Op Reis 1981-2026: Vietnam 2016 Zondag in Hue

Een uurtje geleden (om zes uur!) wakker geworden door het licht dat door de gordijnen komt. Een lazy sunday morning, maar niet hier in Hue. Buiten bruist de stad al weer met verkeer en andere geluiden. We hebben even app contact met Thom die net terug is uit Amsterdam. Was niet gepland, maar kon daar blijkbaar niet blijven. Anna had goed nieuws. Veel geld verdiend voor zichzelf en Artsen zonder Grenzen. Wij gaan zo ontbijten op de 10e verdieping van ons luxe hotel. Daarna op zoek naar een brommer om wat keizerlijke tombes in de omgeving te verkennen. Als de weersvoorspellingen kloppen krijgen we vanmiddag regen. Even afwachten dan maar.

En het werd weer een topdag. De brommer was snel gevonden bij het DMZ hotel hier in de straat. Het is zondag, dus het verkeer zal wel meevallen. We moeten alleen wel eerst naar het drukste gedeelte van de stad, een enorme rotonde. Want daar kun je benzine krijgen. Het valt allemaal reuze mee. Je komt aanrijden, zet je moter richting pomp naast een heleboel anderen. Er komt dan een bediende die vraagt hoeveel er in moet (50000 dong oftewel 2 euro) en die vult dan je tank. Briefje van 50000 overhandigen en wegwezen. We rijden over brede straten richting station en zijn voor we het weten op een brede weg die de stad uitgaat beland. De stad uit, dat duurt nog wel even. We rijden langs honderden winkeltjes met van alles en nog wat. Uiteindelijk wordt het rustiger en groener tot we bij de Parfum rivier komen. De rivier is zo genoemd omdat er stroomopwaarts geurende bloesem in het water viel die zo een lekker geurtje aan het water gaf. Er is niets meer van te ruiken, ben ik bang. We steken de rivier over door gebruik te maken van de brug die er voor de grote noord-zuidverbinding van Hanoi naar Saigon is aangelegd. Daarna weer over de binnenwegen naar de Ming Mang Tombe. Hue was de keizerlijke hoofdstad van Vietnam en als de keizers overleden werden ze in tombes in de buurt van de stad gelegd. Zo zijn er verschillende in deze buurt. We bezoeken dus eerst deze die iets verder van de stad ligt en zijn dan van plan om de weg terug naar de stad langs de andere af te leggen. We parkeren onze scooter onder een boom en wandelen richting kaartverkoop. Ondertussen luid toegejuichd door verkopers die van alles in de aanbieding hebben. We kopen zoals
gewoonlijk weer niks. Deze traditionele Vietnamese verkooptechnieken werken bij ons averechts.
De Ming Mang Tombe is prachtig. In een rechte lijn zijn er verschillende imposante gebouwen in Chinese stijl neergezet. Ze leiden naar de plek waar de keizer uiteindelijk begraven ligt. Daar mag je dus niet bijkomen. Maar de bouwwerken in deze parkachtige omgeving zijn prachtig en maken indruk. Na de Ming Mang gaan we terug via een klein beetje andere weg. We nemen eerst een klein paadje langs de river. De scooter heeft er niet veel problemen mee en wij hobbelen er vrolijk op los. Na een tijdje komen we bij de Khai Dinh tombe. Deze keizer is maar vijf jaar keizer geweest, maar heeft toch wel een mooie tombe gekregen. Hij was keizer in het begin van de 20ste eeuw en de tombe is dan ook in de mix van oosterse en westerse stijl gebouwd met onder andere beton. Erg modern dus. Maar het ziet er wel oud uit. Aangezien we hier ook 100000 dong entree moeten betalen hebben we een klein probleem. Ming Mang was 2x 100000, en deze dus ook. Dat is 400000 dong en we hebben nog maar een kleine 170000 dong over. Als de volgende tombe, de van Tu Duc, ook 100000 pp kost, dan hebben we niet genoeg geld. We moeten dus nieuw geld hebben. Maar........ dat kun je hier op het platteland natuurlijk niet krijgen. Er zit niets anders op dan terug naar de stad te rijden, geld te pinnen en dan weer terug naar de Tu Duc tombe te rijden. Met een kwartiertje zijn we overigens al weer in de stad, het gaat snel met zo'n scooter. De eerste drie geldautomaten hebben er geen zin in en geven niets. De eerste kan niet met chips op pasjes overweg en de andere twee geven niks om onduidelijke reden. De vierde is minder krenterig en wil ons maximaal 3 miljoen dong geven. Dat is aardig. 120 euro brengt je in dit land een heel eind. Je kunt er bijvoorbeeld 30 keer van uit eten, twee keer heen en weer van Hanoi naar Saigon vliegen, twee keer met de trein dezelfde afstand in de slaapcoupe afleggen, drie nachten van in een superdeluxe hotel slapen. Dat komt voorlopig dus wel weer goed.
