Japan 2026 dag 13 Huis ten Bosch

Vandaag hebben we geen wekker, maar worden toch weer netjes op tijd wakker. Kwart over zeven is het. We bellen Liesbeth, want die blijkt geopereerd te zijn aan de galblaas. Zestien uur tijdsverschil, dus het is bij ons al weer woensdagmorgen en in Arizona is het dinsdagmiddag. De operatie blijkt goed te zijn gegaan en nu snel beter worden. Na het belletje snel naar het ontbijt. Net als gisteren niet veel soeps. Veel broodopties. De Japanners moeten noodgedwongen aan de sla. Wij eten menig broodje met jam. Dan is het tijd om te vertrekken. We halen onze auto van de parkeerplaats. Hier is iets niet helemaal goed gegaan, want we moeten bijna 30 euro betalen voor het parkeren. En dat is in Japan niet echt normaal. We hebben vast iets niet goed gelezen. Maar ach, we stoppen de biljetten en de munten in de automaat en we mogen vertrekken. Het is lekker rustig in de stad, want het is de eerste dag van Golden Week, dus maar weinig mensen gaan naar hun werk. Geen ochtendspits dus. Onderweg is het iets drukker, maar niet noemenswaardig. We rijden een uur naar Okawachayama, een klein dorpje in de bergen dat bekend staat om zijn mooie aardewerk. Dat werd vroegen verscheept vanuit de haven van Imara naar de hele wereld. Tegenwoordig komt iedereen hier om dingen te kopen. We worden ontvangen door parkeerwachters die ons naar een parkeerplaats leiden. We wandelen het dorp in en kijken bij alle pottenbakkers die hun waren aanprijzen in hun winkeltjes. We drinken koffie en eten taart in een winkel met pottenbakspullen. Het dorpje is niet groot en voor je het weet ben je er uit en zit je weer in de auto. We gaan voor nog een uur rijden naar Hirado. Ook hier naartoe is het niet druk. Misschien komt het door het weer, want het zou wel gaan regenen. In Hirado rijden we naar de voormalige Nederlandse handelpost. In 1612 zijn de Nederlanders aan de andere kant van het eiland Kyushu geland met hun boot de Liefde. Van daar werden ze naar Hirado gebracht, waar ze een handelspost mochten stichten. En zo kwam het. Er ontstond een soort Nederlandse enclave in Japan. Die was erg succesvol. Waarschijnlijk te succesvol. Men vond dat er meer controle moest zijn op die enge Hollanders en de enclave werd in 1639 verplaatst naar het eiland Dejima bij Nagasaki. Dat was het einde van de Hollanders in Hirado. Wij bekijken het gerestaureerde gebouw van buiten en ook van binnen, want daar is het museum gevestigd. Een erg leuk museum, dat helaas maar weinig bezoekers trekt. Maar ja, wat moet je ook met die gekke Nederlanders?
Van hieruit rijden we nog een uur naar Sasebo. Daar hebben we Hotel Lorelei geboekt. Een vreemde naam voor een hotel in Japan, maar het ligt naar Huis ten Bosch en dat is een Nederlands pretpark midden in Japan. Dan is Lorelei nog niet zo gek, al heeft dat niks met Nederland te maken. Maar dat weten de Japanners dan weer niet.   We betrekken onze kamer en installeren onze spullen. Maar dan is het tijd voor Huis ten Bosch. We lopen naar de ingang van het park en laten onze van tevoren gekochte tickets scannen. Dat zijn goedkopere tickets waarmee je na 15 uur naar binnen kunt. We kijken wat rond en verbazen ons over de schaal van de gebouwen. Die zijn echt gigantisch. Rijksmuseum, Domtoren, stadhuis van Gouda, het Concertgebouw. Ze zijn er allemaal en op ware grootte. De Domtoren kun je zelfs op en dat gaat met een lift. Heerlijk. Ik weet nog dat je Dom op moest klimmen via smalle trapjes. Maar allemaal leuk en aardig, de echter ster van Huis ten Bosch is Nijntje. Of Miffy, zoals ze internationaal genoemd wordt. Daar komen de mensen voor. Zonder Miffy was dit park allang ten gronde gegaan. We lopen wat rond en doen wat van de attracties. Die zijn niet van al te beste kwaliteit. Er zit iets bij wat een onderzeese ervaring moet zijn en die is ronduit slecht. Daar zouden we eerst een half uur voor in de rij hebben moeten staan. Nou, dat zouden meer dan 30 minuten verknoeide tijd zijn geweest. Gelukkig was er ook eentje wel de moeite waard. Het gaat te ver om hier allemaal te vertellen wat we gezien hebben. Het volstaat om te melden dat we lekker gegeten hebben, dat we net te laat waren voor het vuurwerk en dat het telkens ook een klein beetje regende. Maar dat mocht de pret niet drukken. Nu zijn we thuis en tikken dit verhaal, maken de video en zorgen dat we in bed komen. Morgen weer een dag. Ook dan weer eentje met regen. We zullen het zien.