Woensdag 17 oktober:
Voor de poorten van het Witte
Huis is het niet druk, maar er staan wel wat demonstranten. Sommigen van hen al
jaren. Er loopt een mevrouw van alles te roepen over aliens en Bush, maar ze
heeft een duidelijke tik van de molenwiek gehad. Misschien komt het ooit nog
eens goed na een flinke blikseminslag. Binnen de poorten van het Witte Huis
staan vervaarlijk uitziende bewakers met grote geweren in de aanslag. We lopen
maar snel weer door na al die geweld. Het gaat linksom en we zoeken een plek om
wat koffie te halen. Dat valt natuurlijk niet mee. Uiteindelijk lopen we naar
de Mall en gaan even zitten op een bankje bij het World War II Memorial. Daar
is niet zoveel aan, maar goed, het is er wel druk. In het park moet ergens wat
de drinken zijn, dus we volgen de bordjes die naar een kopje koffie wijzen. Na
een paar honderd meter komen we bij een gebouwtje waar ze inderdaad wat te
drinken hebben, maar de koffie is helaas op. Dan maar een flesje water. Als we
doorlopen komen we weer in de drukte en bij het Vietnam Memorial. Een lange
zwarte muur met daarin op chronologische volgorde de namen van de gevallenen.
Hoe meer, hoe hoger de muur. Wel indrukwekkend en er zijn veel mensen die de
namen van familieleden op komen zoeken om ze over te trekken op papier.
Tegenover de muur staat nog een standbeeld met drie soldaten, want toen het
andere beeld klaar was, vond men dat dat teveel over de dood en de slachtoffers
ging, terwijl er niets was voor de soldaten die in Vietnam waren geweest en dat
wel overleefd hadden. Vandaar nog maar een beeldje.
Na de Vietnam Memorial is het
tijd voor de Lincoln Memorial. Het beeld van Abraham Lincoln in het tempeltje
aan het andere eind van de Mall. Op de trappen is de plaats aangegeven waar
Martin Luther King zijn bekende ‘I have a dream’ speech heeft gegeven.
Ook hier is het weer
behoorlijk druk. Blijkbaar ga je in tijden van angst niet alleen naar de kerk,
maar ga je ook je nationale herdenkingsplaatsen af. We maken foto’s bij de
Reflection Pond en lopen de trappen naar het monument op. Binnen zit Lincoln op
zijn stoel en kijkt de hele dag naar de andere kant van de Mall. We nemen
plaats op de trappen en zien even later twee enorme mensen naar boven waggelen.
Dat valt nog niet mee. Er zijn ook heel veel leerlingen van een school uit New
York op hun tour door Washington. Het wordt tijd voor een lekker biertje en we
proberen dat bij een paviljoen even verderop te halen. Jammer genoeg hebben ze
het niet. We kopen nog wel even snel een souveniertje en lopen dan weer langs
het Vietnam Memorial omdat we een eindje terug ook een paviljoen zagen waar je
wel Budweiser kon krijgen. Daar halen we een lekkere plastic beker en gaan
ermee op een bankje bij de vijver zitten. Dit is wel een unicum in de VS. Waar
kun je nou in het park met een biertje bij de vijver zitten? Nog nooit
meegemaakt. Het terrein waar je mag zitten is wel omgeven met borden waarop de
uiterste grens is aangegeven, maar goed. Dat nemen we dan op de koop toe.
Als de beker leeg is lopen we
weer verder. Ik stel voor om de bus terug te nemen, maar de anderen willen
lopen en dus lopen we via Washington Monument terug naar de stad. Bij The Old
Postoffice aangekomen gaan we even binnen kijken. De vorige keer was hier een leuk
winkelcentrum, maar nadat we weer door een security check zijn gegaan, blijkt
dat er van het leuke centrum niet veel meer over is. Er zijn nog wat winkels
met wat prullaria en dat is het dan wel. We maken nog even gebruik van het
toilet en lopen dan weer verder in de richting van de auto. AJ wil eigenlijk een iPod kopen en we speuren wat
naar elektronicawinkels. Iets verderop is het Verizon Center en dan lijkt op
een Mall. Het is echter een soort evenementenhal en daar kun je geen IPod
kopen. Aan de overkant is een Radio Shack, maar navraag leert dat daar ook geen
iPod zijn. De meneer van de winkel heeft het echter over Pentagon City waar ze
wel te koop zouden moeten zijn. We lopen wat verder en nemen bij Starbucks
eerst maar weer een Cafe Mocha. Ik ga naar de wc met een sleutel aan een houten
plankje en vergeet die natuurlijk prompt op de wc. Gelukkig heeft de manager
nog een sleutel waarmee hij de deur open kan krijgen. We besluiten de auto op
te halen en naar Pentagon City te rijden voor de Ipod. In de parkeergarage zit
niemand in het hokje, dus wachten we even. Veel Tibetanen komen hun auto halen
en dat duurt even. Maar na een tijdje is er toch iemand die ons nummertje
aanneemt en onze auto ophaalt. We rijden naar buiten en pikken op de stoep de
beide rokers op. Daarna neemt TomTom het weer over en vervolgen we onze weg
door het extreem drukke verkeer in de avondspits. Pas na de brug over de
Potomac begint het weer een beetje te rijden. We nemen dan ook prompt de
verkeerde afslag en even later nog een keer. Dat betekent dus 6 kilometer omrijden.
Maar gelukkig komen we ruim voor sluitingstijd in de Mall aan en als we binnen
zijn, blijkt dat we niet ver van de Apple Store zijn. Het duurt maar heel even
of AJ komt met zijn nieuwe aankoop
naar buiten. Een groot succes. We slenteren nog even heen en weer door het
winkelcentrum, maar kopen verder niets. We gaan weer terug naar de auto om naar
Georgetown te rijden voor het avondeten. TomTom wordt weer ingesteld en deze
keer gaat het gesmeerd. We passeren het Pentagon maar weer eens en rijden langs
de Potomac door Arlington. Als we de rivier oversteken blijkt dat we midden in
Georgetown zitten. Bij de stoplichten slaan we eerst linksaf en daarna nog een
keer. Via een kleine omweg zitten we bijna weer op de hoofdweg door Georgetown.
We parkeren onze auto langs de weg en lopen een straatje naar beneden. We komen
zowaar in een leuke winkelstraat waar ook wat restaurants zitten. We kiezen
Uno, een soort pizzeria met pizza’s uit Chicago. Ze hebben wel weer lekkere biertjes,
maar het eten dat we bestellen houdt niet over. Het is een soort panpizza die
niet aan de smaakverwachting voldoet. Jammer maar helaas, maar dit is een
maaltijd om snel te vergeten. Als we alles achter de kiezen hebben, lopen we
weer richting onze Trailblazer. Die staat er gelukkig nog en even later kiezen
we het ruime Washingtonse sop op weg naar het hotel. Aangezien ik een feilloos
richtinggevoel heb en ongeveer nog weet hoe we de avond tevoren vanuit ongeveer
hetzelfde gebied met de taxi terug zijn gereden vanaf de Cathedral, weet ik nu
ook nog bijna precies waar ik heen moet. Eigenlijk hebben we de TomTom niet
nodig en na een minuut of twintig draaien we het parkeerterrein voor de Quality
Inn op. We zetten de auto weer voor de deur en na een korenwijntje gaan we maar
weer eens slapen.
Overnachting: Quality Inn
(7,5) Eten: Uno Chicago Pizzeria Weer: zonnig 27 graden
Geen opmerkingen:
Een reactie posten