Naar Praag Dag 21 Dornigheim - Rüdesheim

De laatste etappe diende zich vandaag aan. Het was alsof de weergoden het er niet mee eens waren, want vannacht barstte er een enorm onweer los boven ons hotel Zum Schifchen in Dorningheim. Vanwege de warmte hadden we de ramen wagenwijd openstaan en dus was het al een tijd een geflits en gedonder van jewelste, maar om middernacht begon het ook nog eens hard te regenen. Het onweer hield aan tot half drie en toen konden we eindelijk slapen. De wekker ging dus weliswaar om half zeven, maar het was pas zeven uur dat we er goed en wel uit waren. Om half acht waren we bij het ontbijt, dat standaard was. Dit was alles bij elkaar het duurste onderkomen van de hele vakantie en het was het niet waard. Kamer was standaard, ontbijt ook. Ergo, de prijs was te hoog. Nou ja, om iets over achten konden we eindelijk vertrekken. De tocht ging direct weer langs de Main en na drie kilometer moesten we zelfs met het veer naar de overkant. Gisteren reden we al door een steeds stedelijker gebied, vandaag werd dat eigenlijk steeds erger. Naarmate we Frankfurt naderden werden de gebouwen hoger en de bedrijven groter. Na een kleine 20 kilometer kwamen we downtown Frankfurt aan. En zeg maar gerust downtown, want de skyline van deze stad doet niet onder voor die van menig Amerikaanse stad. Enorme wolkenkrabbers vullen het centrum van de stad. In het echte centrum van de stad vind je Am Römer, een plein met huizen met mooie gevels. Ongetwijfeld na de oorlog volledig gerestaureerd, want dit zal ook wel geheel platgelegen hebben. Het ziet er mooi uit, alleen jammer dat het plein weer ingericht wordt voor het een of andere zuipfeest. Morgen is Maria Hemelvaart en dat wordt aangegrepen om vierdaagse drankfestijnen aan te richten met bier en/of wijn. En slechte schlagermuziek erbij. Duitsers zijn er gek op. Wij fietsen weer verder. Ondertussen begeleidt door landende en opstijgende vliegtuigen, want we fietsen de hele tijd parallel aan het vliegveld van Frankfurt een van de grootste ter wereld. Druk, druk, druk. Het fietsen gaan weer soepel. Je kunt merken dat we drie weken onderweg zijn. Met 94 kilometer hebben we geen enkel probleem meer. We kachelen de Main af, kopen zoete en gewone broodjes bij de Rewe en stoppen om onze koffie en thee te zetten. De routine zit er goed in. Om een uur of een begint het zoeken naar een plekje voor de lunch en daar moeten ook bosjes bij zitten om te plassen. Dat valt niet altijd mee, maar ook vandaag lukt het weer. Na 50 kilometer komen we aan het einde van de Mainradweg, als de Main in de Rijn vloeit bij Mainz. Toch weer een hele radweg volbracht, als was ie met 400 kilometer natuurlijk net zo heel erg lang. We volgen verder de Eurovelo 4, die hier samenloopt met de Eurovelo 15, de Rheinradweg. Daar is in de bewegwijzering meer aandacht voor dan de 4. Maar die is met 5000 kilometer natuurlijk ook belachelijk lang, daar moet je niet te lang bij stilstaan. We fietsen door een super-industrieel gebied met veel vrachtwagens en grote bedrijven. Niet helemaal ons ding, maar je moet er het beste maar van maken. We zien namelijk tussen de grote fabrieken plotseling de Kaufland, een supermarkt waar we in Meppen vaker naar toegaan. Chris haalt daar dan een soort limonade en we gaan kijken of ze die hier ook hebben. En ja hoor, ze hebben het. Een welkome afleiding van de vrachtwagens. Even later zien we zelfs een Burger King, maar we weerstaan de verleiding omdat we al lekkere broodjes en beleg bij de Rewe hebben gekocht. Maar het is wel tijd ze op te eten. En dus vouwen we onze stoeltjes en de tafel uit aan de oever van de Rijn. Kunnen we mooi naar de boten kijken die langskomen. Nou, mooi niet. Tijdens onze hele lunchpauze komt er geen boot langs. Er is vast een economische crisis op komst. Als we inpakken komt er toch nog een Nederlands containerschip langs. Hebben we toch nog wat. We fietsen verder langs de Rijn tot we bij het eerste de beste veer komen. Daar steken we de Rijn over en vervolgen onze weg rechtsrheinisch tot aan Rudesheim. Hier waren we vorig jaar ook al met opa en oma en het leek mij een leuk punt om de tocht van dit jaar te eindigen. We hebben er precies drie weken opzitten en dat is mooi genoeg. We hebben de toch volbracht en er staat 1820 kilometer op de teller. We hebben geen pech gehad, op twee los gerammelde koplampen. Een AXA fabrieksfoutje. Met duct tape op te lossen. Geen lekke banden, geen kapotte motoren, niets van dat alles. Gelukkig maar. Morgen pakken we de trein in vijf etappes naar huis. Hopelijk gaat het allemaal goedkomen. Tot morgen, welterusten.
En, oh ja, er is een wetmatigheid te bespeuren als je het over internetsnelheid hebt. Thuis heb je prima internet, maar als je op reis gaat dan geldt: hoe dichter je weer bij huis komt, hoe slechter het internet. Vliegen de Mbits je in Thailand, Vietnam, Maleisie en Cambodja je om de oren en is het in Tsjechie ook prima voor elkaar? In Duitsland wordt het slechter en slechter naarmate je bij de Nederlandse grens komt. Echt waar. De afgelopen twee dagen waren ook weer verschrikkelijk. Maar goed, het uploaden (begonnen voor we om half zeven Schweinehaxe gingen eten), is over 17 minuten voltooid. Daarna nog een uur verwerking tot HD en dan nog de controle of er geen erge dingen te zien zijn. De goeie versie staat dus pas om een uur of 23 online. Wacht er maar op. Of kijk over een kwartier de slechte SD versie :-)