Pffffff. Wat een dag. Wat een reis. Ik weet niet waar ik moet beginnen. Zo ontzettend veel indrukken, zo ontzettend veel aardige leuke mensen. Zo ontzettend veel te zien. Nadat we vroeg zijn opgestaan en snel een ontbijtje hebben gegeten worden we opgehaald door Fong van Tiger Tours en zijn chauffeur. Ze brengen ons vandaag naar Cu Chi, de Cao Dai tempel en naar de Black Virgin Mountain waar een paar mooie tempels zijn.
Vandaag geldt dat de reis minstens zo belangrijk is als de bestemming. We kijken tijdens de 2 uur durende rit werkelijk onze ogen uit. Dit is cultuurschok in het kwadraat. Zowel in de stad als op het platteland. De hele rit zijn er links en rechts van de weg kleine winkels, eettentjes, brommergarages van 6 m2, koeien, waterbuffels, duizenden brommers, bananenbomen, kokospalmen, bananenverkopers, kokosverkopers en nog veel veel meer. Het houdt niet op. Je wilt uitstappen en foto's maken, maar gelukkig stoppen we niet, want anders waren we geen kilometer buiten de stad gekomen. Ik ben echt wel wat gewend tijdens onze reizen, maar dit topt alles. Daar komt bij dat we in prima gezelschap verkeren, want de gids vertelt heel veel en is ook geinteresseerd in ons verhaal. Je kunt aan zijn intonatie horen wanneer hij gidst en wanneer hij gewoon Fong is.
Uiteindelijk komen we na een lange, boeiende rit aan bij de Cu Chi tunnels. Gegraven door de Vietcong om onder de grond te kunnen overleven de guerilla oorlog tegen de Amerikanen te kunnen voeren. 250 kilometer tunneltjes en kamertjes om ongezien op te kunnen duiken en weer te verdwijnen. We zijn er voor 9 uur en er zijn nog niet veel toeristen. Dat veranderd snel, want de bussen met groepen uit Ho Chi Minh halen ons snel in. Fong legt het een en ander uit over de bommen en de wapens die hier gebruikt werden. We passeren de kaartcontrole en wandelen naar de video met uitleg in communistische propaganda stijl. Met een heuse Vietcongstrijdster die het verhaal doet. Daarna een rondje lang bomkraters, kapotte tanks, booby traps met scherpe punten en een speurtocht naar verschillende verstopte ingangen van de tunnel. Bijna niet te vinden zo smal. Na een tijdje komen we bij de shooting range. Ik koop voor 18 euro tien kogels voor de AK 47. Met een oude strijder gaan we naar de schietbaan. Als ik aan de beurt ben mag ik met de Kalashnikov tien kogels richting een doel schieten. Wat een power. En wat een missers allemaal. Van mij hebben ze hier niets te vrezen. Het is snel voorbij. We wandelen verder met Fong naar de ingang van de tunnel die speciaal voor de toeristen is vergroot. Chris komt er gebukt door, ik ga op handen en knieën. We nemen de eerste de beste uitgang en desondanks kom ik toch zeiknat van het zweet weer naar buiten. Dat is wat de temperatuur en luchtvochtigheid met je doen. Ook al is het met 29 graden niet extreem heet. Gelukkig zijn we weer bijna bij de uitgang. De chauffeur staat al te wachten en met de airco in de auto aan drogen we snel weer op. Je voelt je gelijk ook een stuk beter. We rijden een uur naar de grootste Cao Dai tempel ter wereld. Cao Dai is een nieuwe religie die van alle andere religies iets pakt. Christendom, Islam, Hindoeïsme, Boeddhisme, Taoïsme, alles er in vertegenwoordigd. Van elk geloof is het beste genomen. Er zijn inmiddels 5 miljoen volgelingen. We zijn er precies op tijd voor een ceremonie. Er wordt gebeden, gewanddeld, gezongen en muziek gemaakt. Machtig interessant. Net als de bavianen die in het bos tegenover de tempel rondhangen. We zijn redelijk snel uitgekeken, ook al omdat we de tempel niet echt in mogen. We gaan weer terug naar de auto en rijden 2 minuten naar een restaurant