Dinsdag 16 oktober:
Als we weer bij de auto zijn
neem ik het stuur over en we rijden naar Washington. Als we bij Arlington zijn
begint er een piepje vanuit het dashboard te komen. We zitten bijna zonder
benzine. Het rode lampje brandt ook. We nemen de eerste afslag en rijden het
centrum van Arlington in. Het duurt niet lang voor we bij een tankstation komen
en de auto vol kunnen gooien. Weer 20 gallon . Het lijkt of deze er sneller
doorheen gegaan zijn dan de vorige. Gelukkig zijn we niet langs de weg stil
komen te staan. Via een omweg komen we weer op de snelweg richting DC. Binnen
de kortste keren komen we langs het Pentagon en suizen we de brug naar DC over.
Het lijkt allemaal erg goed te gaan, maar zodra we de tunnel onder het Capitool
uitkomen, lopen we vast in het verkeer. Even zit er helemaal geen schot in,
maar als we uiteindelijk de eerste bocht doorzijn lukt het wel weer. Via wat
alternatieve TomTom wegen komen we weer op een brede avenue die ons naar het
noorden brengt. We moeten naar Takoma Park, want daar hebben we een motel
geboekt. Als we er bijna zijn wordt het verkeer weer drukker, maar het loopt
redelijk door en even later draaien we de parkeerplaats van de Quality Inn op. De
kamers zijn gereserveerd, dus ik hoef alleen maar even de sleutel op te halen.
We rijden de auto naar de kamer en parkeren. Klaas en AJ
zitten in de rokers-suite aan de andere kant. Daar hebben we geen last van. We
hebben maar heel weinig tijd, dus na een sanitaire stop laten we een taxi komen
om ons naar Washinton Cathedral te rijden. Die komt evenlater voor rijden maar
blijkt van zijn passagiersstoel een kantoor te hebben gemaakt. We moeten met
zijn vieren achterin en dat zit wat krapjes. Toch lukt het ons om erin te
kruipen. De chauffeur meldt dat het een half uurtje duurt en daar komt het
uiteindelijk ook wel op neer. We zigzaggen door Washington, maar om kwart over
vijf staan we voor de kathedraal. Mooi op tijd, want buiten staat een lange rij
mensen. We passeren die rij echter om kaartjes te halen bij het will-call
tentje dat aan de zijkant van de kerk staat. Als we onze kaartjes hebben, gaan
we dus niet achter in de rij, maar lopen direct de kerk in. Kaartje scheuren en
naar binnen. Dat gaat prima. We zoeken een plek aan de voorkant van ons ‘vak’
en gaan zitten. Het is half zes. Over een half uur begint het en we hebben
niets te eten. In de brochure van Pray for Peace, want daar zijn we aangeland,
staat dat er buiten water en granola bars te krijgen zijn. Zouden daar al die
mensen voor in de rij staan? Ik ga even kijken. In de hal blijkt een soort
wereldwinkel verkoop te zijn en daar hebben ze ook repen chocolade. Ik koop er
gelijk vier. Daarna naar buiten en water en granola bars kopen. Goed bevoorraad
ga ik weer terug de kerk in en vertel Klaas en AJ
dat ze nog wel naar buiten kunnen om te roken.
Dat gaan ze maar direct doen. Als ze weer terug komen, met een flesje
water, komen ook de Tibetaanse monniken het podium op. Die gaan zitten en er
begint een toespraak van eerst de Dean van de kerk en dan de bisschop van
Washington. Als die klaar zijn, voert een Tibetaanse monnik het woord. Gelukkig
wordt dat wel vertaald. Als die ook is uitgesproken beginnen de monniken een
chant van drie kwartier. Dat is wel even leuk, maar niet de hele drie kwartier.
Vooral het begin en het einde zijn de moeite waard. Als de monniken klaar zijn
is het een half uurtje pauze. Tijd om even de benen te strekken en voor AJ en Klaas het signaal om weer eens even te roken.
Naar buiten dus. Om half acht begint dat eindelijk het concert. De kerk is
volgelopen en niet iedereen zit op het toegewezen plekje. Dat betekent dat
sommige mensen niet op hun eigen plekje kunnen. Vervelend, maar wij zitten
goed. Op Klaas na, want die heeft een hele filmende familie voor zich die elke
keer de camera omhoog houden en dat stoort enorm halverwege zegt hij er wat
van, maar het helpt niet echt. Zoals het in Amerika betaamt, begint ook deze
bijeenkomst met gebed. Daarna dalen er een aantal toespraken op ons neer, onder
andere door de Tibetaanse minister van buitenlandse zaken en door een heuse
Cherokee Chief. Niet toevallig dat we daar net geweest zijn. Eindelijk, eindelijk
beginnen Crosby en Nash dan aan hun nummers. Een nieuwe (In Your Name), nog een
nieuwe (Jesus of Rio) en Guinnevere. Ook weer niet toevallig dat we vanmiddag
in Woodstock waren. Na deze nummers is er weer een toesprakenronde. Imams,
rabbi’s, priesters en ander volk spreken om de beurt de natie toe. Tussendoor
klinken de klanken van musici als Emily Saliers (Indigo Girls), Keb Mo, John
Hall, Krishna Das en uiteindelijk Jackson Browne. De afsluiting van de avond is
rond kwart over 10 met een gezamenlijk Teach Your Children. Wij de kerk uit en
op zoek naar wat te eten. Twee straten verder is een Mexicaan en die is bereid
om ons nog wat lekkers te verschaffen. We bestellen ook maar wat Corona’s om
bij te komen. Een leuk concert en aardige toespraken, maar wel een beetje veel
van die laatste. Na het eten zijn we uitgeput van een lange dag met veel nieuwe
ervaringen. We houden aan de overkant een taxi aan die ons in 20 minuten naar
het hotel brengt. Daar drinken we nog een korenwijntje en vervolgens vallen we
in slaap.
Overnachting: Quality Inn
(7,5) Eten: Mexicaan Weer: zonnig, 26
graden
Geen opmerkingen:
Een reactie posten