Om zes uur aanvaarden we de terugtocht naar het vliegveld.
Als we ons omgekleed hebben nog even afrekenen bij het zwembad. Als we contant betalen
krijgen we het voor half geld. Met credit card het volle pond. Dit riekt naar iemand die iets
achterover drukt, maar goed, half geld is beter dan het volle pond dus betaal
ik contant. In dollars wel te verstaan, want dat is hier net zo makkelijk. Ronden
ze de wisselkoers ook nog twee keer in hun voordeel af. Dan lopen we het hotel
uit en stappen op de golfkar die ons naar de terminal brengt. We zoeken naar de
vertrekhal en kunnen die makkelijk vinden. Het is hier heerlijk rustig. We
komen alleen niet langs de beveiliging, want blijkbaar kunnen ze de
boardingpass die op Schiphol geprint is, niet goed lezen. We moeten eerst nog
naar de Vietnam Airways balie om een nieuwe boardingpass te halen. Dat gaat
gelukkig flitsend en we zijn dus zo weer terug. Dan wel weer eerst door de
beveiliging en nog een keer door de douane, want die scant ook alle bagage. Ze
hebben hier iets tegen drugs. Na weer een stukje lopen komen we bij de shuttle
trein die ons naar de internationale terminal brengt. Je mag dan aan de andere
kant van de wereld zijn, alles klopt hier ook gewoon. Voordat we inchecken
maken we onze Ringgits op bij de Burger King. Foei, nou ga je naar het
werelddeel met super lekker eten en dan neem je een Whopper. Later we het maar
op tijdgebrek houden. We genieten er van, want Whoppers horen niet meer bij ons
dagelijkse dieet. Bij de gate is er weer security die we erg makkelijk
passeren. Er blijkt verder nog niemand te zijn. Niet gek, want we vertrekken
pas over ruim een uur. Nog tijd genoeg om even de Jungle Boardwalk midden in de
terminal te bezoeken. Geweldig idee, midden in de grote hal maak je een gat met
glas omgeven en zonder dak. In Maleisië wordt het in deze open omgeving zo warm
dat je er een jungle kunt hebben. Een omgekeerde broeikas zullen we maar
zeggen. Zonder dak en met glas om de kou van de air conditioning buiten te
houden. Dan is het echt tijd om naar het vliegtuig te gaan. Intussen is
iedereen gearriveerd. Tijd om aan boord te gaan. Dat lukt prima. Er is iemand
die op onze plek aan het raam is gaan zitten. Maar het is toch donker en de
plek aan het gangpad is ook aantrekkelijk, want dan kun je nog eens opstaan en
een wandelingetje maken. De vlucht duur 2 uur, maar voor we het in de gaten
hebben zijn we al weer halverwege en krijgen we al weer een maaltijd. Keuze
is kip of rund. We kiezen allebei het
rund. Dat is qua smaak prima, we hebben alleen de hele taaie stukken van het
beest gekregen. Dat is niet te doen. De rest is prima. Lekker toetje weer. En
die mochten we al helemaal niet. Na het eten is het al weer tijd om te
landen. Dat gaat onder begeleiding van
wat geflits aan de horizon, wij hebben er gelukkig geen last van. We zijn snel
uit het vliegtuig en begeven ons naar de plek waar we ons visum moeten halen.
Je kunt voor 90 euro een visum in Nederland krijgen, maar je kunt er ook
goedkoop eentje bij aankomst krijgen. 25 dollar kost ie dan. Dat doen meer
mensen want het is een drukte van belang. Makkelijk is het niet want
verschillende mensen hebben zich onvoldoende in de procedure verdiept en staan
nog formulieren ter plekke in te vullen. Gelukkig is de Vietnamese
immigratiedienst vriendelijk, want zelfs de sufferds die vergeten zijn om een
pasfoto bij te leveren worden met een digitale camera geholpen. Wij hebben
uiteraard alle papieren bij de hand en goed ingevuld. Dat is inclusief namen en
geboortedata van opa’s en oma’s en kinderen, ook al zijn die er niet bij. Je
kunt gewoon wat leuke namen verzinnen, ze komen daar toch nooit achter. We
moeten een kwartiertje wachten en dan worden onzze namen omgeroepen. Ik mis de
mijne, want ze hebben moeite met de uitspraak en het volume, maar Chris is er
vlak achteraan dus die roept mij. 50 euro armer en 2 visa rijker begeven we ons
naar de Immigratiebalie. Daar kijkt weer iemand de hele handel na. Dat hadden
ze net ook al gedaan, maar wat extra werk kan nooit kwaad. Ook hier komen we
door en als we dan een verdieping naar beneden gaan en bij de bagageband komen
blijkt dat we de tijd hadden, want onze koffers worden net van de band gehaald.
Precies op tijd dus.
De volgende stap is naar de bus. We nemen die omdat die je
voor 40 cent naar het centrum brengt. Een taxi kost 7,50, dus dat is een mooie
besparing. Ook dit gaat weer vlekkeloos. We worden bij de Ben Trahn Markt
uitgezet. Dat wordt dan direct de voordoop voor het oversteken. We moeten een
grote rotonde over, terwijl het verkeer zich om ons heeft weeft. Werkt prima.
Ongeschonden de overkant behaald. We zigzaggen door de buurt en komen bij ons
Cap Town Hotel. Dat is prima te doen. Klein, hoog, lift en airco. We nemen een
douche en gaan aansluitend nog even de stad in. We nemen wat streetfood bij Ben
Tranh Streetfood en wandelen wat rond. We zijn eigenlijk veel te moe en gaan
daarom snel terug naar het hotel. Slapen. Na een reis van zo’n 28 uur en nog 2
uur in de stad is het ook wel welletjes. Tot morgen. Dan komen er ook plaatjes
bij. Nu te moe.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten