USA 2007 dag 7 New York City (deel 1)

Vrijdag 19 oktober

Maar weer eens op de gebruikelijke tijd opstaan. Het hotel heeft geen ontbijt in de prijs inbegrepen, maar beneden is wel een ontbijtrestaurant. Daar maken we dan maar gebruik van. Ze hebben de gebruikelijke ontbijtkaart en in no-time zitten we weer aan de pancakes met bacon en French Toast. Ook hier weer begeleidt door een dame met ADHD, onvervalst New Yorks accent en de ‘dears’ en ‘sweetheart’ die je om de oren vliegen. Na het ontbijt nog even roken en een taxi laten bellen. Niet door de Lincoln Tunnel vandaag, maar naar het station van Hoboken om vandaar met de boot over te steken naar Manhattan. Het is nog een behoorlijke rit met de taxi, dwars door Hoboken dat een hele aardige stad blijkt te zijn. Dicht bij het station lijkt het zelfs op een echt stadscentrum met cafés en restaurants. Dat verwacht je niet, zo aan de overkant van New York. De taxirit is veel verder, maar aanmerkelijk goedkoper dan die door de tunnel. 16 dollar kost dit. We lopen door het aardige station van Hoboken naar de Ferry Terminal. Daar kopen we vier kaartjes en kunnen direct door de boot op. Dat gaat lekker snel. Even later vertrekken we. Jammer genoeg kunnen we niet naar buiten, want het weer is vandaag veel minder mooi dan de afgelopen dagen. Toch is het uitzicht van binnenuit minder mooi. Maar goed, het is dan ook geen toeristenboot, maar een vorm van woon-werkverkeer. Het tochtje duurt vijf minuten en dan staan we op Manhatten. We lopen naar World Financial Center en gaan daar een van de gebouwen binnen. Nummer 3 geloof ik. Daar hebben we vorig jaar het uitzicht op Ground Zero ontdekt en dus een goede plek om weer te gaan kijken of de werkzaamheden al een beetje opschieten. Niet dus. Ik krijg de indruk dat de werkzaamheden alleen uitgevoerd worden voor de publieke opinie en niet om daar nu direct de hoogste toren van de wereld neer te zetten. Maar goed, ik heb er niet zoveel verstand van. Ik weet wel dat als we op dit tempo doorgaan er over 25 jaar nog geen toren staat. We bekijken de tentoonstelling over hoe het moet worden in World Financial Center en lopen daarna naar buiten. Via een loopbrug gaan we langs de site en even later komen we bij de vlaggen en de namen van de slachtoffers. Toch wel indrukwekkend. Dit is iets dat in het collectieve geheugen van de hele mensheid staat gegrift. Dat kun je niet van veel gebeurtenissen zeggen. We bekijken alles goed en komen er dan achter dat het tijd voor koffie is. Gelukkig is er dan altijd een Starbucks in de buurt. Deze zit in de Hilton, maar we gaan er aan de buitenkant in, zodat we geen luxe hotellobby’s bewandelen. De koffie smaakt weer als vanouds en dat is misschien wel het probleem van dit soort ketens. Zelden een verrassing in negatieve of positieve zin. Na de koffie wandelen we naar de zuidpunt van Manhattan waar het allemaal begonnen is. In Battery Park vinden we de Netherlands Flagpole, een geschenk van Nederland aan New York om te gedenken dat Nederland ooit hier een fort had en New Amsterdam hier heeft gesticht. Gelukkig hebben de Amerikanen het zaakje overgenomen, anders had President Bos en nu een bende van gemaakt in de wereld. We kijken ook even bij de Sphere, een beeld dat vroeger voor het World Trade Center stond en beschadigd uit de strijd is gekomen. Er brandt een eeuwige vlam voor. Via wat bewegende standbeelden en een namaakfort komen we aan de waterkant waar we wat foto’s maken van het Vrijheidsbeeld en Ellis eiland. Vandaar gaan we weer noordwaarts en lopen via Broadway in de richting van Wall Street. We passeren nog het standbeeld van de enorme woeste stier en maken daar wat foto’s. Dan gaan we rechtsaf Wall Street in. Het is er weer bijzonder druk en het lijkt wel of er nog meer afgezet is als vorig jaar. Jongens en meisjes in gele kleren proberen taalcursussen aan te smeren. Op de hoek bij de Stock Exchange is het weer een drukte van belang. De zwaarbewapende politieagenten lopen er nog steeds. Geen idee wat ze er doen. Er wordt een Mexicaans telecombedrijf geïntroduceerd en dus hangt de Mexicaanse vlag buiten. We kijken even in het gebouw van de Federal Exchange waar een tentoonstelling is ingericht. Beneden is een soort toeristenbureau met folders over alle nationale parken in de VS en veel info over New York. Ik haal twee kaartjes die later goed van pas komen. Dan maar weer naar buiten. We zoeken een metro die ons noordwaarts gaat brengen en lopen daarvoor naar Broadway. Daar is alleen de rode lijn te vinden en wij moeten de bruine hebben. Die blijkt weer op Wall Street te vertrekken. We kijken nog even in de kerk op Broadway, maar daar is net een dienst aan de gang. Snel weer naar buiten dus. Dan maar weer terug naar de NYSE en daar de bruine metro gepakt. We gaan een paar stations noordwaarts naar Little Italy. We kopen een dikke metrokaart voor 12 ritten. Een voor een door het poortje en dan de hitte van de subway in. Even zijn we van slag, want de bruine lijn blijkt naar Brooklyn te gaan en dat ligt ten zuiden van ons. We moeten naar het noorden. Een blik op de kaart maakt duidelijk dat de lijn eerst naar het noorden gaat en dan weer terugbuigt naar Brooklyn. Je moet het maar weten. De trein komt snel en binnen in de wagons is er airconditioning. Veel beter dan buiten op de perrons waar het bloedheet is. Het is trouwens in heel New York niet te harden. Tjonge wat is het heet. Als we op the Bowery uitstappen en weer boven de grond komen is het erg benauwd. Je kleren plakken aan je vel. We lopen over Mulberry Street, een typische straat in Little Italy met veel groen-wit-rood en gietijzeren hekken met brandtrappen. Het is bijna lunchtijd, dus we zoeken een leuk restaurant. We zien een paar tafels en stoelen buiten staan op Grand Street, maar er komt maar geen bediening. Dus staan we weer op en lopen verder over Mulberry. Even terug zat wel een aardig uitziend Italiaans restaurant en daar proberen we het dan maar. Dat blijkt een goede keuze. We krijgen een tafel en een paar menukaarten en bestellen weer diverse heerlijkheden. Pasta en carne. Een Italiaans biertje erbij en smullen maar. Aan de tafel naast ons zit de eigenaresse onophoudelijk te bellen en af en toe komen er wat Italiaanse familieleden langs. Scenes uit een maffiafilm. Als we uitgesmuld zijn betalen we de rekening. Het eten was erg goedkoop, maar met de biertjes erbij lukte het weer om een behoorlijke rekening bij elkaar te krijgen. Voor Amerikaanse begrippen tenminste.