Vandaag weer een rit. We staan vroeg op om vroeg te kunnen beginnen. Het ontbijt is dit keer wat simpel en daardoor zijn we snel klaar. We halen onze auto uit de garage, of liever, we laten onze auto uit de megahoge parkeertoren halen. En dan is het zaak om de stad uit te komen. Dat gaat erg makkelijk. We rijden via de Express ways eerst naar het noorden, dan een stuk naar het oosten en tenslotte draaien we de bergweg op die ons naar Unzen moet brengen. Unzen is een dorp dat op de flanken van de vulkaan Unzen ligt. Toevallig dezelfde naam. Als we aan komen rijden zien we in het dorp de stoomwolken al omhoog komen. Hetzelfde gezicht als in Yellowstone. We parkeren de auto bij een hotel. Niet de bedoeling, maar wel handig en gratis. We wandelen naar de plek waar het stoom vandaan komt en worden begroet met de bijbehorden stank van rotte eieren. Heerlijk die geothermische gebieden. Ruikt altijd lekker. Erg leuk om te zien is hoe ze alle plekken waar water en warmte omhoog komt afgetapt hebben om de omliggende hotels van warmwaterbronnen te kunnen voorzien. Zo vanuit de bron het hotel in. Er is een mooi wandelpad aangelegd door het hele gebied en we lopen de grote loop. Die brengt ons langs verschillende velden met borrelende modder, kleine geysers en ander vulkanisch gepruttel. Onderweg kun je een ei kopen dat in de hete bron is gekookt. Dat doen we dus niet. Dat is net even te. Als we klaar zijn halen we de auto op en rijden nog even naar het bezoekerscentrum, want daar kun je de felbegeerde stempel halen. Iedere tempel, attractie en station heeft een eigen stempel en de kunst is om er zoveel mogelijk op te halen. Een leuke bezigheid die elke dag veel lol oplevert. Als we de stempel hebben, pakken we de auto weer en rijden naar Shimabara. Daar vertrekt onze boot naar Kumamoto. We zijn ruim op tijd in Shimabara, ruim genoeg om nog even een bezoekje te brengen aan Koi Street, een straat waarin de Koi karpers in de afvoergoten zwemmen. Leuk bedacht, al valt het aantal koikarpers een beetje tegen. We pakken de auto naar het dichtstbijzijnde winkelcentrum om wat eten te kopen voor de lunch. Dat hebben ze wel en dus komen we met een tas vol weer naar buiten. We rijden naar de veerterminal. Kijken of de noeste arbeid van het vertalen van de website en het reserveren van de boot gewerkt heeft. En ja hoor, we mogen zo doorrijden en krijgen zelfs een speciaal kaartje omdat we al betaald hebben. We zetten onze auto in een opstelstrook en lopen met ons eten naar de zee. Daar smullen we van de heerlijke sushi en sashimi. Eten in Japan is altijd een feestje. Na een tijdje bekijken we nog even de terminal waar veel souvenirwinkels zijn gevestigd en gaan dan naar onze auto, want de vertrektijd nadert. De boot is op tijd en we kunnen zonder veel problemen snel aan boord. De auto wordt in de blokken gezet en we kunnen vertrekken. Wij gaan naar het dek. We zitten op een snelle boot en je kunt alleen op het achterdek naar buiten. Daar staan wel wat stoeltjes waarvan we er twee inpikken. Precies op tijd vertrekken we. De trossen gaan los en we varen achteruit. Als we vooruit gaan en draaien blaast de kapitein de schoorsteen nog even door. Er komt een enorme walm zwarte rook uit. Ik sta precies goed, zodat het langs mij heen gaan, maar Christien krijgt de volle laag. Die vlucht dus maar van haar plek. Gelukkig duurt het maar even en is de lucht zo weer schoon. De overtocht is verder rustig met wat lichte deining. Aan boord is niet veel te doen, dus we genieten maar van de zeelucht. De trip duurt 30 minuten, dus we moeten al snel weer naar onze auto. Voor je het weet sta (of rij) je dan weer aan land. We zetten koers naar Kumamoto. Daar staat de Suizen-ji Garden op het programma. Die moet mooi zijn. Dat is ie ook, maar het is geen knusse Japanse tuin, eerder een grote. Er staat een ongelofelijke hoeveelheid jonge meisjes zich uit te sloven voor Instagram en god weet wie nog meer. In allerlei poses moeten er foto's gemaakt worden. Het liefst van elkaar, maar als je in je eentje bent, dan brengt de selfie uitkomst. Het is om te lachen, want anders is het te triest voor woorden. Wij lopen in ieder geval naar de shinto tempel en Christien trekt een lootje met haar toekomstvoorspelling. Die bestaat vooral uit afwachten. Niks doen. Afwachten. Hoe lang stond er niet bij. We drinken een kopje machathee en koffie bij het theehuis dat vanuit Kyoto hier overgeplaatst is. Dat is wel erg leuk met een prachtig uitzicht over de tuin. Als we klaar zijn pakken we de auto weer en rijden naar het kasteel van Kumamoto. Dat willen we ook zien. We parkeren in de buurt en als we naar boven willen lopen, horen we dat ie net dicht gaat. Het is 17 uur. En dus pakken we de auto weer en rijden naar Ozu. Daar is ons hotel, het Vesselhotel. We zijn nog een uur bezig omdat er veel files staan van auto's die de stad uit willen. Maar we komen er. Al stuurt Google ons nog wel even via de rijstvelden. We checken in en brengen onze spullen naar de kamer. Nu begint het bedenken waar we zullen gaat eten. Toen we aan kwamen rijden zagen we al iets leuks en daar wandelen we dan ook naar toe. Blijkt een schot in de roos. Een Japans bbq restaurant. Zelf bbq'en. We bestellen een schaal vlees waar je met 3-4 personen van kunt eten. Nou, dat is wel wat riant berekend. We krijgen hem met z'n tweeen makkelijk op. Nog wat rijst, misosoep en een saladbar erbij en we hebben een maaltijd. Het smaakt allemaal wel erg goed. Als alles op is rekenen we af. 11000 yen, 55 euro. Heerlijk gegeten, voor Japanse begrippen wel wat duur, maar voor Nederlandse begrippen valt het reuze mee. We lopen terug via een hele grote winkel waar ze een combi hebben gemaakt van een hypermarkt en een bouwmarkt. We kijken even rond, maar het blijkt dat het sluitingstijd is. En dus wandelen we terug naar het hotel. Nog even dit verhaal tikken, de video afmaken en uploaden en dan kunnen we gaan slapen. Welterusten. Morgen weer een lange dag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten