Vroeg op. We proberen ons ritme van vroeg uit de veren weer op te pakken. Dat is in dit soort situaties echt het beste. Als je in de drukte de meute voor wilt zijn, dan moet je ook zorgen dat je er als eerste bent. En vandaag willen we een tempel bezoeken hoog boven Himeji. Dus staan we om kwart voor zeven op en schuiven om half acht aan het ontbijt. Weer gedeeltelijk Japans en een beetje Europees. Ik moet zeggen dat ik het Japanse ontbijt lekkerder vind. Alleen, ik red het er niet lang op. Mijn muesli thuis gaat ’s ochtends langer mee. Om half negen slagen we erin het hotel te verlaten. Onze auto staat voor de deur geparkeerd. Er is een klepje voor het achterwiel gekomen, zodat we niet weg kunnen rijden. Eerste betalen bij de automaat. Ik stop het kaartje er in en dat zegt 600 yen. Het kaartje heb ik gisteravond gekocht bij de hotelbalie voor 700 yen. Ben ik toch nog een beetje afgezet. Maar ach, voor 3,50 een hele nacht parkeren is niet slecht. We rijden een heel eind om naar een kabelbaan te komen die ons naar de tempel brengt. Dat rijden in Japan valt wel mee. Alleen op de knooppunten van snelwegen is het soms wel even opletten. Op een klein oppervlak laten ze heel veel wegen over elkaar heen kronkelen. Haal dan de goede lijn maar eens uit Google Maps. Maar naar de kabelbaan geen probleem. Het is er erg rustig. We kopen kaartjes en kunnen direct instappen. De gondel brengt ons een stuk omhoog. Boven blijkt dat het nog 20 minuten lopen is naar de tempel, en 20 terug. Dat zijn 40 minuten die we ons uit kunnen sparen door met een shuttlebus naar de tempel te rijden. Dat doen we dan maar, want onze tijd is kostbaar. Het busje brengt ons omhoog naar het eerste gebouw van de tempel, Maniden, de grote hal. Erg imposant om dit zo te zien liggen tussen de hoge bomen. In Kyoto staat een vergelijkbare grote hal met een balkon erom heen en die is erg beroemd. Er zijn daar altijd ook veel mensen. Deze is door de ligging minstens zo mooi en we zijn de enige bezoekers. We lopen over de hele top van Mt. Shosa die bezaaid is met tempelgebouwen. De een nog mooier dan de andere. Op een gegeven moment komen we bij de Kaizando tempel. Die is zo mooi. Dat heb ik nog nooit eerder gezien. Eenvoudig, maar door de ligging echt schitterend. En ….. weer niemand. Wat een rust. Misschien is het daarom ook zo mooi. Er was gezegd dat het twee uur zou duren om het hele complex te bekijken. Wij dachten het in een uurtje te doen, maar na twee en een half uur stonden we weer bij het opstappunt van de bus. Die ging met ons als enige passagiers aan boord direct weg. Bij de kabelbaan moesten we even wachten, maar dat was ook zo gepiept. Beneden bij de auto bleek dat het half twaalf was en dat we nog twee uur moesten rijden naar de boot die ons naar het kunsteiland Naoshima zou brengen. Daar moesten we om half vier zijn vanwege een tijdslot in een arthouse. Dat liet weinig tijd voor nog meer attracties, terwijl ik nog een Japanse tuin had gepland. Dan maar rijden naar Uno Port. Chris heeft nog steeds geen idee wat we gaan doen op Naoshima. En dat laten we nog maar even zo. We rijden via snelwegen, maar ook veel binnenwegen steeds verder naar het westen. Google Maps neemt je mee langs onvermoede wegen als je de snelste weg hebt ingesteld. Maar we komen er. Nog wel even kijken waar we onze auto neer moeten zetten. Er zijn verschillende parkeerplaatsen en ze laten niet altijd precies de prijs voor 24 uur zien. Uiteindelijk vinden we er eentje die het voor 1000 yen doet. 5,30 voor 24 uur. Dat is niet gek. We parkeren en kijken hoe we de auto op slot krijgen. Dat is lastig, want zolang je de sleutel bij je hebt, gaat de deur open als je aan de klink trekt. Nou ja, op hoop van zegen dan maar. Japan is sowieso een superveilig land wat dat betreft. We wandelen naar de boot die net is aangekomen. Ik koop twee retourtjes en we gaan aan boord. De boot is al behoorlijk vol. We proberen een oud mannetje te bewegen om zijn tas van de stoel te halen zodat we kunnen zitten, maar hij verdomd het. Hij doet net of we er niet zijn. Japanners hebben iets met buitenlanders. In Nederland zou je zoiets niet tegenkomen. Of toch wel? O ja, toch wel. Nou ja, Chris vindt een plekje iets verderop en ik neem de plaats naast de tas van het mannetje. Die staat nu gezellig tussen ons in. De boottocht is erg kort, een minuutje of 20 later leggen we al weer aan. Iedereen gaat van boord, alleen zelf blijf ik zo lang mogelijk zitten. Dan kan het mannetje ook niet van boord. Ik zorg dat hij als laatste aan land kan gaan. Moet je me maar niet dwars zitten. Na de boot eerst even een toilet zoeken en die zijn in Japan makkelijk te vinden. In de terminal van de haven zit weer een mooi exemplaar. Als we daar klaar zijn vertel ik Chris ook het doel van ons bezoek. Dat zijn de kunstmusea op het eiland. Er zijn ook opvallend veel westerse toeristen onder de mensen op de boot, dus er moest wel iets opvallen. Naoshima is een eiland waar een paar prachtige musea zijn te vinden en waar ook leegstaande huizen worden omgetoverd tot kunstprojecten. Genoeg te zien dus. Ik heb voor morgen wat tijdslots in de musea geregeld. Vandaag staat er nog een bezoek aan een arthouse op het programma. Om over het eiland te navigeren heb ik twee elektrische fietsen gereserveerd. Die gaan we eerst ophalen. Het zijn klungelige modellen, maar goed, ze doen het. Nog wat lucht in de banden en gaan met de banaan. Onze eerste bestemming is ons onderkomen, La Curacion. Onderweg nog even een stop bij de 7 Eleven, want we krijgen morgen geen ontbijt. Maar de 7 Eleven heeft lekkere broodjes, dus dat is zo geregeld. Eitjes, broodjes, sapje. La Curacion is een soort apartementengebouw. Twee gebouwen met elk drie appartementen. De eigenaar heeft ons niet op de lijst staan. Dat is verontrustend, maar als hij checkt, staan we wel in zijn telefoon. Dus het komt goed. Er is op zijn lijst nog wel een annulering, dus die kamer krijgen we. Blijkt prima te zijn. Grote kamer en dus genoeg ruimte. Keukentje erbij, badkamer, toilet en zelfs een wasmachine. Alleen de was zit in de auto op de wal. Nou ja, we hebben nog meer hotels met wasmachine, dus dat komt goed. We gaan snel op de fiets naar het Minamari Art House, want we hebben een tijdslot om 15.35 uur. Dat redden we, want we mogen zelfs met de groep van 15.25 uur mee naar binnen. We krijgen uitgebreide instructie. Telefoon moet uit, er mag een licht zijn. We worden naar binnen geleid langs de muur, het is binnen stikdonker. We moeten plaats nemen op een bank en worden dan aan ons lot overgelaten. Ik meen langzaamaan een soort lichtvlak te herkennen. Op den duur wordt dit steeds duidelijker. Na een minuut of vijf komt er een mevrouw en die legt uit dat onze ogen nu gewend zijn aan het duister en we dus steeds meer zien. We mogen ook rondlopen. Dat lukt prima. Je ziet ongeveer waar je bent en je ziet ook andere mensen lopen. Dat was vijf minuten geleden nog ondenkbaar. Na 10 minuten staan we weer buiten. Nu eerst een versnapering. Op de hoek is een restaurantje. Het blijkt een creperie te zijn. En dus eten we een crepe met een kopje thee en een biertje. Ze hebben craft beer van een eiland verderop, dus dat kan ik niet laten staan. Na de crepe bekijken we nog even de tempel in de buurt en beklimmen een berg om daar ook nog een tempelgebouw te bekijken. Als we afgedaald zijn nemen we de fiets naar de musea waar we morgen moeten zijn. Daar aan zee is ook een mooi beeld van Kusama Yayoi. Daar hebben we eerder werk van gezien in Berlijn. Het is een gele pompoen die uitkijkt over het water. In de buurt zijn nog meer mooie kunstwerken. Kikker en Kat van Karel Appel en een heleboel werk van Niki de Saint Phalle. Maar we blijven niet lang hangen, want het wordt al donker. Thuis knutselen we nog even aan de video en het verhaal, maar dan is het al weer tijd om te eten. Er zit een ramenrestaurant achter ons onderkomen, maar dat blijkt vol te zijn en er is een wachtrij. Dan maar aan de overkant naar de Italiaan. Lekker pasta en dolce. Heerlijk. Alleen jammer dat het geen Japans was. Na het eten naar de overkant, verhaal afmaken en de video in elkaar zetten. Ik ben wat videobestanden kwijtgeraakt bij het kopiëren. Ik mis het stuk van de aankomst op Naoshima tot en met de gele pompoen van Kusama. Het lukt me ook niet om het met Recuva terug te vinden op de sd kaart. Geen idee hoe dit gekomen is. Niet zorgvuldig genoeg, denk ik. Jammer, maar wat ik gefilmd heb kan ik morgen nog wel terughalen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten