Zeven uur gaat de wekker. Mooi op tijd op. We douchen en pakken spullen in. Daarna de bagage naar beneden. We hebben alles klaar om kwart voor acht dus moeten we nog even op het ontbijt wachten, want dat begint om acht uur. Pünktlich. Als we om acht uur beneden komen zit het grootste deel van de andere kamers er al. Die hebben haast. We krijgen twee plekken aan de tafel waar al zes mensen zitten. Gezellig is het niet, want er wordt niet veel gezegd. Totdat wij aan het woord komen. Dan willen ze natuurlijk alles over onze tocht weten. We praten nog een tijdje, maar hebben dan het heerlijke ontbijt op en het is dus tijd om te vertrekken. Onze fietsen worden uit de garage gehaald, maar dat blijken niet de juiste te zijn. Als we wel de goede hebben, kunnen we oppakken. We hebben al afgerekend, dus we kunnen zo weg. De eerste paar honderd meter moeten we dus weer steil naar beneden, maar daarna volgt weer de licht aflopende weg langs de Main. Dit keer hebben we voor een belangrijk deel ook nog de wind in de rug, dus het eerste stuk gaat erg makkelijk. Tot aan Miltenberg geen vuiltje aan de lucht. Miltenberg is een plaatsje dat in de promotiefilmpje van de Viking Cruise van Amsterdam naar de Zwarte Zee als vierde genoemd wordt na Amsterdam, Kinderdijk en Koblenz. Dat moet dus wel heel wat zijn. Wij gaan als eerste naar de bakker om wat lekkers voor bij de koffie te halen. We wijzen een mevrouw erop dat haar auto haast in brand staat (het rookt en stinkt verschrikkelijk) en rijden dan door. Bij de marktplatz begrijpen we de hype. Een erg mooi plaatje van fachwerk huizen in een dalletje. Mooi hoor. Wij hebben geen tijd en rijden weer door. Bij Wörth am Main is het tijd voor een bakkie. We vinden een bankje in de schaduw en halen de brander tevoorschijn. Even later is de Nescafe weer klaar. Plaufenkuchen en een Nusschnecke erbij en we kunnen weer vooruit. Het is ondertussen lekker warm geworden. Het devies is nu: fietsen, want dan maak je je eigen wind en koel je af. Stoppen is geen optie, dan voel je de warmte dubbelop. We schieten dus ook goed op, want voor 12 uur hebben we zelfs als 50 kilometer gereden. Dat hebben we nog nooit gered. We zijn snel in Aschaffenburg en omdat het zo heet is, besluiten we een McDonalds of Burger King te zoeken. Die hebben AC en daar hebben we nu wel behoefte aan. We zetten koers naar de BK, maar als we daar aankomen is de teleurstelling groot. De air conditioning is uit en het is er warm. Te warm, dus we gaan door. De Mac zit vlakbij, maar ook daar blijken ze uitgerekende vandaag de klimaatdoelstellingen van Kyoto te willen halen. Heet, heet, heet. Dus ook hier vertrekken we. Dan maar naar de Rewe, de supermarkt. Daar hebben ze vast de koeling wel aan staan. En ja hoor, hier dus wel. Er is ook een bakkertje en die verkoopt lekkere broodjes. Gekoeld lunchen dus, maar niet een plek om een uur te blijven zitten. Als we de broodjes en koffie op hebben lopen we nog even door de winkel en kopen koud water, chips en worstjes voor onderweg. Daarna weer door. En door betekent blijven fietsen, want anders wordt het te warm. Gelukkig hoeven we nog maar een kilometer of 25, dus dat is zo gepiept. We stoppen onderweg nog even kort voor een worstje en wat water, maar dan begint toch de eindsprint. Drie kilometer voor het einde nog even schrikken. We willen rechtsaf de Main over, maar er blijkt alleen een stuw te zijn. Het duurt even voor we door hebben dat we daar overheen moeten. Dat gaat prima, al moeten we de fietsen wel even naar boven duwen. Aan de andere kant is het nog twee kilometer, even na Zeegse, zoals we dan telkens zeggen. Bij Hotel Zum Schifchen in Dornigheim is het even zoeken naar de ingang. Als we die gevonden hebben, checken we in. We krijgen kamer 22 op de begane grond. Daar is het heerlijk koel, in verhouding tot buiten. We gaan eerst douchen, want het zweet gutst van de ruggen. Daarna de fietsen in de stalling aan het stroom. We gaan buiten op het terras zitten met een biertje en ik begin aan de video. Daarna is het tijd om te eten en als dat op is tik ik dit verhaal. De maaltijd bestond uit Pfifferlinge met Schweinemedallions (Chris) en Hessische Krüstchen met Schnitzel (een schnitzel op een boterham met een gebakken ei erop - Paul). Daarna een toetje van gecaramelliseerde abrikozen met groene pepers en vanilleijs (Chris) en gemengd ijs met slagroom (Paul). Bij de koffie begint het te regenen. De hele tijd was het een en al onweer om ons heen, maar niet daar waar wij waren. Tot de koffie dus. Het rommelt en regent. En het koelt lekker af. Hopelijk is het straks op de kamer ook nog koel genoeg om te gaan slapen. Morgen namelijk weer 90 kilometer. De laatste, want overmorgen gaat de trein naar Assen en is het uit met de pret.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten