben immers gisteren bij de Fransman lekkere croissants gekocht die we nu onder genot van een kopje Nescafe en een kopje Cameron Highlands thee opeten. Dan hebben we dus een lekker ontbijtje gehad en kunnen we daarna los. We rijden met een lekker tempo over bijna lege wegen naar Kuah, de hoofdstad van het eiland. Iedereen lijkt aan het stemmen te zijn, want er is bijna niemand op de weg. In Kuah is het wel wat drukker, maar met name bij de scholen waar de stembureaus zijn gevestigd. Ons doel is Eagle Square. Langkawi is het eiland van de zeearenden en in Kuah hebben ze daar een enorm beeld van gemaakt. Dat moet je gezien en gefotografeerd hebben. Voordat we er zijn komen we bij een groot winkelcentrum waar we even stoppen voor de koffie. Het is inmiddels half twaalf, dus we willen ook wel iets eten. Dat doen we bij Paparich. Grote menukaart met plaatjes en nummers Je noteert de nummers op een briefje en als je klaar bent druk je op de bel. Dan word je briefje opgehaald en even later komt je bestelling. Kan niet misgaan. Behalve als je Paul heet. Ik heb het verkeerde nummertje ingevuld bij de drankjes en krijg nu geen Butterscotch shake, maar een Vanilla Mint Shake. Die is eigenlijk nog veel lekkerder. Als het op is gaan we verder naar Eagle Square. Hier is ook de terminal van de veerboten en het is er een chaos. Elke parkeerplek voor auto's en brommers is vol, want met het oog op de verkiezingen zijn zo ongeveer alle bewoners van Langkawi naar de vaste wal vertrokken om te gaan stemmen. We vinden nog een plekje en parkeren de brommer. Als we wat rond lopen horen en zien we een enorm onweer aan de westkant van het eiland waar we dus net vandaan komen. Aan de oostkant is alles nog prima. We fotograferen de zeearend en lopen wat door de veerterminal. Wel interessant om te zien waar de boten allemaal naar toe varen. Voor 7 euro brengen ze je naar Thailand. Dat is natuurlijk geen geld. Als we nog een paar weken hadden gehad, was dat natuurlijk een mooie optie geweest. Dat doen we dan nog wel eens een andere keer. Nu pakken we de brommer weer en proberen aan de andere kant van het eiland bij een baai te komen. Dat lukt tot twee keer niet, omdat het halve eiland prive eigendom lijkt te zijn. We staan tot twee keer toe voor de poort van een lelijk, modern resort en daar mogen we niet verder. Als we uiteindelijk bij de baai zijn, is het laagwater en dus een blubberbende. Dat doet ons besluiten om terug te rijden naar de westkant van het eiland om eens te kijken hoe het strand daar is. Onderweg komen we langs het graf van Prinses Mahsuri, een Maleisische prinses die ten onrechte van overspel werd verdacht en in 1819 ter dood werd veroordeeld. Rond het graf is een hele cultuur-historische attractie opgebouwd met een openluchtmuseum, muziek en dansvoorstellingen en veel souvenirwinkels. We scharrelen er wat doorheen zonder echt te weten wat we er mee aan moeten. Het houdt ons een half uurtje zoet en dan rijden we weer verder. In Pantai Cenang waar het toeristische centrum is, is het inmiddels wel droog, maar het waait en het dreigt nog steeds te gaan regenen. Het is inmiddels 16 uur en we hebben we zin in wat eten. Dus maar weer naar de KFC voor een kipburgertje. Daarna blijkt het definitief droog te worden en rijden we nog even naar een winkeltje met mooie broeken voor Chris. Ze mag niet passen en dat doet de koop niet doorgaan. Dan maar naar Underwater World, een soort Sea World, maar dan op zijn Maleis. Het is weer de gebruikelijk rommel. Wel mooie vissen en aquaria, maar ook veel afgebladderde verf. Onderhoud is niet de sterkste kant van dit land. Hierna is het tijd om naar onze Villa te rijden en de zwemkleren aan te trekken. Daarna nog even naar de overkant om de zee in de duiken. Het water is zoals gebruikelijk lekker warm. We kijken naar de parasailers die opstijgen, een rondje maken en weer landen. Leuk om te zien, maar het lijkt ons niks om te doen. Het wordt niks met de zonsondergang. Het is bewolkt en er zit een eiland voor. Dus maar weer op de brommer voor een ritje naar Fuuka Villa. Daar duiken we direct het zwembad in om het zout er af te spoelen. Daarna tijd om even dit stuk te tikken en alvast wat in te pakken, want morgen gaan we weer verder naar Bangkok. Nu nog even bedenken waar we vanavond eens zullen eten.
Het is pizza geworden langs de straat. Het regende een klein beetje en we hebben ons weer van onze beste kant laten zien. Niet, zoals in Nederland, alles laten vallen en op de vlucht voor de regen, maar gewoon op z'n Maleis er dwars doorheen. Het regende ook niet hard genoeg om er echt nat van te worden, de druppels droogden door de warmte net zo snel weer op. We rijden weer langs de drukke straat van Pantai Cenang en kijken nog een keer op de kaart om de pizzaman te localiseren. We zijn er vlakbij en hebben hem zo gevonden. Scooter voor de stoep, wij aan tafel op de stoep. Lekker sapjes besteld en een pizza uitgekozen. Ze zijn inderdaad prima te eten, al zijn de salami en de ham natuurlijk niet van het varken. Dat mag hier niet. Is ook een dingetje in het oerwoud, de wilde zwijnen tieren welig, want ze worden niet gejaagd omdat ze niet gegeten worden. Na de pizza snel naar huis, inpakken en verhaaltje typen. Morgen om half acht op en om half negen met de Grab naar het vliegveld. Weer een dagje reizen. Tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten