Vietnam 2016 We zijn vertrokken

Om twee uur met de auto naar Haren en vandaar met lijn 5 naar het station. Zo begint onze reis naar Vietnam. We hebben Anna nog mee en op het station ontmoeten we Thom. Fijn, zulke grote kinderen die hun ouders weg kunnen brengrn en twee weken het huishouden kunnen runnen.
Om kwart voor drie nemen we afscheid en vertrekt onze trein naar Schiphol. Het is een rustige tocht. We komen op tijd op de luchthaven aan.
Update: We zitten aan boord. Bijna weg. Nog wat containers blijkbaar. Vliegtijd 11 1/2 uur. Mjammie. Baby twee rijen voor ons. Brede Maleisier naast Chris. Verder alles super. Mis de kids. Hadden mee gemoeten. Maar gebrek aan vakantie.

Om 17 uur zijn we op Schiphol. Het eerste dat we doen is onze Albert Heijn dagkaarten doorgeven aan een stel Fransen die bij de automaat staan voor kaartjes. Ze nemen ze aan na uitleg wat ze er mee moeten. Daarna de gebruikelijke procedure. Naar de balierij om de bagage kwijt te raken. Dat lukt erg makkelijk. Er is geen rij en het gaat allemaal automatisch. Er is nog weel iemand die boarding passes voor ons print. We hebben er wel eentje voor Kuala Lumpur maar nog niet eentje voor Ho Chi Minh Stad (vanaf nu HCMC). Zo gepiept. Daarna de koffer in een soort hondenhok waar je labeltje uit kunt halen dat je zelf aan je koffer plakt. Dan op ok klikken en je koffie verdwijnt in het hok. Als we beide koffers hebben gedaan lopen we terug en gaan maar even naar het panoramaterras. Dat wordt steeds kleiner, maar je kunt er nog wel heerlijk de lucht van kerosine snuiven. De voorbode van een lange tocht. Na het wat koude panoramaterras is het tijd om te shoppen. De iPadopladers zijn wel heel erg duur. Die pikken we wel in HCMC op. Wel kopen we nootjes (ook vergeten thuis) en ieder een boek. Voorbij paspoortcontrole (volautomatisch) en veiligheidscheck (schoenen blijven aan) is het tijd om de hoofdbuit en het voornaamste doel van deze reis te kopen. Chanel Eau Tendre belastingvrij. Als dat gelukt is wordt het tijd voor een maaltijd. Naast de Mc Donalds is een gourmet burgertent waar ze voor niet al te gekke prijzen iets lekkers hebben. Met wasabi mayonaise en truffel mayonaise. Heerlijk. De rij bij de Mac is langer. Dat bewijst maar weer eens dat mensen overwegend een slechte smaak hebben. We  peuzelen een gourmet burger en een veggie falafel op en bellen nog even naar opa en oma in Zwolle. Verder appen we heel wat af met kids, broer en anderen. Heerlijke uitvinding dat whatsapp. En fantastisch dat ze in de tafels usb aansluitingen hebben aangelegd. Opladen terwijl je eet. Na het eten is het zowaar tijd om naar de gate te gaan. Daar lijkt het in eerste instantie niet zo druk, maar nadere inspectie leert dat er ook nog een paar honderd mensen om de hoek zitten. Dat wordt een volle vlucht. Na 10 minuten en wat geknoei met koffie wordt het boarden gestart. OP commando gaat iedereen in de rij staan, voor ons het teken om de vrijgekomen stoelen in te pikken. Heeft geen zin om achteraan te gaan staan. Je kunt beter wachten tot  de vaart er in is gekomen en de rij uitdunt. Dan kun je bijna zo doorlopen. In het vliegtuig (Boeing 777-300ER) zoeken we onze plekken op. We hebben gegokt op een rustige vlucht en een raam- en gangpad stoel genomen in de hoop dat de middenstoel vrij zou blijven. Helaas, er zit al iemand. Het vliegtuig is bommetje vol. De man schuift door naar het raam en wij nemen het gangpad. Dat is een stuk makkelijker als je er eens uit wilt. Het duurt wel even voordat we opstijgen. Er moet nog wat vracht geladen worden. Als dat gepiept is kunnen we weg. Het taxien duurt niet al te lang. Gelukkig hoeven we niet helemaal naar de Polderbaan, want dan ben je zo maar een half uur extra onderweg. We stijgen snel op en buigen voor de verandering eens af naar rechts in plaats van naar links richting Amerika. Na een klein uurtje zijn we boven Tsjechie en hebben we het eerste wijntje achter de kiezen. Wat is het leven toch goed. Ik heb wat muziek van onze nieuwste Nobelprijswinnaar Bob Dylan op de koptelefoon en wacht af wat er zo te eten gaat komen. Tot later.