Uiteindelijk prima geslapen. Eerst met ventilator, maar om half een konden de ramen open, want toen was het stil op straat. Om kwart voor zeven ging de wekker weer en konden we er uit. De bagage was zo ingepakt en we hoefden niet te wachten tot het tijd was voor het ontbijt, want dat zat er bij Lilienzimmer helaas niet in. En dus konden we de fietsen bepakken en in het stadje op zoek naar een bakker. We hadden wat voorwerk gedaan en na 300 meter was er een prima bakker op het plein voor de kerk. We bestelden allebei een frühstück. Dat ging er prima in en ondanks het vroege tijdstip was het al lekker om op het terras te zitten. Na het ontbijt konden we ook onmiddellijk aan de 88 kilometer van vandaag beginnen. Maar eerst nog even twee zoete broodjes kopen voor bij de koffie. Vanilleschnecken. De rit ging natuurlijk direct langs het water. Gisteren waren we vanuit de heuvels naar Karlstadt gekomen en hadden we de Main een heel stuk niet gezien. Nu ging het grotendeels langs de rivier. Het werd een prachtige tocht. Het dal waar de rivier doorheen stroomde was een stuk smaller dan waar we de rivier gisteren verlaten hadden. Dit zorgde voor mooie plaatjes. Het fietsen ging soepel. De weg ging natuurlijk grotendeels naar beneden en we hadden vaak ook de wind in de rug. En zo werd het al weer tijd voor de koffie. In Pflochsbach vonden we een bankje in de schaduw en met onze brander hadden we snel koffie en thee. Ja, koffie, want onderweg kwamen we langs een Edeka en die had zowaar zakjes instant koffie zonder melk. En dus had ik mijn kopje weer. Na de koffie snel weer door. Het was nog niet zo heet, dus pluk de dag. De fietspaden waren prachtig en volgenden voor het grootste deel de oever van de Main. Bij Rothenbach nuttigden we onze lunch. Hier doen we altijd wel een uurtje over. Door de warmte was het ook tijd voor een kort dutje. Dat deed weer goed. Na een uur weer verder in de richting van Wertheim am Main. Dat is een mooie plaats met een kasteel en met de samenloop van de Main en de Tauber. Van hieruit kun je dus langs de rivier omhoog naar Rothenburg, een van de mooiste stadjes van Duitsland. Onthouden voor een volgende keer. We fietsen door en komen al vroeg in Stadtprozelten. Dat was ook de bedoeling, want het wordt steeds heter. Vroeger leerde ik altijd dat het om 12 uur het heetst van de dag was, nu weet ik dat dat om een uur of vier is. We waren dus mooi op tijd. Voordat we bij Pension Erika waren, moest er nog wel een heuse berg beklommen worden. Een ontzettend steil stuk. Niet lang, maar wel steil. Chris redde het fietsend naar boven, ik haakte 50 meter voor de finish af en moest dus lopen. Dat is nog zwaarder dan fietsen, maar ik kon de trappers niet meer rond krijgen. Gelukkig was het niet ver en stonden we voor de deur van Erika. De eigenaresse kwam opendoen. Binnen bleek het koel en de grote verrassing was dat er een zwembad was. We namen de intrek in onze kamer. Het luie zweet eraf douchen en dan naar beneden voor een plons in het zwembad. Heerlijk. Een prachtig uitzicht op het dal van de Main vanuit het zwembad. Wat wil je nog meer? Daarna moesten we nadenken voor de maaltijd. De fiets was geen optie, want 1 keer naar boven was meer dan genoeg. De eigenaresse had aangeboden om ons naar een restaurant te rijden en weer op te halen, maar dat werd ons te gek. Beneden was een pizzeria/kebabzaak en daar gingen we voor. Wel te voet. Dat ging bergaf prima. Maar beneden bleek dat de pizzabakker geen held was en hij deed erg lang over de bestellingen. Buiten stonden mensen die nog niet besteld hadden en die vermoeden dat dat wel eens 20 minuten kon gaan duren. We besloten om ons geluk aan de overkant in de supermarkt te proberen. En ja hoor, daar hadden ze lekkere salades en sushi. Genoeg om je vol mee te eten. Nog twee chocoladetoetjes erbij en we konden er weer tegen. Maar nu moesten we met onze boodschappen nog wel terug naar huis. De berg weer op. Dat werd dus weer zweten, maar na een minuut of tien stonden we toch boven. Met onze boodschappen gingen we naar het zwembad, want daar was het wat koeler en we konden er nog eens inspringen. De sushi was prima en de salade ook. De toetjes maakten het helemaal af. Ondertussen was de video af en schreef ik ook nog even dit verhaal. Het is kwart voor negen en we zijn helemaal klaar. Nog even een duik in het zwembad en dan weer een warme nacht. Tot morgen. Dan 94 kilometer tot voor de poorten van Frankfurt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten