Japan 2026 dag 17 Yufuin en Beppu

Het is zondag en dus kunnen we uitslapen. We staan om acht uur op. Douchen en aankleden voor het ontbijt. Dat staat beneden al klaar voor ons. Het is dit keer een volledig Japans ontbijt. Niet alleen voor mij, maar ook voor Christien. Dus  geen brood of muesli. We krijgen een groot assortiment aan heerlijkheden voorgeschoteld, waarbij we zelfs een visje moeten grillen op een klein bbq'tje. Erg leuk natuurlijk, als je vis kunt eten voor je ontbijt. Ik wel, dus ik heb dan ook twee visjes. Het smaakt allemaal erg lekker en het is absoluut geen straf om hiermee te moeten ontbijt. Het hoeft echt niet allemaal zoet te zijn om je dag te starten. Na dit goede begin is het snel in de auto en de hoge bergen in. We gaan naar Yufuin Garden Village. Ik weet niet precies wat ons hier te wachten staat, maar het is vast de moeite waard. Als we aankomen is het al verschrikkelijk druk. De kleine straatjes zijn vol mensen en je moet er ook nog eens met je auto doorheen om bij de parkeerplaatsen te komen. Die zijn bijna allemaal vol en dus manoeuvreren we naar een andere door de mensenmassa heen. Niemand kijkt er gek van op dat je je met je auto door de menigte wurmt. Blijkbaar hoort dat zo. We vinden gelukkig snel een plekje en sluiten aan bij de schuifelende menigte. De eerste stop is dus Yufuin Garden Village. Volgens eigen zeggen een nagebouwde Engels dorpje uit de Cotswolds. Maar daar zijn de huisjes echt te klein voor. Daar hadden de Engelsen geen genoegen mee genomen. In elke huisje is een winkeltje gevestigd. Thematisch ingericht. Peter Rabbit, Harry Potter, Moomins, Hello Kitty, allemaal hebben ze hun eigen hutje waar hun spulletjes verkocht worden. Heel Japans en de Japanners komen dan ook in grote getale hier op af. Wij kijken wat rond en ontdekken een kattencafe. Is natuurlijk ook heel Japans. Voor 4 euro 50 mag je een half uur naar binnen, katten aaien. Je krijgt er ook nog een consumptie bij. De katten zijn niet erg actief. Ze wandelen wat rond, kijken je eens aan en denken er het hunne van. We drinken een warme chocolademelk en kijken wat rond. Na een klein half uurtje is het genoeg en gaan we er weer vandoor. Na Yufuin Garden Village lopen we wat door de winkelstraat. Ik vraag Gemini maar eens wat er nog meer te beleven valt in Yufuin en die komt met een verrassend resultaat. Er blijkt een museum met moderne kunst te zijn, waar onder andere werk van Yayoi Kusama tentoongesteld wordt. Je weet wel, Yayoi van de gestippelde pompoenen op Naoshima. Ik probeer snel wat kaartjes te regelen voor het eerstvolgende tijdsslot, maar dat mislukt omdat de betaling niet lukt. Gelukkig maar, want ik raak Christien kwijt in de kattenspulletjes winkel. Alles met katten erop. Die is wel een tijdje bezig. Gelukkig komt we met leuke dingen weer naar buiten. Een tas vol die ik maar direct even naar de auto breng, want dan hoeven we er niet het hele dorp mee door. Als we verder lopen, komen we een cafe tegen waar nog wat zitplaatsen zijn. We drinken koffie met lekkere taartjes. En ondertussen doe ik nog een poging om kaartjes voor het museum te regelen. Nu voor het slot van 13 uur. En dat lukt nu wel. Als we de koffie op hebben, lopen we naar het museum. Het is intussen vervelend beginnen te regenen. Het museum blijkt erg mooi te zijn. Een gebouw met een buitenkant van gebrand cederhout. Er zijn binnen vijf expositieruimtes met elk een eigen kunstenaar. Naast Kusama is er ook een ruimte voor Hiroshi Sugimoto en een voor Lee Urfan. Drie kunstenaars die we ook al op Naoshima hebben gezien. Blijkbaar zijn er het erg grote en belangrijke Japanse kunstenaars. Boven op het museum is nog een hele kleine beeldentuin met drie beelden. De belangrijkste: My Dog is nu vervangen door Naughty Boy. Daardoor kunnen we niet het tweede belangrijkste plaatje van Japan schieten, die van de hond met Mt. Yufu op de achtergrond. Nou ja, volgende keer dan maar. Na het museum gaan we aan de overkant naar de supermarkt om onze lunch te halen. Ze hebben weer allerlei lekkernijen. Ik neem een doos met allerlei lekkere hapjes en Christien neemt een heuse sandwich en nog een zoet broodje. Nu nog een plekje om het op te eten. In Japan is daar niet echt in voorzien en bovendien regent het nu ook nog eens. En dus gaan we terug naar de auto. Als je op de achterbank gaat zitten, kun je een plankje omhoog doen, zodat er voor je een tafeltje ontstaat. Net als in het vliegtuig. En daar zitten we dan. Droog in onze Roomy een lunch te verorberen. Wat een goed idee. Als het op is rijden we terug naar Beppu. Daar willen we de Seven Hells op Beppu, heet water bronnen, bezoeken. Maar dat willen we niet alleen. Er staat een file van een klein half uurtje voor de parkeerplaats. Die trotseren we dan maar, want we willen in ieder geval wel 1 of 2 hellen zien. En dat lukt. De eerste die we bezoeken is Umi Jigoku. Een blauwe poel waar vooral veel stoom uit komt. Leuk om te zien. Daarna lopen we met onze paraplu naar Kamado Hell. Die is ook leuk, vooral omdat er een gids een heel verhaal heeft en laat zien dat je met wierrook de waterdamp boven zo hete poel kunt laten condenseren waardoor er rook ontstaat. Leuk experiment, maar wij hebben vooral last van de regen. Die is steeds hardnekkiger geworden. We besluiten er de brui aan te geven en naar de auto te gaan. We rijden naar het hotel. Onderweg nog even tanken, omdat het kleine tankje van de huurauto al weer leeg is. We komen redelijk vochtig aan bij het hotel. Daar begin is alvast met de video en met het verhaal. Dan wordt het vanavond tenminste niet zo heel erg laat.
Om acht uur nog even naar de 7 Eleven om iets te eten op te halen. Doordat ons dagprogramma erg vol zit, lunchen we altijd veel te laat (zo rond half vier) en daardoor schuift het avondeten ook naar achteren. Maar om negen uur hebben we de onsen weer gereserveerd, dus dan moeten we klaar zijn. Een restaurant zit er vanavond dus niet in. Voordat we naar de 7 Eleven lopen, kijken we eerst nog even in de auto of we de regenjas van Christien nog kunnen vinden. Die is ze al sinds gisteravond kwijt. In de bagage zit ie niet, want die hebben we al door onze hele kamer verspreid. In de auto ook niet. Dan blijft er maar één optie over. De izakaya van gisteravond. Die is gelukkig erg vlakbij. Als we de deur opendoen klinkt er al een geluid van herkenning. De jas was inderdaad hier blijven hangen. De chefin was nog achter ons aan komen lopen, maar we waren al verdwenen. Gelukkig is de jas weer terug. Nu nog even wat lekker hapjes kopen en we zijn klaar voor vandaag. De beroemde 7 Eleven kip, een onigiri tonijn-majonaise (al even beroemd) en nog wat broodjes met kip en ei. Tenslotte nog een hotdog voor Chistien en we kunnen weer naar onze kamer. De hotdog gaat in het hotel nog even in de magnetron. We eten het allemaal lekker op en bereiden ons dan voor op het onsen bezoek. Als we dat klaar hebben, duiken we ons bed in, want morgen begint de dag weer vroeg met een lekker ontbijtje.