waar we lunchen met heerlijke loempia's en een vissoep. We smullen. Het is alleen jammer dat Fong en de chauffeur niet mee-eten. Na de lunch rijden we naar de Black Virgin Mountain. Dit is echt een hele leuke plek. De enige berg in een verder zeer platte vlakte. Er gaat een ouderwetse kabelbaan omhoog naar een boeddhistische tempel. Een echte Vietnamese attractie. Toeristen zie je hier verder niet. Die zijn allang terug naar de grote stad. En dus zijn wij plotseling de attractie. Met de kabelbaan gaat het omhoog naar de tempels. Maar eerst nog weer een paar trappen op waarvan het zweet je weer uitbreekt. Boven kijken we rond en gaan de tempels in. In een ervan krijgen we een appel van een monnik. Hij vind het mooi dat wij helemaal uit Nederland komen en geeft ons als dank de appel. We nemen hem dankbaar aan en als gebaar stoppen we 5000 dong in de collectebus. Dat is toch mooi 20 cent. Goeie prijs voor een appel. Als we de tempel uitkomen breek er een enorme tropische regenbui los. Man, man wat een regen. Zo hebben wij ze een keer in de vijf jaar als er in augustus een dikke onweersbui hebben. Hier kijken ze er niet van op. Fong regelt ponchos, want die ons liggen natuurlijk beneden in de auto. Ik krijg een Vietnamese poncho en wordt daardoor een bezienswaardigheid. Hij past niet echt en dat vinden ze leuk. We nemen de kabelbaan naar beneden en net als we er inzitten stopt het weer met regenen. Heerlijk die tropische buien. Zo komen en gaan. Beneden pakken we de auto en beginnen aan de drie uur durende terugreis naar HCMC. Fong brengt ons naar het hotel waar de tickets voor de voorstelling in het Operagebouw ophalen. Dat begint om 8 uur en als we niet opschieten halen we dat niet meer. Dus brengt Fong ons ook nog even naar de Opera. Daar regent het ook weer en we komen half nat binnen. We krijgen een lekker welkomst kopje thee. De voorstelling heet AO en bestaat uit acrobatische dans met traditionele Vietnamese attributen als bamboestokken, rieten manden en bootjes. Alles wordt overgegooid er wordt getrommeld, gedanst en over elkaar heen gebuiteld. Erg leuk om te zien. Na een dik uur zit het er weer op en lopen we naar buiten. We trekken onze poncho aan en wandelen het shopping center in om geld te halen. We zijn blut. Ik haal 6 miljoen Dong uit de automaat, zo'n 200 euro. Hier moeten we het toch een paar dagen mee uit kunnen houden. Temeer omdat we hierna heerlijk eten voor nog geen 5 euro met z'n tweeën. Na de maaltijd nog even een bakkie koffie of wat daar voor doorgaat en dan naar het hotel dat om de hoek is. We zijn aardig moe. Nog even dit verhaaltje tikken en de tv proberen. We hadden namelijk geen afstandsbediening op de kamer. Die is nu geleverd, dus we kunnen nu meer dan 1 zender zien. Welterusten. Morgen de Mekong Delta.
Vandaag geldt dat de reis minstens zo belangrijk is als de bestemming. We kijken tijdens de 2 uur durende rit werkelijk onze ogen uit. Dit is cultuurschok in het kwadraat. Zowel in de stad als op het platteland. De hele rit zijn er links en rechts van de weg kleine winkels, eettentjes, brommergarages van 6 m2, koeien, waterbuffels, duizenden brommers, bananenbomen, kokospalmen, bananenverkopers, kokosverkopers en nog veel veel meer. Het houdt niet op. Je wilt uitstappen en foto's maken, maar gelukkig stoppen we niet, want anders waren we geen kilometer buiten de stad gekomen. Ik ben echt wel wat gewend tijdens onze reizen, maar dit topt alles. Daar komt bij dat we in prima gezelschap verkeren, want de gids vertelt heel veel en is ook geinteresseerd in ons verhaal. Je kunt aan zijn intonatie horen wanneer hij gidst en wanneer hij gewoon Fong is.
Uiteindelijk komen we na een lange, boeiende rit aan bij de Cu Chi tunnels. Gegraven door de Vietcong om onder de grond te kunnen overleven de guerilla oorlog tegen de Amerikanen te kunnen voeren. 250 kilometer tunneltjes en kamertjes om ongezien op te kunnen duiken en weer te verdwijnen. We zijn er voor 9 uur en er zijn nog niet veel toeristen. Dat veranderd snel, want de bussen met groepen uit Ho Chi Minh halen ons snel in. Fong legt het een en ander uit over de bommen en de wapens die hier gebruikt werden. We passeren de kaartcontrole en wandelen naar de video met uitleg in communistische propaganda stijl. Met een heuse Vietcongstrijdster die het verhaal doet. Daarna een rondje lang bomkraters, kapotte tanks, booby traps met scherpe punten en een speurtocht naar verschillende verstopte ingangen van de tunnel. Bijna niet te vinden zo smal. Na een tijdje komen we bij de shooting range. Ik koop voor 18 euro tien kogels voor de AK 47. Met een oude strijder gaan we naar de schietbaan. Als ik aan de beurt ben mag ik met de Kalashnikov tien kogels richting een doel schieten. Wat een power. En wat een missers allemaal. Van mij hebben ze hier niets te vrezen. Het is snel voorbij. We wandelen verder met Fong naar de ingang van de tunnel die speciaal voor de toeristen is vergroot. Chris komt er gebukt door, ik ga op handen en knieën. We nemen de eerste de beste uitgang en desondanks kom ik toch zeiknat van het zweet weer naar buiten. Dat is wat de temperatuur en luchtvochtigheid met je doen. Ook al is het met 29 graden niet extreem heet. Gelukkig zijn we weer bijna bij de uitgang. De chauffeur staat al te wachten en met de airco in de auto aan drogen we snel weer op. Je voelt je gelijk ook een stuk beter. We rijden een uur naar de grootste Cao Dai tempel ter wereld. Cao Dai is een nieuwe religie die van alle andere religies iets pakt. Christendom, Islam, Hindoeïsme, Boeddhisme, Taoïsme, alles er in vertegenwoordigd. Van elk geloof is het beste genomen. Er zijn inmiddels 5 miljoen volgelingen. We zijn er precies op tijd voor een ceremonie. Er wordt gebeden, gewanddeld, gezongen en muziek gemaakt. Machtig interessant. Net als de bavianen die in het bos tegenover de tempel rondhangen. We zijn redelijk snel uitgekeken, ook al omdat we de tempel niet echt in mogen. We gaan weer terug naar de auto en rijden 2 minuten naar een restaurant waar we lunchen met heerlijke loempia's en een vissoep. We smullen. Het is alleen jammer dat Fong en de chauffeur niet mee-eten. Na de lunch rijden we naar de Black Virgin Mountain. Dit is echt een hele leuke plek. De enige berg in een verder zeer platte vlakte. Er gaat een ouderwetse kabelbaan omhoog naar een boeddhistische tempel. Een echte Vietnamese attractie. Toeristen zie je hier verder niet. Die zijn allang terug naar de grote stad. En dus zijn wij plotseling de attractie. Met de kabelbaan gaat het omhoog naar de tempels. Maar eerst nog weer een paar trappen op waarvan het zweet je weer uitbreekt. Boven kijken we rond en gaan de tempels in. In een ervan krijgen we een appel van een monnik. Hij vind het mooi dat wij helemaal uit Nederland komen en geeft ons als dank de appel. We nemen hem dankbaar aan en als gebaar stoppen we 5000 dong in de collectebus. Dat is toch mooi 20 cent. Goeie prijs voor een appel. Als we de tempel uitkomen breek er een enorme tropische regenbui los. Man, man wat een regen. Zo hebben wij ze een keer in de vijf jaar als er in augustus een dikke onweersbui hebben. Hier kijken ze er niet van op. Fong regelt ponchos, want die ons liggen natuurlijk beneden in de auto. Ik krijg een Vietnamese poncho en wordt daardoor een bezienswaardigheid. Hij past niet echt en dat vinden ze leuk. We nemen de kabelbaan naar beneden en net als we er inzitten stopt het weer met regenen. Heerlijk die tropische buien. Zo komen en gaan. Beneden pakken we de auto en beginnen aan de drie uur durende terugreis naar HCMC. Fong brengt ons naar het hotel waar de tickets voor de voorstelling in het Operagebouw ophalen. Dat begint om 8 uur en als we niet opschieten halen we dat niet meer. Dus brengt Fong ons ook nog even naar de Opera. Daar regent het ook weer en we komen half nat binnen. We krijgen een lekker welkomst kopje thee. De voorstelling heet AO en bestaat uit acrobatische dans met traditionele Vietnamese attributen als bamboestokken, rieten manden en bootjes. Alles wordt overgegooid er wordt getrommeld, gedanst en over elkaar heen gebuiteld. Erg leuk om te zien. Na een dik uur zit het er weer op en lopen we naar buiten. We trekken onze poncho aan en wandelen het shopping center in om geld te halen. We zijn blut. Ik haal 6 miljoen Dong uit de automaat, zo'n 200 euro. Hier moeten we het toch een paar dagen mee uit kunnen houden. Temeer omdat we hierna heerlijk eten voor nog geen 5 euro met z'n tweeën. Na de maaltijd nog even een bakkie koffie of wat daar voor doorgaat en dan naar het hotel dat om de hoek is. We zijn aardig moe. Nog even dit verhaaltje tikken en de tv proberen. We hadden namelijk geen afstandsbediening op de kamer. Die is nu geleverd, dus we kunnen nu meer dan 1 zender zien. Welterusten. Morgen de Mekong Delta.
Ventilatiegaten voor de Cu Chi tunnels werden verstopt in termietenheuvels
AK 47
In de tunnel
Iets met vruchtjes
De Cao Dai tunnel
De lunch onderweg
Leuk apie
In de opera
Eten in de Ben Thran Streetfood Market
Geen opmerkingen:
Een reactie posten