We rijden via een andere route weer terug naar de Tu Duc tombe. Eerst nog even verkeerd, want ik weet dat ik voor het station langs moet en dan de weg naar het zuiden moet hebben, maar we rijden iets te dicht voor het station langs en komen zo via een smal weggetje op de binnenplaats van een ziekenhuis uit. Dat werkt niet, we keren in de tuin om en vinden makkelijk de juiste weg. We hebben eigenlijk wel zin in wat eten en Chris spot een leuk tentje waar het druk is. Het blijkt een populair eendenrestaurant te zijn. Alleen maar Vietnamezen die ons aanstaren, ontzettend goor overal, rotzooi op de tafels en op de grond, maar de kok snapt direct wat we willen. Gebraden eend (een halve voor 4 euro) en soep. Een beste kom voor 40 cent. We eten er heerlijk, lopen de wc in om onze handen te wassen en rennen er direct weer uit, want het is er niet te harden. Toch een leuke ervaring. Nu kijken hoe onze darmen het houden. Als we dit kunnen hebben, dan kunnen we heel Vietnam aan.
We rijden door en komen al snel bij de Tu Duc tombe. Weer een prachtig bouwwerk waar we tijden rondhangen. Het is overigens verschrikkelijk warm geworden en de beloofde regen komt ook al niet. Dat valt dus tegen. We moeten de verkoeling uit de brommerritjes halen. En dus pakken we ons voertuig weer uit de stalling (eerst 4000 dong parkeergeld neertellen) en rijden naar onze volgende bestemming. We zoeken een geocache bij de Tijger Arena. Dit is een heuse arena waar ze tot 1904 nog tijgers tegen olifanten lieten vechten. De olifanten waren dan de 'goede' en de tijgers de 'slechten'. De gevechten waren doorgestoken kaart. De klauwen van de tijgers werden van hun scherpe nagels ontdaan en de bekken werden dichtgenaaid. De olifanten wonnen dus altijd. Toch gingen ook die dood, want 200 meter verderop wat het olifantenkerkhof. Hoe zou een geocache moeten liggen, maar net als eerdere pogingen tot een vondst in Vietnam, strand ook deze poging in schoonheid. Daarna nog een ritje naar de Thien Mu tempel. Een boeddhistische tempel uit 1601. Ook weer prachtig. Hier staat de auto die de monnik die zich in 1963 in Saigon in brand stak van Hue naar het kruispunt in Saigon bracht. Hij is wel weer wat opgeknapt, want de roestplekken die we op een eerdere foto zagen, zitten er nu niet meer op. Ook deze tempel is zeer de moeite waard. Als we uitgekeken zijn snel met de brommer weer terug naar Hue. Daar belanden we midden in de avondspits. Die blijkt er op zondagavond net zo goed te zijn en voor we het in de gaten hebben zitten we tussen een miljoenmiljard andere scooters. Toch lukt het op de een of andere manier prima om in dit verkeer je weg te vinden. Af en toe is het lastig, want als je tegen het verkeer linksaf wilt, dan word je geacht de binnenbocht te nemen en niet, zoals bij ons, achter je tegenligger om te gaan. Je moet er gewoon voorlangs. Hij remt wel een beetje. Ik kies ervoor om telkens bij zulke gevaarlijk situaties iemand tussen mijzelf en het aanstormende verkeer te houden. Die kan dan de eerste klap opvangen. Heelhuids leveren de brommer weer af bij het DMZ hotel en gaan dan naar ons eigen hotel voor een lekkere duik in het zwembad. Dat maakt weer een nieuw mens van je. Hierna gaan we uit eten we debatteren nog even over waar we dat doen, maar de keuze hebben we gisteren al gemaakt. Vlak om de hoek bij een lokaal restaurant waar we een verhouding van 70% vietnamezen en 30% toeristen zagen. Heerlijk eten, spotgoedkoop (onze rekening bedroeg 9 euro) en een manager die Nederlands sprake (naast Engels, Duits en Frans). Hij leerde dat volgens eigen zeggen aan de universiteit alhier. Vier talen tegelijk. Het ging hem redelijk af. Was prima verstaanbaar. Hierna gaan we op zoek naar koffie die we nooit vinden. Wel een reserve batterij voor de camera, zodat we de hele dag door foto's kunnen maken en een kleermaker die een jurk, een broek en een hemd aan ons levert. Het wordt terplekke aangemeten en versteld. Geen probleem. Je gaat met passende kleren de deur uit. We vinden de koffie dus niet meer en gaan terug naar het hotel. Nog even inpakken voor morgen, verhaal tikken en lekker slapen. Hopelijk morgen tijd om wat foto's erbij te zetten. Nu niet meer. Lekker slapen