We staan vroeg op, want vandaag vertrekken we uit Osaka. We
ontbijten voor de derde keer in de pizzeria beneden en ik neem weer een Japans
ontbijtje. Dit keer met sardientjes. Ook lekker. Je moet er even aan wennen op
die vissen in de vroege ochtend, maar het smaakt mij prima. Na het ontbijt
halen we onze spullen en vertrekken we uit het hotel. We gaan met de metro naar
station Shin-Osaka. Dat is best nog wel een uitdaging, want het is spits en dat
betekent dat er enorm veel Japanners onderweg zijn en dat de metro uitpuilt. En
we hebben onze bagage mee, dus dat zal even duwen worden. Gelukkig valt het
mee. Er staan rijen mensen voor de ingangen en als de trein komt, schuift de
rij naar voren. We halen de eerste trein niet, maar als ie weg is, komt er
direct een volgende. Daar passen we wel bij in. Onderweg wordt het drukker en
weer minder druk als mensen de trein uitgaan. Als we bij Shin-Osaka zijn kunnen
we makkelijk uitstappen, want veel mensen zijn al eerder uitgestapt. We kijken
even waar we uit moeten en dat is bij exit 5. Die is snel gevonden. Daar pikken
we ook de bordjes naar de rental cars op. We volgen ze tot we buiten staan. Ik
zie dat dit niet de plek is die ik verwachte op basis van mijn research. En dus
maar weer naar binnen. Naar de East Gate. Als we daar buiten komen zie ik
direct het bord van Avis. Daar moeten we zijn. Dachten we. Maar dat blijkt niet
helemaal te kloppen, want sinds 2022 is dit alleen het drop off punt. Het
ophaalpunt is aan de overkant in een hotel. Gelukkig niet helemaal naar waar de
Rental Cars bordjes ons heen stuurden, maar veel dichter bij aan de overkant.
We worden geholpen door vijf mensen. Er is veel personeel en er zijn maar
weinig huurders. We krijgen een uitgebreide uitleg over wat wel en wat niet,
inclusief een snelcursus verkeersborden lezen. Overal moeten we ook foto’s van
maken en als we de auto met een volle tank terugbrengen moeten we het bonnetje
van een tankstation niet verder van vijf kilometer weg laten zijn. Instructies,
instructies. Uiteindelijk kunnen we de auto ophalen in de parkeergarage naast
de deur. Het blijkt een Toyato Roomy te zijn. Een vierkant koekblik waar voor
de inzittenden we genoeg Roomy is, maar voor de bagage absoluut niet. Er past
één tas achterin en de andere moet op de achterbank. Maar goed, het is een leuk
autootje en de komende weken is het ons vervoermiddel. We stellen de navigatie
(Android Auto) in op Himeji Castle en gaan op weg. Het is anderhalf uur rijden.
Als we Osaka uitrijden komen we al snel in de bergen terecht. De tocht begint
al direct met een tunnel van meer dan vijf kilometer. Door de uitgebreide
instructie van de verhuurder zijn we later op pad dan we dachten. En door de
jet lag worden we om 11 uur al weer moe. En dus tijd om te stoppen voor koffie.
We stoppen bij een service station langs de snelweg en kopen er snoepjes en
koekjes. Dat is het nationale cadeau dat je aan vrienden en familie geeft als
je op bezoek gaat. Luxe verpakkingen met maar heel weinig koekjes. Maar het
gaat om het idee. Het ziet er duur uit, maar is het niet. Na deze boodschappen
dus koffie met een cookie en daarna nog even lekkere broodjes inslaan voor de
lunch. En dan weer door. Na nog een uurtje komen we in Himeji bij het kasteel
aan. We parkeren op een rustige parkeerplaats. Blijkbaar is het niet zo druk
bij Himeji Castle als eergisteren bij Osaka Castle. We wandelen naar de ingang
en betalen 5200 yen voor twee kaartjes voor het kasteel en de Koku-en tuinen.
