De dag begint om kwart over zes. Buiten regent het dat het giet. Het komt met bakken uit de lucht. Dat klopte ook met de voorspellingen die enorme hoeveelheden regen en onweer hadden voorspeld voor vandaag. We maakten ons zorgen over de voortgang van de tocht en ik had al in de treinschema's gekeken over hoe we deze drempel konden nemen. Gelukkig liep er langs het hele traject van vandaag een trein, dus als we in de problemen zouden komen dan was de redding nabij. Tussen acht en negen zou het even droog zijn, dus we pakten de spullen maar in en gingen naar het ontbijt om in deze droge periode te kunnen vertrekken. Hotel Am Blauen Wunder was prima. De airconditioning heeft zijn werk gedaan en het ontbijt was weer uit de kunst. Heerlijke broodjes, prima beleg, eitjes van vijf minuten en sapjes, koffie en thee. We hebben er van genoten. De fietsen hadden een nachtje in de parkeergarage gestaan en waren dus lekker droog. We hesen de spullen erop en waren direct klaar voor vertrek. In droog weer fietsten we Dresden uit en onder das Blaue Wunder door, een stalen brug over de Elbe uit 1893. Na een uurtje fietsen begon het licht te regenen en dat werd eigenlijk steeds erger. Uit ervaring heb ik geleerd dat je je regenpak beter bij de eerste druppels aan kunt trekken, want de rest komt toch wel. Zo gezegd zo gedaan. Pak aan (lekker warm) en door. Na Pirna kom je in de Sächsische Schweiz, een prachtig zandstenen gebied waar je heel goed kunt wandelen, maar wat ook een bijzonder mooie aanblik biedt als je er gewoon doorheen fietst. We kwamen langs de Bastei, zandstenen pilaren waartussen bruggetjes gemaakt zijn en waar je dus doorheen kunt wandelen. Wij bleven aan de overkant, maar de trein die net aankwam, leverde een hoop wandelaars af. Even later fietsten we langs Königstein, een enorm kasteel dat hoog boven de Elbe uittorent. Ook weer erg mooi om te zien. Ondertussen bleef het af en aan licht regenen. Net voor Bad Schandau was er een viaduct waaronder het nog droog was. Hier zetten we onze koffie en theehoek op. Stoeltjes, tafeltje, brandertje en keteltje en je hebt zo koffie of thee. Jammer dat het begon te waaien. Althans, voor onze koffiehoek, want die werd toch een tikje vochtig door het water dat onder het viaduct doorwaaide. Voor ons was de wind prima, want nu hadden we een behoorlijk windje in de rus voor de verdere route. Bad Schandau is de laatste plaats voor de Tsjechische grens. We zagen de grenspost iets verderop aan de overkant. Onze kant bleef nog even Duits, maar na een paar kilometer fietsten ook wij over de Tsjechische grens. Chris had dat eerst niet door en ging nog even terug om bewust over de grens te fietsen. Nu ging het verder door een nieuw (althans op de fiets) land voor ons. Gelukkig viel het mee. De fietspaden zijn uitstekend en de bewegwijzering ook. Er is duidelijk iets voor de fietser neergezet, geen half werk. Tien kilometer over de grens was Decin, de eerste Tsjechische stad. We fietsten over de brug en zagen op het plein een kebab tent. Daar zijn we onder de luifel gaan zitten en hebben er een heerlijk broodje kebab gegeten met veel saus. Lekker. Na deze lunch fietsen we verder aan de rechteroever van de Elbe. Tot nu toe ging de rit alsmaar links. Van Decin fietsten we in een keer naar Usti nad Laben waar we vanavond slapen. Omdat het nog erg vroeg was, hebben we een rondje binnenstad gedaan. Tjonge, jonge, hoe onaantrekkelijk kan een stad zijn. Het lijkt wel of ze hier mensen weg willen jagen in plaats van binden. Wat een lelijke boel. Maar goed, er was een terras en ze hadden goede koffie. Dus dat dan weer wel. Na de koffie nog even naar de Penny voor wat boodschappen. Broodjes voor vanavond, want na de enorme kebab lunch doen we vanavond een klein broodje met een biertje op de kamer. De spieren hebben ook weer eens wat rust nodig, want negen dagen trappen gaat je niet in de kouwe kleren zitten. Bij de B&B kunnen we ons zelf naar binnen laten. We hebben instructies gekregen. Het werkt allemaal en de kamer is prima. Ruim, schoon, goede temperatuur. Voor de liefhebber ventilatoren, maar die zijn vandaag niet nodig. We installeren ons en beginnen met verhalen te tikken en video's te maken. Daar gaat altijd wel wat tijd inzitten en het is mooi als dat eens bijtijds klaar is. Vandaar. Na een broodje en een biertje is het verhaal van de dag wel getikt. De video kan er zo bij. Dan zijn we ook eens een keer vroeg klaar. Morgen verder. Dan o.a. naar Theresienstadt, een concentratiekamp uit de 2e wereldoorlog. Het wordt in ieder geval beter weer dan vandaag, al viel dat reuze mee. De voorspelde zondvloed bleef uit en de lichte regen die er viel zorgde ervoor dat we niet veel afleiding hadden en dus lekker door konden fietsen. Welterusten en tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten