Na wat hangen in het vliegtuig begint dag 2 met een ontbijt in het vliegtuig. Een croissantje, een omeletje, het smaakt prima. Het kippenworstje is voor Chris iets teveel van het goede. Die mag terug naar de keuken. We vliegen inmiddels al weer boven China, dus duurt het niet al te lang meer voordat we in Guangzhou, het voormalige Canton, gaan landen. We komen er om 6 uur aan, als de zon net boven de horizon komt en het schemert. Niet het mooiste gezicht. Wat je wel goed kunt zien zijn de grote fabrieken beneden met hun rookpluimen. We landen dus op tijd in Guangzhou en mogen daar het vliegtuig uit. Het is een gigantisch vliegveld dat qua start- en taxibanen in een soort transitie zit. Hele grote vliegtuigen op relatief smalle paden die hele afstanden af moeten leggen om bij de gigantische aankomst- en vertrekhallen te komen. Want groot is het allemaal. Als we bij onze gate zijn duurt het uitstappen niet erg lang meer. We zoeken onze weg naar het volgende vliegtuig. Dat gaat niet heel erg makkelijk, want we moeten onze boardingpassen laten scannen en checken en wat Nederlanders voor ons hebben hun spullen niet voor elkaar. Dat moet uitgezocht worden, zodat we een tijdje moeten wachten voordat wij onze stempel kunnen halen en door mogen. Daarna geen problemen meer. We komen in het juiste gebouw en worden naar gate A145 geleidt. We proberen herhaaldelijk op de airport wifi te komen, maar dat lukt als maar niet. Het is in China ook nogal ingewikkeld. Je moet je paspoort scannen en als dat gedaan is, krijg je een code om in te loggen. Die code doet het wel, je komt wel op de wifi, maar vervolgens heb je dan geen internet. Erg lastig als je wat dingen uit wilt zoeken. We leggen ons er maar bij neer en doen wat boodschappen bij de FamilyMart. Chocolademelk uit Denemarken en wat cakejes. Die eten we op terwijl we op het boarden wachten. Dat gaat weer lekker langzaam in een enorme rij. Als de rij weg is, wandelen wij ook naar binnen. We hebben vandaag pech, de middenstoel is bezet. De jongen verplaatst naar het raam en wij zitten weer naast elkaar. Het vliegtuig is een A321 en dat is niet zo'n heel groot vliegtuig. Ik heb dus eigenlijk gewoon te weinig ruimte.De vlucht duurt drie uur, maar ik heb na twee uur in de knoop zitten al geen zin meer. Wat een bezoeking. Je kunt je benen niet kwijt en als je ze in het gangpad legt, loopt er telkens iemand tegen je aan. Gelukkig was dit maar drie uur en komen we op tijd in Osaka aan. Ik mag er uit. In tegenstelling tot China is alles hier tot in de puntjes georganiseerd. Overal staan mensen die je op weg helpen en wijzen wat je moet doen. Dat begint met de qr code die je gezondheidsverklaring, invoeraangifte en immigratiegegevens samenvat in één qr code. Als je die hebt, scheelt dat een heel gedoe. En die hebben wij natuurlijk. Daarna volgt de paspoortcontrole die ook vlekkeloos verloopt. In ons geval zoeken de beambten even naar de zegel die we de vorige keer in ons paspoort hebben gekregen, maar inmiddels hebben we allebei een nieuw paspoort, dus die zijn onvindbaar. Je ziet ze zoeken. Daarna mogen we weer verder. De laatste hindernis is het ophalen van de bagage. Het hele immigratieproces is inmiddels zo geperfectioneerd dat wij sneller bij de band zijn dan de koffers. Dat is wel eens anders geweest. Bij de bagageband lopen we Gordon tegen het lijf en ik ga met hem op de foto. Hij is er maar wat blij mee. De volgende stop is de douane. Hier opnieuw de qr code scannen. Dat lukt bij Christien niet heel goed, want haar qr draait telkens bij het op het apparaat leggen van de telefoon en dan is maar de helft van de code zichtbaar. Gelukkig is er iemand die komt helpen en ook Chris komt door de douane zonder in de lange rij van de mensen zonder qr code te hoeven staan. We zijn er dus weer snel door en zijn dus nu officieel in Japan. En weer is er een klus, want nu moet de gereserveerd Pocket Wifi opgehaald worden. Dat is een kastje waar je verschillende apparaten via wifi mee kunt verbinden, zodat ze allemaal internet hebben. Er is een rij met kantoren die het aanbieden, maar daar kan ik die van ons niet vinden. Wij moeten weer heel ergens anders zijn bij een kantoor waar je bagage kunt laten verzenden. Die hebben ons pakketje van Pocket Wifi ontvangen en wij halen het daar af. Snel even installeren en we zijn online. De laatste handeling op Kansai Airport is het kopen van twee tickets voor de trein naar Osaka. Dat is niet heel ingewikkeld en we hebben snel twee kaartjes voor de futuristisch uitziende Rapit trein naar Namba. Daar is ook ons hotel, de Sotetsu Fresu. Van de keten waar de vorig keer onderweg ook al verbleven. De trein hobbelt met een mooi vaartje naar de stad. We hebben onszelf getrakteerd op de super klassen. Business klas stoelen met maximale beenruimte. Dat kon ik wel gebruiken. Als we op station Namba zijn is het even zoeken naar de juist uitgang. We gaan naar straatniveau en dan blijkt dat we er al bijna zijn. Nog even een kleine wandeling en we kunnen inchecken. Dat gaat door middel van een terminal die dat automatisch afhandelt. Er is nog wel iemand die ons assisteert, want met die stomme Nederlanders kun je maar beter uitkijken. De automaat spuwt bonnen uit voor het ontbijt de komende drie dagen en er komen pasjes voor de kamerdeur uit. Kamer 324 hebben we en dat is op de laagste verdieping van het hotel. Dat is voor Christien reuze pretttig, want die houdt niet van die hoge kamers. Als we binnen zijn ga ik direct even terug naar de begane grond, want daar is de FamilyMart en daar zijn we inmiddels vaste klant. Ik haal water en bananen. In de kamer wordt wel het drinkwater aangeprezen, maar dat smaakt als zwembad. Dan maar een fles. Daarna douchen en een dutje, want we zijn uitgeput van de reis die zo'n 24 uur heeft geduurd. We slapen drie uur en worden dan met lichte tegenzin wakker. We hebben we allebei flinke trek, dus dat zorgt er wel voor dat we de stad ingaan. Het is donker geworden en dat is in de buurt waar we zitten zeker de moeite waard. Dotonbori is namelijk het uitgaans- en shoppingdistrict van Osaka en bestaat uit één grote neonreclame. Prachtig om te zien. We lopen door de mooie straten op zoek naar een leuk restaurantje. Daar zijn er genoeg van, maar hoe kies je nu de juiste. Uiteindelijk vinden we er een maar dan blijkt dat in restaurants alles nog zwart gaat en dus hebben we geld nodig. Dat halen we door een blokje om te gaan naar de 7 Eleven. Die staat bekend om de beste ATM service. We halen 50000 yen op, ongeveer 265 euro. Is schrik een beetje van de koers, want die is nog 100 yen voor 5,37 euro. Dat was drie jaar geleden nog 7 euro. Japan is dus nog goedkoper geworden dan het al is. Uiteindelijk eten we de lekkers gerechten in een izakaya, een bar annex eettentje waar er hier honderden van zitten. Je bestelt gerechtjes en deelt die dan met elkaar. Beetje als tapas, al zijn de gerechten iets omvangrijker. We eten onze buikjes rond (voor zover dat al niet zo was) voor 22 euro. Met drank daarbij inbegrepen. Het blijft dus mooi goedkoop, zelfs in het toeristische hart van Osaka. Na het eten wandelen we terug door de stad. Op de heenweg hebben we de Glico man (icoon van Osaka) en het ovale reuzenrad van de Don Quichote (Donki in Japan) al bekeken en op de terugweg genieten we nog wat van de mooie reclameuitingen langs de gevels. Als afsluiter bezoeken we nog even de Hozen-ji tempel. Die ligt midden in het drukste gedeelte van het centrum en toch weten niet veel mensen het te vinden. Het is er lekker rustig en mystiek. Als je het weet ga je door een sfeervol steegje daar naartoe. Je slaat lekker linksaf uit de mensenmenigte en staat dan plotseling alleen in die steeg. Nog even zigzaggen en je bent in de tempel waar de met mos begroeide boeddhabeelden de belangrijkste trekpleister zijn. Fascinerend. Vooral ook doordat er zo weinig mensen zijn. Maar nu is het echt mooi geweest. We wandelen terug naar het hotel, kopen een ijsje en wat snacks bij de Familymart en gaan naar onze kamer. Chris crasht direct, ik tik dit verhaal eerst nog even, maar kan ondertussen ook niet meer rechtdoor typen. IK ga ook slapen. De video komt morgen, want dat red ik echt niet meer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten