Op Reis 1981-2026: Vietnam 2016 Donderdag in Hoi An

We hebben besloten om voor vandaag de wekker te zetten. Gisteren hadden we het dermate warm dat we vandaag een vroege start willen maken. We staan echt om 7 uur op en zijn als eerste bij het ontbijt. Vietnamese koffie (met een eigen filterapparaatje), veel fruit, yoghurt, brood en weer een heerlijk omeletje. Dat smaakt. Je kunt ook Pho krijgen (noedelsoep) maar dat is nog iets te avontuurlijk voor ons. Dan maar brood met jam. Na het ontbijt de spullen gepakt en de vooraf bestelde brommer opgehaald. Even uitleggen hoe die werkt en we kunnen weg. We rijden er mee naar het strand van An Bang. We parkeren de brommer bij de bewaakte stalling voor een dollar (waarschijnlijk veel te veel) en lopen naar het strand. Daar staan hele series ligstoelen waarvan we er twee met bekleding uitzoeken. Die zijn van de H'Mong Sisters en je mag er gratis gebruik van maken als je maar bij de gezusters je drankjes en je eten besteld. Prima deal, want we worden de hele dag bediend. Je hoeft maar met je vingers te knippen en ze staan voor je klaar. Koffie, vruchtendrankjes, hele maaltijden. We gingen eigenlijk maar voor een uurtje naar het strand, maar we blijven vast langer. Het is ook prachtig weer en op zee schuiven de vissersboten aan ons voorbij. We hebben allebei een boek en blijven uren liggen. Boven ons hoofd een grote parasol die de zon tegenhoudt, want anders waren we snel geroosterd. Af en toe gaan we de zee in. Die heeft hier warm water. Het is net of je in bad zit. Heerlijk. We durven bijna geen whatsapp foto's meer naar Nederland te sturen, want we zijn wel verschrikkelijk decadent bezig. Een beetje luxe aan het strand liggen, terwijl anderen in de kou zitten en moeten werken. Nou ja, ieder op zijn tijd.
Om 15 uur betalen we de forse rekening van ons verblijf aan de H'Mong Sisters en halen we ons brommertje weer op. We proberen een cache te vinden, maar dat blijft toch een probleem als je geen goed gps apparaat hebt. Een telefoon is toch behelpen. Onze eerste Vietnam cache moet toch even wachten. Daarna is het tijd om de brommer te proberen. We rijden naar het einde van het schiereiland. Onderweg weer veel lelijke half afgebouwde resorts. Aan het einde een soort politiepost te water waar de binnenkomende vissers zich moeten melden. Wij nemen plaats op een bankje en genieten van de bootjes en de meegebrachte nootjes. Dan rijden we een stukje terug en gaat Chris een stukje brommeren. Dat gaat prima en ik mag een stuk achterop. Totdat we in de spits van Hoi An terecht komen. We wisselen weer en rijden via de landerijen terug naar onze Homestay. Daar worden we hartelijk ontvangen. Christien krijgt een rode roos, want het is vandaag Vietnamese Vrouwendag. (Die Vietnamese vrouwen toch: in plaats van met gelijke behandeling laten ze zich afschepen met een roos). Wel een leuk gebaar. We gaan naar de kamer en douchen het zand en het zout er af. Even een powernap en we gaan weer de stad in. We moeten nog white roses eten. Iets met rijstdeeg met een garnaal er in. We zijn benieuwd. Tot later ..........

Nadat we wat opgefrist zijn wandelen we weer naar de stad. Dat valt echt niet mee, want het is veel te warm om te wandelen. Toch voelt het ook verkeerd om voor 1,2 km een taxi te nemen. En dus komen we weer behoorlijk verhit in de leuke straatjes van Hoi An aan. Gisteren hebben we al toegangskaarten gekocht voor de bezienswaardigheden (nou ja, 5 kaartjes voor 22 bezienswaardigheden). Vandaag gaan we die kaartjes gebruiken. We bekijken wat tempels, een museum, vergaderzalen en de Japanse brug. Zoals gezegd is Hoi An een oude handelsstad uit de 14e eeuw waar de Chinezen en de Japanners handel dreven met de lokale bevolking. Daar zijn nog veel zaken van over. Onder andere de Japanse brug, een mooi voorbeeld van Japanse handelsgeest. Door een brug met een poort te bouwen, konden ze zich op een eiland terugtrekken zonder in contact met de lokale bevolking te hoeven komen. Direct na de brug gaan we rechtsaf naar een van tevoren geselecteerd restaurant, de Nu Eatery. Valt een klein beetje tegen. Het eten is fantastisch, maar net even niet Vietnamees genoeg. Hadden we kunnen weten, want ergens stond het woord fusion. Nou ja, dan nog maar een lekkere kop koffie halen. Lekker bakkie met een mooie kraanvogel van schuim op de cappuccino. Daarna terug naar de homestay en slapen, want morgen willen we ook weer vroeg vertrekken. We gaan dan naar My Tho, waar oude ruines van de Cham te vinden zijn.