Naar Praag Dag 10 Usti nad Labem - Statek

Usti nad Labem is een stad van niks, maar ze hebben we mijnbouw en industrie. En één van beiden verspreidt gedurende de nacht een vreemd geurtje. Het ruikt naar boerenkool en je ruikt het overal.
De nacht was sowieso al wat ingewikkeld, want de badkamer was niet in de kamer, maar op de gang. We hadden wel een eigen badkamer met toilet, maar je moest dan met je sleutel de kamer uit en naar je eigen badkamer. Dat is ’s nachts best onhandig. Maar goed, het stond er bij de boeking bij, dus ik had het kunnen weten. Volgende keer doen we zoiets niet weer. Het ontbijt was ook een beetje karig in vergelijking tot de voorgaande dagen, maar dat is wel goed, want anders eet je toch te veel.
Na het ontbijt fietsen oppakken en gaan met de banaan. Na het wat deprimerende Usti komen we toch al snel weer in een prachtig gebied langs de Elbe. In Usti is een stuw, dus daarna kom je langs een brede Elbe met daaromheen mooie heuvels. Die staan ook weer dicht op de rivier, dus dat geeft een mooi plaatje. Na ruim een uur komen we aan in Litomerice, een wat grotere plaats. We rijden even het centrum in en kijken naar het centrale plein. Het is nog te vroeg voor een stop, dus weer door. We steken de Elbe over en komen dan in Terezin. Dit is een fort en garnizoensstad die keizer Joseph in 1780 heeft laten bouwen, maar die vooral bekend is geworden doordat de Nazi’s hier het concentratiekamp Theresienstadt in onderbrachten. Eerst als gevangenis voor politieke gevangenen en later ook als doorvoerkamp voor Joden uit onder andere Nederland en Denemarken. Wel gek om doorheen te fietsen. Eerst door het grote garnizoen dat ingericht was als Joods ghetto en daarna naar het kleine fort, waar de politieke gevangen zaten. Daar mochten we wel een eind op de fiets, maar uiteindelijk mochten we bij de ingang niet verder. Wel mochten de fietsen binnen neerzetten en dan met de rondleiding mee, maar die zou pas om 11 uur beginnen en een uur duren. Dat zou onze fietsplannen weer in de weg zitten. We besloten om weer terug te gaan en onze fietstocht voort te zetten. Ik was immers in 1995 al eens hier geweest, dus voor mij was het sowieso niet nieuw. En ik kon Chris vertellen hoe het allemaal zat.
Vooraf had ik mij wel afgevraagd hoe de Tsjechische wegen zouden zijn voor fietsers, maar de route die we nu hadden was echt prima. Kleine weggetjes waar weinig of geen auto’s overheen kwamen en meestal prima geasfalteerd. Over het algemeen beter dan in Duitsland.
Onderweg vinden we een picknickbank bij een groot hopveld. Deze plek is te mooi om waar te zijn, dus we stoppen en maken er onze koffie en thee. Nog een lekkere koek van gisteren erbij en we hebben weer energie voor het vervolg. We blijven langs de linkeroever van de Elbe richting Melnik fietsen. Iets voor die stad is het tijd om te lunchen. Overal zijn in het weekend gelegenheden om goedkoop te eten en te drinken. Dat laatste vooral voor de lokale bevolking. Vandaag zagen we om half negen al iemand met een biertje zitten. Net voor Melnik strijken we neer bij een food truck (zo noemt hij het zelf) waar we wat te eten bestellen. Een pizza en een hot dog. De pizza komt uit de diepvries, maar is verrassend lekker. Misschien iets voor Dr. Oetker om eens te gaan kijken hoe ze dit doen. Nog wat lekkere limonade erbij en onze lunch is compleet. Chris kletst nog wat met twee Tsjechen die op rolschaatsen langs de Elbe toeren. Ze doen 30 km. Wat opvalt is dat veel Tsjechen rolschaatsen en dat volledig zonder bescherming doen. Geen kniestukken, geen handschoenen, niks. En uit ervaring weet ik dat je zomaar over een takje kunt vallen en dan is het echt heel fijn als je vel niet aan het asfalt blijft plakken. Maar goed, zelf weten.
Na de lunch verder naar Melnik. Hier komen Elbe en Moldau bij elkaar en boven in de stad heb je een mooi uitzichtspunt waar je dat kunt bekijken. Althans, dat dacht ik nog van 1995 te weten. Maar eenmaal op het uitzichtspunt aangekomen, blijkt je niet naar het samenstromen van Elbe en Moldau te kijken, maar naar de plek waar een zijkanaal dat langs de Moldau is gegraven in de Elbe stroomt. De samenkomst van Elbe en Moldau is iets verderop, maar dat kun je vanaf het uitzichtpunt niet zien. Ik vraag met af of die tientallen mensen die hier boven staan te kijken dit ook wel weten. Waarschijnlijk niet 😊. Nou ja, wat kan het schelen.
We fietsen snel door en zijn na 15 kilometer al om 16 uur op de plek van bestemming. Een soort oude hopboerderij waarin hotelkamers en een restaurant zijn ondergebracht. Een mooie locatie met prima kamers. Als we geïnstalleerd zijn begin is aan dit verhaal en de video. Ondertussen nog wat Olympsiche Spelen kijken en dan eten. Uploaden van de video gaat hier erg sloom, dus na het eten komt dan alles wel online. Tot straks.
Nou, heerlijk gegeten. Echt Tsjechische gerechten met knödel. Ik had de runderrollade met groenteknödel en Chris de knödel gevuld met eend. Beide waren overheerlijk. En, oh ja, dan vergeet ik ook nog de eendenpate vooraf. Nou ja, weer alle calorieën die we vandaag verbrand hebben in één klap er weer aan. Dus na het eten nog maar even een rondje lopen. Blijkt dat rond ons hotel alleen maar hopvelden staan. Kilometers hop. Mooi om te zien. Lekker om te gebruiken. We lopen nog even naar de Moldau. Die is hier ook weer afgedamd dus lijkt het meer op een meer, dan op een rivier. We gaan terug naar het hotel. Nog even de laatste hand aan video en verhaal en nog even de gemengde estafette goud zien winnen. Tot morgen.