De vorige keer dat we in Japan waren was de yen overigens nog 70 eurocent en nu
nog maar 53. En dat terwijl de prijzen niet noemenswaardig gestegen zijn. Het
is dus nog goedkoper geworden dan het al was. We lopen het kasteel in en kijken
onze ogen uit. Imposant hoor, dit witte kasteel uit de feodale tijd. Het wordt
ook wel de witte reiger genoemd en is Unesco World Heritage. Groot was het
zeker. Met hele hordes samurai die hier aan verbonden waren. We lopen de muur
af en gaan het kasteel in. Dat beklim je tot de bovenste verdieping. Als we
alles gezien hebben gaan we het kasteel uit en bezoeken we de Koku-en tuinen.
Die zijn vrij recent aangelegd op de fundamenten van het oude kasteel. Japanse
tuinen zijn erg mooi en zo ook deze. Als we de tuinen bezocht hebben zijn we
goed moe. Tijd om naar het hotel te gaan. De kortste weg naar de auto blijkt door
de dierentuin te gaan. En de entree is maar 1,25 euro, dus dat doen we. De
dierentuin is er één van het bedroevendste soort met alle dieren in grote
kooien achter slot en grendel. Hier worden we een beetje verdrietig van en dus
snel naar de uitgang. We pakken ons autootje en rijden naar het hotel dat vijf
minuten verder licht. Met behulp van de receptie krijgen we een parkeerplaats
voor de deur. Die kleine autootjes passen overal in, dus genoeg plek in de
buurt. In het hotel betrekken we kaner 709, op de 7e verdieping dus.
Net hoog genoeg.
Om een uur of zeven gaan we maar weer eens eten. Het oog is gevallen op een ramen-restaurant
dat vlakbij het hotel zit. Koba and more heet het. Een echt klein Japanse ramenshop.
Zes plekken aan een bar. Meer niet. En je neemt er een soepje en een biertje.
Als we binnenkomen zitten er twee mensen, maar die zijn ook zo weer weg. Uit de
speakers klinkt jazzmuziek. De atmosfeer is goed. Koba kent zelfs een paar
Nederlandse woorden. Dankjewel. Proost. De soep is heerlijk en de charsiu die
er bij mij in zit ook. Zeer smakelijk, dus we smullen er van. Ramen wordt in
Japan gezien als fastfood. Niet alleen omdat je het snel krijgt, maar ook omdat
je het snel moet eten. De noedels worden als ze te lang in de soep zitten te
gaar en dat is niet lekker. Dus snel eten. En goedkoop, want de hele maaltijd
inclusief drankjes kostte ons 17 euro met z’n tweeën. Binnen mag je eigenlijk
niet fotograferen en filmen, maar de baas maakt voor buitenlanders een
uitzondering. Hij maakt zelfs een mooie foto van ons. Nadat we betaald hebben
lopen we een stukje door de overdekte winkelstraten van Himeji. We gaan de Lawsons
binnen, terwijl ik mijn camera aan het staan. Daar zijn ze niet van gediend dus
ik moet hem uitdoen. We kopen water en ijsjes en die eten we op straat op. Dat
is in Japan not done, eten op straat. En dus gaan we gauw ergens zitten en
maken dan de ijsjes op. We lopen door naar het kasteel, want dat is ’s avonds verlicht.
Dat ziet er prachtig uit, zo’n wit kasteel uitgelicht tegen de donkere nacht.
We lopen een rondje en maken wat filmpjes. Daarna terug naar het hotel. Het is
inmiddels fris geworden. Op het dak van het hotel heb je ook uitzicht op het
kasteel, dus ook daar kijken we nog even. Ook van hieruit een mooi gezicht. Dan
is het tijd om de film af te maken en het verhaal te schrijven. Daarna tijd om
te gaan slapen. Morgen vroeg op. Dan gaan we naar Naoshima.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten