We hebben de wekker weer op kwart voor zeven gezet, zodat we vroeg op pad kunnen. Na het douchen en aankleden gaan we naar het ontbijt. Dat is net als gisteren volledig Japans, maar wel iets uitgebreider. We hebben nu ook worstjes en moeten zelf een eitje bakken. Verder is er ook nog vers fruit bij gekomen. We laten het ons goed smaken, al moet ik wel weer twee visjes opeten. Vis bij het ontbijt is niet voor iedere maag weggelegd. Na het ontbijt inpakken en uitchecken. We halen onze auto op van de parking, maar we komen niet van de parkeerplaats af. De machine wil geen 1000 yen biljetten hebben. De man voor ons had ook al problemen. Er kunnen dus alleen muntjes van 100 yen in, maar daar hebben we er geen 17 van. Ik parkeer weer en loop naar de 7 Eleven om de hoek. Daar wissel is snel een biljet van 1000 en loop weer terug. Ons kaartje zit nog in de automaat, geld erin en we kunnen weg. Dwars door Beppu naar de snelweg en dan rijden maar. We hebben ongeveer 4 uur te rijden, maar in Japan loopt dat altijd uit. We zitten al snel op de snelweg, die voor een groot deel enkelbaans is. Wel tolgeld beuren, maar geen mooie meerbaanse weg maken. Dat is nou jammer. Toch schieten we redelijk op. De maximum snelheden in Japan zijn een beetje een raadsel. Op de snelwegen is ie 100 km/u. Maar langs de weg staan veel borden die 80 aangeven. Maar dan rijd iedereen toch 100. Dus, when in Rome, do as the Romans do. We rijden dus standaard 100. Dat is in Japan toch anders dan in Nederland. Het asfalt maakt hier veel meer lawaai en ook de auto is niet zo stil als de onze. Je hebt al snel het idee dat je hard gaat. We stoppen onderweg drie keer bij een parkeergelegenheid langs de snelweg. Voor een klein broodje gevuld met slagroom, voor een koffie en voor een plasje. Uiteindelijk komen we bij de Kansai brug. Een brug bestaande uit vijf bogen die al in de 17e eeuw is gebouwd om de rivier te trotseren. Mooi om te zien en het trekt ook menig toerist. We lopen er wat rond en kijken nog even bij de naastgelegen tempel. Ook zoeken en vinden we een geocache. Weer een puntje in Japan. Daarna naar de auto voor het laatste halfuur naar de veerbootterminal voor het veer naar Miyajima. Dat half uur gaat behoorlijk langer duren, want 600 meter voor de finish lopen we volledig vast in het verkeer. We staan op een klein weggetje dat ons naar de parkeerplaatsen voor de boot moet brengen, maar het verkeer gaat niet meer vooruit. Uiteindelijk besluiten we om te keren en de navigatie te gebruiken om een alternatief te vinden. Dat valt nog niet mee, maar als we een hele grote bocht maken, komen we uiteindelijk toch bij een parkeerplaats die nog ruimte heeft. We zetten onze auto neer en pakken onze rugzakjes. Daar zitten de spullen voor de nacht in, want we komen pas morgen met de veerboot weer terug. Vanaf de parkeerplaats is het een eindje lopen naar de boot. Toch valt het reuze mee. Onderweg komen we nog langs een speedbootrace. Kleine bootjes in een afgezet deel van de haven. De veerterminal is niet ver meer weg. We halen er kaartjes en pakken de boot naar het eiland Miyajima. Dat is vooral bekend van de enorme rode torii die in het water staat, maar bij eb droog valt. Het is Golden Week en half Japan heeft bedacht dat ze naar de torii gaan. Onze veerboot is lekker rustig, wij kunnen er zo op. Maar de boten van de andere kant zitten stampvol. We varen in een kwartier naar de overkant en als we daar komen is het helemaal een gekkenhuis. Er zijn twee plekken waar je op de boot kunt stappen en voor beide staan gigantisch lange rijen mensen te wachten. Ik heb nog nooit zulke lange rijen gezien. Zelfs niet voor de Eiffeltoren. Wij hebben echter nergens last van, want we gaan precies tegen de stroom in. Nu gaan we naar het eiland als iedereen er weer vandaan wil, morgen gaan wij terug als iedereen heen wil. We lopen door de mensenmassa naar ons hotel, want dat is aan de boulevard. Heerlijke gedachte dat we niet in de deze meute hoeven te opereren. In het hotel verwachten ze ons al. We krijgen de sleutel en weer een hoop instructies. We nemen de lift naar de vierde verdieping waar onze kamer is. Opnieuw tatamis met futons. Dat wordt weer lekker slapen vannacht. Als we gesetteld zijn (Twee rugzakjes) dan gaan we weer naar buiten. Bij de torii kijken. Het is laag water, dus we kunnen er, samen met een paar honderd anderen, makkelijk bij. Als je trouwens de money shot wilt maken, vanuit de shrine naar de torii, dan moet je eerst 300 yen betalen en dan een tijd in de rij gaan staan zodat je vrij beeld hebt. Dat is voor ons niet belangrijk. We gaan dus niet naar binnen, maar lopen wat naar de overkant waar het rustiger is. Daar is ook een kleine pagode vanwaar je een mooi uitzicht hebt. Boven blijkt er ook nog een hertje te zijn dat geïnteresseerd is in onze rijstcrackers. We hangen er even rond en dalen uiteindelijk weer af naar het strand. Aan de kant waar de veerboten niet aankomen is het op het strand veel rustiger. We wandelen wat rond. De lucht is wel wat dreigend en als het dreigt te gaan regenen gaan we toch iets sneller terug naar de bebouwde kom. Kijken of we ergens iets kunnen eten. Nou, dat kun je wel vergeten. Restraurant zijn dicht of gaan dicht. Wel vinden we nog gefrituurde kip en paling. Dan dat maar. We nemen ruim kip mee om op onze kamer op te eten. Iets verderop halen we nog twee biertjes uit de buurt. Daarna lopen we naar onze kamer. We eten en drinken en beginnen met dit verhaal en de video. Straks, als het donker is, gaan we nog even bij de verlichte torii kijken.
Als we om acht uur weer buiten komen is het een stuk rustiger geworden. De meeste mensen zijn al lang weer naar de vaste wal vertrokken. Een enkeling is gebleven om te kijken hoe het water weer op komt en de torii weer in het water zet, maar dat zijn er nog maar weinig. We lopen naar de rode poort en maken foto's en video's van de verlichte bezienswaardigheid. Dit is toch weer een markant punt in de wereld in het rijtje Eifeltoren, Brandenburger Tor, Empire State Building, de Gouden Tempel in Kyoto en het Colosseum. Als we het gezien hebben, wandelen we door de toeristische straat van het dorp. Niets, maar dan ook werkelijk niets, is er nog open. Alles dicht. Komt misschien ook door Golden Week, maar je verwacht toch tenminste een paar restaurantjes die voor toeristen cateren. Maar er is niets open. En dus lopen we door naar de Lawson, want die is nog tot 21.30 uur open. Daar kopen we een licht ontbijtje voor morgenochtend. Daarna naar huis. Video afmaken, uploaden en slapen. Of eerst slapen en dan uploaden. Maar zien wat ik volhoud. Welterusten, tot morgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten