We zijn natuurlijk veel te vroeg op het vliegveld, want na het ontbijt checken we uit en pakken we direct een taxi naar het vliegveld. Na een rit van 5 euro komen we op Tang Son Nat airport aan. We worden bij de Domestic terminal afgezet. We zijn direct aan de beurt bij de incheckbalie. Koffers inleveren en boarding pass in ontvangst nemen en we hebben twee uur niets te doen. Dus op zoek naar een camerawinkel. We lopen naar de International terminal omdat daar de kans groter is op een camerawinkel die een extra batterij voor mijn camera heeft. Jammer genoeg mogen we niet door security om daar te gaan kijken. Dan maar aan de overkant naar een groot winkelcentrum. Dat blijkt echter op dit tijdstip nog gesloten, dus dat wordt ook niks. Dan maar terug naar de terminal om daar wat rond te hangen. Eerst nog een mega oversteek klus. Zes banen met een continue stroom volk. Leuke uitdaging. We redden het dankzij onze ervaring op dit gebied. In de terminal bekijken we de winkels, maar die hebben niet wat we zoeken. Dan maar wat eten en koffie. Vietnamese koffie met Bahn Mi een heerlijk broodje. We gaan bij onze gate zitten en wachten tot een half uur voor vertrek de gate open gaat. We lopen naar het vliegtuig en zoeken onze plekken. Beenruimte nihil, dus dat vraagt om actie. De stoelen bij de nooduitgang zijn nog vrij en ik vraag aan de purser of we nog mogen ruilen. Dat mag, terwijl het vliegtuig al rijdt. Goeie service. Met de beentjes lang uit stijgen we op. Als we een flesje water hebben gekregen, dalen we ook al weer en 50 minuten na de start staan we op de grond in Da Nang. Daar halen we onze koffers op en lopen naar de uitgang waar we onthaald worden door onze chauffeur van de dag. Keurig bordje met 'Paul de Bie' erop. Hij bremngt ons naar de auto en we rijden door de rustige stad Da Nang. Heel wat anders dan het chaotische Ho Chi Minhstad. Na een kwartiertje komen we bij onze eerste bestemming, de Marble Mountains. Bergen die helemaal uit marmer bestaan en waar een aantal tempels in de grotten is gebouwd. We worden bij een van de miljoen marmerwinkels uitgezet. Door een van de winkelmeisjes worden we naar de ingang van Marble Mountains gebracht. Het valt niet op, we worden zo geleid dat we niet langs andere marmerwinkels komen. Ondertussen moeten we haar verzekeren dat we straks ook nog even in de winkel kijken. En, o ja, ze heeft toevallig ook nog een vriendin die in Amsterdam woont. Tjonge, wat een gedoe allemaal.
Bovendien is het buitengewoon warm. De zon schijnt dat het een lust is.
We kopen kaartjes voor de lift. Dat is met dit weer bepaald geen luxe. Dat merken we als we boven nog weer wat trappen op moeten. Binnen de kortste keren zijn we drijfnat van het zweet. De handige Vietnamezen zijn hier uiteraard weer slim op ingespeeld. Een fles water die normaal 5000 dong kost, moet hier plotseling 15000 dong kosten. Eerst willen we dat niet doen, maar later moeten we er toch aan geloven.
De Marble Mountains herbergen tempels en grotten die vooral aan boeddha zijn gewijd. Er zijn erg veel verschillende mooie plekken te zien. Maar de chauffeur blijft maar twee uur wachten en de dame van de winkel heeft ons ook nog nodig. We wandelen weer rustig naar beneden. Voor de vorm nog even bij de winkel langs. We kopen niks, want deze marmeren rommel komt rechtstreeks uit China en heeft helemaal niks met deze bergen te maken. De chauffeur heeft dus ook pech, want hij krijgt geen commissie. We kwamen natuurlijk niet voor niks bij deze winkel uit. Hij brengt ons netjes naar het hotel. Of zeg maar homestay. Wat ook een hotel is, want van het oorspronkelijke concept dat je bij iemand thuis verbleef is weinig meer over. Het is gewoon een luxe hotel. We krijgen een welkomstdrankje en betrekken daarna de kamer. Schoenen moeten buitenblijven.
Op de kamer bedenken we wat we gaan doen. Nog er op uit met de brommer is wat onzinnig, het is nog maar 2 uur licht. Dus doen we lekker niks. Om een uur of vijf lopen we naar de oude stad. Die is echt fantastisch. Maar dat vertel ik morgen. Ik ga slapen. Te moe.
Bovendien is het buitengewoon warm. De zon schijnt dat het een lust is.
We kopen kaartjes voor de lift. Dat is met dit weer bepaald geen luxe. Dat merken we als we boven nog weer wat trappen op moeten. Binnen de kortste keren zijn we drijfnat van het zweet. De handige Vietnamezen zijn hier uiteraard weer slim op ingespeeld. Een fles water die normaal 5000 dong kost, moet hier plotseling 15000 dong kosten. Eerst willen we dat niet doen, maar later moeten we er toch aan geloven.
De Marble Mountains herbergen tempels en grotten die vooral aan boeddha zijn gewijd. Er zijn erg veel verschillende mooie plekken te zien. Maar de chauffeur blijft maar twee uur wachten en de dame van de winkel heeft ons ook nog nodig. We wandelen weer rustig naar beneden. Voor de vorm nog even bij de winkel langs. We kopen niks, want deze marmeren rommel komt rechtstreeks uit China en heeft helemaal niks met deze bergen te maken. De chauffeur heeft dus ook pech, want hij krijgt geen commissie. We kwamen natuurlijk niet voor niks bij deze winkel uit. Hij brengt ons netjes naar het hotel. Of zeg maar homestay. Wat ook een hotel is, want van het oorspronkelijke concept dat je bij iemand thuis verbleef is weinig meer over. Het is gewoon een luxe hotel. We krijgen een welkomstdrankje en betrekken daarna de kamer. Schoenen moeten buitenblijven.
Op de kamer bedenken we wat we gaan doen. Nog er op uit met de brommer is wat onzinnig, het is nog maar 2 uur licht. Dus doen we lekker niks. Om een uur of vijf lopen we naar de oude stad. Die is echt fantastisch. Maar dat vertel ik morgen. Ik ga slapen. Te moe.
Als je hier naar toe rijd vanaf Da Nang dan schrik je je rot. Een enorme rotzooi en heel veel half afgebouwde resorts. Maar als je dan in Hoi An komt is er een totaal andere wereld. Een prachtig oud chinees en japans handelsstadje aan de monding van een rivier. We wandelen vanuit de homestay door wat straatjes naar het centrum. Het is vijf uur dus nog net licht. Als we in het oude centrum komen is het eerst tijd voor koffie. Erg dure koffie, maar ook wel heel erg lekkere koffie. Als we die op hebben is het ook al donker. Dat gaat hier heel snel. Zo is het nog licht en zo is het donker. We wandelen door eeuwenoude straatjes langs eeuwenoude gebouwen. De verkopers zijn niet echt opdringerig en we kijken her en der wat rond. Als we honger krijgen gaan we op zoek naar Morning Glory een restaurant dat ik in vlogs (youtube filmpjes) was tegengekomen. Makkelijk te vinden en we krijgen ook makkelijk een tafel. Dat het goed is kun je zien aan de drukte. Avalon had ons al op de hoogte gebracht van het fantastische eten in Vietnam en in Hoi An in het bijzonder. Maar dit slaat echt alles. We bestellen wat verschillende gerechten die stuk voor stuk van topklasse zijn. Heel veel verschillende smaken en bij iedere hap proef je weer andere ingredienten. Echt heel erg lekker. Ons dieet heeft het zwaar te verduren. Als we gegeten hebben wandelen we door de straten van Hoi An. Langs het water waar je een lantaarntje met een kaarsje op kunt laten drijven. Over de verlichte brug naar het eiland waar we wat achteraf steegjes doorlopen en zo zien hoe de mensen in Vietnam leven. In open kamers met twee stoelen en een tv. Slapen doen ze op de grond op een matje. Niks boxspring. Na een tijdje zakken we op een terras aan de rivier neer met een kop koffie. We voelen ons de koning te rijk. Als de koffie op is lopen we terug naar de homestay en als we daar zijn proberen we nog een keer met oma te skypen. Het is namelijk haar verjaardag. 78 al weer. Nog gefeliciteerd!!! Hierna nog even wat aan dit stuk schrijven, maar de ogen vallen dicht. Dus dit stuk is van deze ochtend. Vanavond meer.
Marble Mountain met mooie tempel
En nog eentje
Eten in Hoi An
Midden op de brug
Drijvende lantaarntjes
De Japanse brug met zijn reflectie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten