Natuurlijk ben ik veel te vroeg wakker. Wat wil je ook met het vooruitzicht van een reis naar Japan. Om zes uur sta ik op en om kwart over zeven komt Jannes mij ophalen. Chris en Coen zijn gisteravond al naar Schiphol gereis, maar ik had nog een vergadering op school. Ik reis ze dus vandaag na. Ik ben een half uurtje te vroeg op het station en dus nog tijd genoeg voor een kop koffie in de Huiskamer zoals de stationsrestauratie al weer een hele tijd heet. De trein is op tijd (Japanse stijl) en ik begin aan de lange reis naar Osaka. De rit naar Schiphol is als vanouds, want we zijn vaker aan het begin van de meivakantie met de trein naar Schiphol gereisd. Het verschil is dat ik nu in Weesp moet overstappen, omdat ze aan het werk zijn met het spoor bij Amsterdam Zuid. Maar dat overstappen gaat prima en voor je het weet ben ik op de nationale luchthaven. De trein rolt om 10.05 uur de tunnel bij Schiphol in en niet veel later sta ik in de hal boven aan de roltrap. Nog even wachten op Chris en Coen en dus stel ik mij strategisch op op een bankje bij de Albert Heijn ToGo. Het duurt niet lang voordat ze er zijn en samen gaan we op weg naar de balies om onze bagage af te geven. Dat gaat lekker snel, al blijken we voor de vlucht van Coen toch weer bij een andere balie te moeten zijn. Er stond toch echt 9-16 en daar hoort 14 ook bij. Nou ja. Daarna gaan we naar Assistance om te kijken of we een rolstoel kunnen krijgen. Er zitten wat mensen te wachten, waardoor we zelf maar besluiten om de rolstoel te besturen. Dat geeft direct voordelen. De mag in een speciale rij door Security en je krijgt een speciale rij bij de paspoortcontrole. Omdat dat een korte rij is, hebben we plotseling te maken met een alleraardigste Marechaussee. Hij is vol belangstelling over waar we heen gaan en vindt het maar wat mooi dat Coen naar het westen vliegt terwijl wij als rolstoelduwers naar het oosten gaan. Dat maak je blijkbaar niet vaak mee. Het gaat dus allemaal snel en dus blijft er ruim tijd over voor koffie met een gevulde koek. We vinden een plekje met uitzicht op de vliegtuigen en Chris haalt koffie. Als dat op is brengen we Coen naar de gate. F3 naar Seattle. Er is net een mevrouw van de assistance en met haar maken we een afspraak om Coen aan boord te laten brengen als het boarden start. Wij vliegen immers anderhalf uur eerder. Als dat geregeld is, nemen we afscheid en lopen naar onze eigen gate G3 voor onze eerste etappe naar Guangzhou. Als we daar aankomen blijkt dat bijna iedereen al aan boord is. Dat is mooi, we kunnen direct doorlopen. We hebben stoelen op rij 57, gereserveerd volgens het bekende principe van windows en aisle reserveren en dan hopen dat de middenstoel vrij blijft. Het lijkt er op dat we geluk hebben, want her en der zijn nog meer plekken in het midden vrij. Het duurt nog wel een tijd voordat definitief de deur op slot gaat, maar de plek tussen ons in blijft leeg. En dat geeft dus ruimte voor de vlucht die 10,5 uur gaat duren. Erg prettig. China Southern Airlines is op dit moment de goedkoopste maatschappij die naar Azië vliegt, We zitten in een Airbus 350 en dat is een modern toestel. 67 rijen met stoelen, dus we zitten een eindje van achteren. We taxiën niet al te ver, want we stijgen op van de Kaagbaan en daar zijn we niet al te ver vandaan. Je kunt het allemaal goed bekijken, want op het scherm voor je kun je via camera’s aan de buitenkant de omgeving zien. We stijgen op naar het zuiden, draaien dan om en vliegen over het IJsselmeer, Friesland en Groningen naar het noordoosten. Na een klein uurtje komt het eten al. Je kunt kiezen tussen kip of rundvlees, Chris neemt de kip, ik het rundvlees. Smaakt allemaal prima, maar niet Chinees. Het komt uit de keukens van Schiphol. Na de maaltijd krijgen we nog een ijsje van Haagen Dasz. Dat kregen we in 2006 toe we voor het eerst met de kinderen naar Amerika vlogen ook. Dat zijn de mooie herinneringen. Na het eten een film. Ik kijk Rogue One, een Star Wars spin off. Duurt lekker lang, dus dat schiet mooi op. Daarna nog een documentaire of Zuid Engeland. Dat is mooi, want daar gaan we deze zomer fietsen en ik zien nog een paar mooi bezienswaardigheden op de route. Je wordt wel moe van het hele gebeuren, dus probeer ik wat te slapen. Maar dat lukt me in een vliegtuig nooit, dus nu ook niet. Ik besluit maar een stukje te gaan wandelen en kies op een gegeven moment positie in de achterste galley. Daar kan ik rustig staan en wat op mijn benen wiebelen om wat beweging te krijgen. Na een tijdje weer terug naar de plek. Ik doe een poging om al wat video te editen, maar het is te donker en ik krijg de bestanden niet zomaar van de camera op de laptop. Dus die poging geef ik ook maar op en ik schakel over op het tikken van dit verhaaltje. Dat gaat beter. Ik ben al een heel eind op weg. We hebben inmiddels een uur of 6 gevlogen. We moeten dus nog ruim 4 uur tot Guangzhou. Lastig te zeggen wanneer de vrijdag eindigt en de zaterdag begint. Maar ergens boven Rusland begint voor ons dag 2.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten