Het opstaan gaat al iets minder soepel vanochtend. We gingen
gisteravond ook pas laat slapen, dus daardoor bleven we vanmorgen ook langer
liggen. Om acht uur kwamen we er pas uit. Na het ontbijt (zelfde als gisteren,
ik hou dat wel vol, dat Japanse ontbijt) vertrokken we weer per metro. Dit keer
naar Umeda Sky Building in Umeda. De metro stopt niet echt vlakbij, je moet nog
wel een kwartiertje lopen. Ondertussen schijnt de zon uitbundig en wordt het
warm. We worden nog aangesproken door een paar Australiers die op zoek zijn
naar een Mall. Eenvoudige mensen toch die Ausies. Ga je helemaal naar Japan en
dan zoek je de Mall. Vlakbij de Umeda Sky Building komen we voor de tweede keer
deze reis de BN’er Gordon tegen. Eerst bij de bagageband op het vliegveld. We
groeten vriendelijk, inmiddels zijn we oude bekenden. Bij het gebouw is het
opvallend rustig. Opvallend in vergelijking met de chaos van de voorbije twee
dagen. Wat een drukte allemaal. Maar daarvan is hier geen sprake. We kunnen
overal zo doorlopen en staan voor we er erg in hebben op de bovenste verdieping
van het gebouw. Uitzicht naar alle kanten, maar het is heiig en er is niet
zoveel bijzonders te zien. We maken een rondje en zien Osaka aan alle kanten.
Daarna maar weer naar beneden voor een lekker kopje koffie. Dat genieten we in
het Umeda Theatre. Daar draaien hoogwaardige films, maar er is ook een
koffiecorner. We rusten uit op een bankje met een lekker bakje. Als dat op is
lopen we terug naar Osaka Station. Hypermodern en het bestaat uit veel hoge gebouwen.
We zoeken de trein van de O lijn, een rondje om Osaka. Daar kun je weer eens
niet met je bankpas inchecken en dus kopen we een kaartje aan de automaat.
Daarmee lukt het wel om binnen te komen. Het is een gewone bovengrondse trein
die ons naar naar Shin-Imamiya brengt. Daar moeten we overstappen op de Nankai
lijn die naar het vliegveld gaat. We zoeken het goede perron en staan te
wachten. Niet veel later komt de trein en we stappen in. Als we in de wagon
zijn komt er iemand verschrikt op ons af. We zitten in de verkeerde trein, deze
stopt niet op het station waar wij moeten zijn. We gaan er het volgende station
weer uit en wachten op de volgende trein. Als die komt gebeurt hetzelfde. We
zitten in de expresstrein die met een vaartje ons station voorbij gaat. Pas in
Sakai kunnen we er weer uit en terug. Nu komen we eindelijk op station
Sumiyoshitaisha aan. Daar zoeken we eerst een bakkertje met lekkere broodjes,
zodat we kunnen lunchen. Daarna lopen we naar de gelijknamige Shintotempel die
vlakbij is. Daar kijken we uitgebreid rond. De tempels hier hebben absoluut
niet de allure van Kyoto, maar toch zijn ze wel de moeite waard. Veel
spiritualiteit zullen we maar zeggen. Na de tempel gaan we terug naar de trein.
Maar die blijken we niet te moeten hebben. We moeten de tram hebben die vlakbij
de tempel vertrekt. Maar weer uitchecken dus. Maar dat gaat niet zo makkelijk,
want onze pocket wifi heeft geen stroom meer en dus hebben we geen internet.
Maar goed, we komen er toch uit. Bij de automaat kopen we een IC kaart voor
Chris en ik laad de mijne op die ik nog van de vorige visite aan Japan had
bewaard. Hierbij kunnen we wel met de tram reizen. We lopen naar de halte en
dan blijkt dat we aan de verkeerde halte staan. Ze rijden hier links, dus je
moet ook de linker halte hebben. We sprinten naar de tram en komen aan boord.
We nemen de hele lijn en lopen dan naar nog een tempel, Shitennoji. Deze heeft
een pagode en boeddha’s. Een boeddhistische tempel dus. Ook hier kijken we even
rond, maar ook hier geldt, het is geen Kyoto. Als we het gezien hebben, gaan we
naar het dichtstbijzijnde metrostation en nemen de metro terug naar ons hotel.
Daar nog even langs de FamilyMart voor een ijsje en wat snacks. Die nemen we
mee naar de kamer waar we ze heerlijk oppeuzelen onder het genot van een
biertje. Ik begin met het typen van dit verhaal en terwijl ik daar klaar mee
ben komt op de NOS site het bericht door dat er een zware aardbeving in Japan
is. Wij hebben niks gevoeld, maar dat is niet zo gek. We zitten aan de andere
kant van Japan. En we zaten ten tijde van de schok in de metro, dus dat rammelt
sowieso al. We volgen het nieuws op de NHK, zeg maar de NOS van Japan. Voorlopig
gaat het alleen maar over tsunami’s, iets waar ze hier nog beduchter voor zijn
dan de aardbeving op zich. Als het tijd is om wat te eten pakken we de metro
weer. Dit keer naar Tenjinbashi, een enorme overdekte winkelstraat. Als we er
aankomen, blijkt dat de winkels allemaal dicht zijn, maar de restaurants niet.
Gelukkig krijgen we dus nog wel iets te eten. We strijken neer bij een izakaya,
een soort cafe waar je vooral komt om te drinken, maar waar je ook wel iets te
eten kunt krijgen. Super gezellig. Gerechten bestellen die je kunt delen. Daar
kom je de avond wel meer door. Wij bestellen kip, beef, tonijn, edamame
boontjes en nog een variatie aan gefrituurde stokjes. Allemaal smakelijk. Een
grote fles bier erbij en smullen maar. In de zaak staan tientallen aangebroken
flessen whiskey met een labeltje eraan. Blijkt dat je voor 20 euro een fles
whiskey koopt waar je vervolgens tijden van kunt drinken. Ze lengen het
namelijk aan met veel water. Dus elke keer als je komt, krijg je je eigen fles.
Goeie deal. Als we vol zijn vertrekken we weer. We pakken de metro terug naar
het hotel. Onderweg kopen we nog wat prullaria en een creme om het huidje zacht
te houden. Daarna echt terug naar het hotel> We moeten namelijk onze spullen
bij elkaar zoeken, want morgen halen we de auto op en dan komen we pas over
drie weken weer hier.
We maken dit verhaal af, plakken de video in elkaar en gaan lekker slapen.
Morgen weer een hele andere dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten