Om de een of andere reden staan we weer om kwart voor zeven op. Het is een beetje onze vaste tijd geworden. Misschien heeft dat met de situatie thuis te maken. Op normale werkdagen sta ik om half zeven op en Christien als ik klaar ben in de badkamer om kwart voor zeven. En kwart voor zeven is het dus gebleven. Enige probleem is dat het thuis nu kwart voor twaalf 's nachts is. Dat wordt volgende week nog lastig. Maar goed, vandaag werkt het prima. Ik heb goed geslapen in het kleine bed, Christien wat minder, maar dat kwam meer door de grote hoogte (8e verdieping) waarop onze kamer zich bevond. Als we ons weer aangekleed hebben gaan we door naar het ontbijt. Is weer Japanse met wat broodjes voor de Europeanen. Grappig om te zien dat de wat oudere Japanners die broodjes ook niet aanraken. De wat jongere gaan nog wel voor een croissantje. De vis van de dag is kabeljauw, dus ik schep ruim op. Met nog wat gefermenteerde lotusbloemen erbij. Heerlijk. Ik zal het volgende week missen. Na het ontbijt halen we onze spullen en de auto. Grappig is dat het deurtje van onze garagebox al open is. De receptie staat blijkbaar in verbinding met de garage. Ze geven een teken dat je er aan komt. We pakken de auto en rijden een stukje door Takamatsu. We gaan namelijk eerst naar de Ritsurin tuin, een tuin die in de 17e eeuw is aangelegd en waar 100 jaar aan is gewerkt. We zijn er al om kwart voor negen, dus het is er nog heerlijk rustig. We wandelen door het zuidelijke gedeelte, dat het oudste is. Het is inderdaad een prachtige tuin met 1400 pijnbomen, waarvan er 1000 gecultiveerd worden door de tuinmannen van Ritsurin. Daarna de noordelijke loop, maar die is een stuk minder interessant en we zijn er snel door. Toch hebben we weer geruime tijd door de tuin gebanjerd. Nog even in de souvernirwinkel en dan door naar de volgende bestemming, de Ryozenji tempel. Dit is een van de belangrijkste tempels van Japan. Hier start namelijk de belangrijke 88 tempel pelgrimstocht over het eiland Shikoku. Die tocht volbreng je overigens met een bezoek aan Koyasan, de berg Koya. Het heeft allemaal te maken met Kobo Daishi, de stichter van het boeddhisme in Japan. Die rust op Koya en waakt daar over de wereld. Maar wat het allemaal bijzonder maakt, is dat we de vorige reis dus op Koyasan zijn geweest bij het graf van Kobo Daishi en dat we nu bij het begin van de pelgrimstocht zijn. Het is namelijk erg belangrijk dat je de cirkel rond maakt. En dat hebben we dus gedaan. We zijn bij het begin van de pelgrimstocht geweest en bij het einde. We hebben dus spiritueel de cirkel rond gemaakt. We zijn alleen het middenstuk van 87 tempels vergeten :-)
Na deze tempel die erg mooi is, maar waar we erg snel zijn uitgekeken rijden we door naar het eiland Ajima. Dit is een eiland dat bekend staat vanwege de uien die er verbouwd worden. Alles aan het eiland is ui. Onderweg zie je ook de donkergroene velden waarop de uien verbouwd worden. We rijden naar een uitzichtpunt om nog even de brug te bekijken waarmee we op het eiland zijn gekomen. Het beoogde uitzichtspunt is niet te bereiken omdat de parkeerplaats vol is, maar er is een alternatief met voldoende ruimte. Daar kun je jezelf met een grote ui op de foto zetten en zijn diverse automaten met een uienthema. Soep bijvoorbeeld. En van die kermisgrijpers met pluchen uien erin. Je moet het maar verzinnen. De volgende stop is midden op het eiland bij een parkeerplaats langs de snelweg. We willen namelijk lunchen. Er blijkt een FamilyMart te zijn en die heeft altijd lekkere lunchdingetjes. We eten het gretig op, want het kabeljauwontbijt is al weer een hele tijd geleden. Na de lunch rijden we weer een hele afstand verder. We komen weer op het vaste land van Honshu en rijden naar de Minoh waterval. Dat is een attractie die vanuit Osaka met de trein te bereiken is. Wel moet je dan nog een behoorlijke wandeling maken, maar dat vinden mensen mooi. Wij hebben een auto en rijden dan altijd naar parkeerplaats 1. Dichtbij. Blijkt dat je vanaf daar ook nog een behoorlijke wandeling moet maken. Eerst behoorlijk bergaf naar de waterval, maar op de terugweg natuurlijk behoorlijk bergop naar de auto. Maar het lukt allemaal. De waterval is mooi en het ijsje aan de voet is lekker. Softijs met Yuzusaus. Japanse mandarijn. Beetje bitter. Na de waterval rijden we naar Osaka. We moeten onze auto inleveren bij Avis. Eerst nog even voltanken en dan naar de verhuurder. De auto wordt gecontroleerd en in orde bevonden. De ETC kaart wordt uitgelezen en geeft aan dat we voor 190 euro aan tol verbruikt hebben. Dat is minder dan de 220 euro van drie jaar geleden, maar dat komt misschien omdat we minder in stedelijke gebieden hebben gereden? Geen idee. We hebben wel meer kilometers gereden in ieder geval. Iets meer dan 2000 in twee weken. Als alles is afgehandeld gaan we naar de metro. We lopen eerst door Shin Osaka, het Shinkansen station van Osaka. Hier gaan de snelle treinen naar het hele land. Er gaat er zelfs elke tien minuten een naar Tokyo. Vandaag is de laatste dag van de Golden Week en iedereen gaat na familiebezoek weer naar huis. Veelal met de Shinkansen. En dat kun je zien. Het is druk en met name bij de Japanse fast food ketens staan lange rijen mensen te wachten om hun maaltijd mee te kunnen nemen op de trein. Wij hoeven echter niet door deze drukte, we moeten weer met de metro naar ons vaste adres, hotel Sotetsu Frese in Namba. De metro is opvallend rustig op deze laatste vrije dag. Dat komt ons met onze bagage heel goed uit. Als we uit de metro zijn nemen we een lift en komen vlakbij ons hotel boven. Dat hadden we de vorige keer nog niet ontdekt. Bij het hotel kunnen we weer met de machine inchecken. We krijgen een kamer op de 8e verdieping. Dat is minder voor Christien, maar ze denkt het dit keer wel te redden. Ik leg nog uit dat bij een aardbeving vaak de onderste verdiepingen het begeven, maar dat de bovenkant wel blijft staan. Ik weet niet of het helpt. Ik haal wat biertjes en snacks bij de FamilyMart beneden en begin aan dit verhaal en de film. Straks nog even lekker eten in Dotonburi. We zullen zien.
Het eten is gelukt. We zijn bij Sushiro beland. Dat is zo'n sushirestaurant met een lopende band. Je bestelt op een beeldscherm boven je plek wat je hebben wilt en na een tijdje komt het via de lopende band op je plek aan. Lekker hoor. Sushiro is van de man die de duurste blauwvintonijn van dit jaar heeft gekocht. Voor 10 miljoen euro kocht hij de eerste blauwvin van dit jaar. En hij beloofde dit over alle vestigingen van zijn keten te verdelen, dus misschien heb ik wel een stukje van die dure tonijn gehad. Verder was het allemaal erg goedkoop. Voor de gewone sushi betaal je 75 cent tot een euro per stuk. Omdat je een hele tijd dooreet ben je uiteindelijk toch nog wel wat kwijt. Ik had voor 20 euro op. Christien voor de helft. Maar we hebben dus voor 30 euro ons buikje rond gegeten. Sushi, drinken en toetje. Hierna rollen we naar huis en duiken het bed in. Maar eerst......... je weet het al. Video, verhaal en dan pas slapen. Tot morgen. Laatste echte dag. Nog één keer alles uit de kast.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten