De wekker gaat weer om kwart voor zeven. We willen vroeg van het eiland af om het verkeer voor te zijn. We hebben gisteravond ontbijt gekocht bij de Lawson en dus is het ontbijt ook snel gedaan. Om half acht staan we bepakt en bezakt (nou ja, met een klein rugzakje) bij de voordeur. We wandelen naar de veerbootterminal en proberen aan boord te gaan. Ons kaartje is echter niet geldig, want we staan bij de verkeerde bootmaatschappij. De juiste is een poortje verderop. Die boot gaat ook bijna. Vijf minuten later om kwart voor acht. En zo staan we om acht uur weer op de vaste wal. Nog even een hellinkje beklimmen naar onze auto en we kunnen weer verder. Alleen niet zonder voor het parkeren te betalen. Dat is nog een hele som, want ze rekenen op deze hoogtijdagen 1500 yen voor een hele dag. Maar omdat wij gisteravond zijn gearriveerd en vanmorgen weer vertrekken, zijn dat twee dagen en dus 3000 yen. Iets meer dan 15 euro dus. In Nederland zijn dat inmiddels bekende prijzen, hier echter niet. Maar ach, we kunnen er weer uit, dus die 3000 yen zijn alweer vergeten. We rijden een hele tijd naar het oosten en na een tijd komen we in Hiroshima. Hier moeten we natuurlijk het Peace Park en het herdenkingsmonument bezoeken. Op 6 augustus 1945 ontplofte hier de eerste atoombom die voor militaire doeleinden was ingezet. Ook deze bom ontplofte op hoogte, boven een gebouw dat in 1915 al een soort conventiecentrum was gebouwd. Doordat de bom die recht boven ontplofte, bleven de muren van dit gebouw staan. En dus staat er heden te dage het bekende gebouw met de koepel als herinnering aan die verschrikkelijke dag in 1945. De temperatuur op de grond op ground zero was zo'n 4000 graden. Het aantal slachtoffers wordt hier op 150.000 geschat, waarbij 70.000 mensen op slag dood waren. En een interessant feit was dat van de 64 kg uranium-235 in de bom slechts 0,7 gram daadwerkelijk spleitte. De rest verdampte en regende over Hiroshima uit. Een groot deel werd ook door de wind wereldwijd verspreid. Wat nou als die 64 kg wel allemaal gespleten was?
Indrukwekkend allemaal. In het Peace Park zijn nog monumenten te vinden voor kinderen die door de bom om het leven kwamen. Ook kun je de gong voor de vrede luiden. We bezoeken nog even een informatiecentrum voor de stempel en voor een kop koffie. Je kunt er echter alleen koude Cafe Latte krijgen, dus dat feest gaat niet door. We lopen terug naar de auto en rijden naar Kurashiki. Daar is nog een hele oude wijk die bewaard is gebleven. Ook is er een mooi museum en een Japanse tuin. Ingrediënten om veel tijd aan te besteden. Onderweg eten we overigens nog een paar lekkere broodjes van de Andersen. Japanners denken dat alle koek en taart uit Denemarken komt. De naam Andersen verwijst daar naar (van de sprookjes natuurlijk). In Kurashiki is het goed toeven. We bezoeken dus de tuin en het museum en lopen wat door de oude straten van de stad. Dat doen we met nog een paar duizend mensen, want dit soort plekken is natuurlijk populair op vrije dagen. We drinken een lekker kopje koffie met cheesecake en vinden weer een stempel bij de VVV. Daarna terug naar de auto, want er is nog meer te doen. De auto hebben we bij een drugstore geparkeerd. Om het toch een beetje eerlijk te houden hebben we een boodschapje gedaan bij de winkel. Als klant mag je er parkeren. We rijden Kurashiki uit en komen na een tijdje bij een observatieplatform voor de Seta Ohashi Brug. Een imposant bouwwerk, want de brug is meer dan 13 kilometer lang en loopt over verschillende eiland. Uiteraard is ie ook aardbeving en tyfoon bestendig. Als we de brug over zijn moeten we tol betalen. Dat gaat elektronisch, maar je kunt toch bij het poortje zien wat je kwijt bent. 9 euro om de brug te passeren. Een half uur later komen we in Takamatsu aan. Ons hotel is weer Toyoko Inn, hetzelfde als in Nagasaki. Ook hier is het parkeren goed geregeld. Er zit iemand klaar die mij de auto in een soort liftkooi laat rijden. Zo is er plek voor vier verdiepingen auto. Bij de receptie krijgen we de sleutels voor de kamer op de 9e verdieping. Als we de kamer inkomen zien we direct het probleem. Het bed is erg smal. Ik ga weer naar beneden en probeer iets groters te krijgen. Maar dat is er niet. De enige optie is nog een kamer te boeken. Dat is me de 72 euro niet waard. Hopelijk slapen we toch een beetje. Na een uurtje rust gaan we op onderzoek uit naar iets te eten. In de buurt zou een conveyor belt sushi restaurant zitten, dus daar gaan we naar toe. Als we er komen zijn er twee problemen. Ten eerste, de conveyor belt is er niet meer. Je bestelt gewoon je sushi bij de chef die tegenover je staat. Tweede probleem is dat er nog acht groepen van 2 of 3 personen voor ons zijn. Daar hebben we geen zin in en dus zoeken we iets anders. Er is genoeg in de buurt. We vinden een tonkatsu restaurant. Dat is iets met Japanse schnitzels, dus ook prima. We hebben wat moeite met bestellen, want alles is in het Japanse met een tablet, maar die lijkt niet te werken. Na een tijdje komen ze met een Engels menu op de proppen. We kunnen ook gewoon bestellen. Omdat we de laatste klanten zijn, gaat het allemaal snel. Het eten komt bijna direct. Het smaakt prima en is ook nog eens erg goedkoop. We betalen uiteindelijk 15 euro met z'n tweeën, inclusief twee drankjes. Japan is echt niet duur. De bedden zijn alleen wat hard en smal. Terug in het hotel verhaal, schrijven, video maken en dan slapen. Hopelijk voor middernacht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten