Japan 2026 dag 21 Osaka (3)

We hoeven niet al te vroeg op en dus is het half acht als we wakker worden. Japan is weer terug naar normaal en dat hoor je aan het verkeer buiten. We slapen met de ramen open en dus hoor je de ochtendspits. Als we ons ochtendritueel van douchen en aankleden gehad hebben gaan we naar het ontbijt. Dat is geen verrassing meer, want hier hebben we drie weken geleden al aan kunnen wennen. Er is weer makreel en dat stemt mij blij. Ik bedenk me nog even dat we in elk hotel waar we deze drie weken geweest zijn, dezelfde croissantjes hebben gehad. Er is vast in Japan een hele grote fabriek waar ze voor alle hotels in Japan mini-croissantjes maken om Europese toeristen te plezieren. Het ontbijt smaakt weer prima. Na het ontbijt gaan we het hotel weer uit. De bestemming is dit keer de Horyuji tempel, maar om daar te komen moeten we eerst drie kwartier met de trein. We lopen automatisch naar Nankai Station dat tegenover het hotel ligt, maar daar vertrekt de trein niet. Die gaat vanaf JR Namba dat juist achter het hotel ligt. En dat betekent dat we een stukje moeten lopen. Bij JR Namba blijkt het lastig om de ingang te vinden. Uiteindelijk gaan we bij een soort busstation naar binnen. De trein hebben we zo gevonden. Het is de boemel naar Oji. Drie kwartier doet ie er over. In Oji stappen we over op de bus, die dankzij alle stoplichten ook nog weer twintig minuten onderweg is. Maar dan zijn we er ook. We lopen naar de ingang van de tempel die een van de hoogtepunten van Japan vormt. Hier staan de oudste houten gebouwen van Japan. En wat voor gebouwen. Imposant door de enorme houten constructies en bovendien door de tijdvak waarin ze gebouwd zijn. Sommige zijn meer dan 1300 jaar oud. Voordat we er zijn, drinken we nog een lekker kopje koffie, want in de tempel is niets te krijgen. Wat opvalt is dat er bijna geen toeristen meer zijn. Hoe anders moet dit gisteren geweest zijn, toen heel Japan nog neerstreek op dit soort plekken. Nu zijn er zelfs weinig westerse toeristen. Alsof die vanwege Golden Week ook maar weer wat later komen. Wat een rust na de hectiek van de afgelopen week. We lopen uitgebreid rond door het hele tempelcomplex. Er wordt ons middels de folder nog een wandeling van vijf kilometer aangeraden, maar het is inmiddels lunchtijd en 27 graden, dus dat wordt het hem niet meer. We gaan terug naar het begin en vinden daar twee restaurants met lekker eten. Het eerste restaurant ziet er wat buitenlander onvriendelijk uit, met bordjes als: No English Menu, No Parfum. Die houden niet van buitenlanders. Dan maar naar het tweede restaurant. Hier ook geen buitenlanders, maar we worden tenminste vriendelijk ontvangen. Het blijkt een Kamameshi restaurant te zijn, een ketelrijst restaurant. Je hele gerecht zit in een ijzeren potje dat gedurende 27 minuten op je tafel staat te pruttelen. Je kunt kiezen uit vlees, vis of groente. Ik neem de kip en Chris de wagyu beef. Het duurt even maar dan heb je ook wat lekkers. Doordat de rijst op het vuur staat te koken zou er aan de onderkant een soort korstje van gekaramelliseerde sojasaus moeten ontstaan. Ik merk het niet echt, maar Christien wel. Maar het gerecht is zonder dat laagje ook prima te eten. Heerlijk. We kijken overigens de kunst af bij de andere klanten, want die zijn allemaal Japans. We zijn de enige Europeanen. Na de maaltijd lopen we terug naar de bushalte. We moeten een paar minuten op de bus wachten en die brengt ons weer terug naar Oji Station. Daar pakken we de trein naar Ikoma. Weer verwarring, want de Kentetsu lijn vertrekt niet van het station van JR maar heeft een eigen station. Trap af, naar buiten, rechtdoor, dan kom je er vanzelf. De trein is weer een boemeltje met ontelbare stops. De bestemming is Ikomen daar vertrekt een cable car die naar een tempel en een pretpark voert. De wagons zelf zijn in de vorm van een kat en een hond. Vandaar dat we hier even gaan kijken. Japanse bezienswaardigheid. We nemen de cable car omhoog. Helaas niet de kat, want die is in testfase. We hebben een gewone wagon. Die brengt ons naar Hozenji station waar je door kunt naar het pretpark of de tempel. Maar het pretpark is op donderdag gesloten en de tempel is om vier uur dicht gegaan. Het is tien over vier. En dus maar weer naar beneden. Weer met een gewone, want de hond en de kat zijn weliswaar van plaats verandert (de hond is naar beneden gegaan en de kat omhoog) maar er mogen nog steeds geen passagiers in. Er wordt getest. Maar...... als wij met de gewone wagen naar beneden gaan, komt de kat ook in beweging. Blijkbaar is de test met een automatische piloot. Er is een camera geïnstalleerd, maar er is geen bestuurder aanwezig. Vol automatisch. En dus gaan we zij aan zij met de kat naar beneden. Halverwege komen we de andere wagon en de hond tegen, die gaan samen naar boven. Uiteindelijk komen we precies gelijk met de kat beneden aan. Test geslaagd. Geen ongelukken. Tot chagrijn van de bestuurder van onze wagon, want die ziet zijn baan al verdwijnen door deze automatisch test. Beneden gaan we nog even naar het Kintetsu shopping center. Daar hebben ze voornamelijk lekkere dingen te koop. Hoogtepunt zijn de twee soorten stroopwafels. Dat is wel in de internationale afdeling, dus zo gek is het niet. Wij kopen niets, maar gaan naar de trein. Die brengt ons in twintig minuten weer naar JR Station Namba. Nog een klein stukje lopen en we zijn in het hotel. Onderweg kopen we nog een paar biertjes en een koffie voor Chris en dan zijn we er weer. Christien gaat nog even de was doen, zodat we schone kleren hebben voor de terugreis en ik begin alvast aan dit verhaal en de video.
Als de was gedaan is, is het 20 uur en tijd om te gaan eten. Ik had voor de reis al wat restaurants uitgezocht en eentje zat vlak om de hoek van het hotel. Een Yakiniku, een Japans BBQ restaurant. Vuurtje op tafel, Wagyu en bier bestellen en we kunnen los. Er is nog plek, dus we krijgen direct een tafel. Buiten staan twee rijen krukjes voor als het druk is, maar dat is het niet. Ik heb de hele dag al de indruk dat Japan aan het bijkomen is van een week vakantie en vooral niet al te veel buiten de deur te vinden is. Naar werk en naar school en dan weer naar huis. Even rustig aan doen. De Yakiniku staat bijzonder hoog aangeschreven op Google en dat is ook de reden om hier naar toe te gaan. Bij binnenkomst klinkt er al een luid geschreeuw op. Dit is in drukke Japanse tenten de manier om aan te geven dat ze blij zijn met nieuwe klanten. We krijgen een tafel en er wordt uitgelegd dat je moet bestellen met de qr code op tafel. Dat zijn we inmiddels gewend dus binnen de korste keren hebben we eten op tafel. Voordat onze bestelling gebracht wordt, komen er allerlei 'gratis' voorgerechten. De kreeft is gratis, maar de bijgeleverd inktvis en makreel niet. Ik heb wagyu, prime rib en nog iets dat lean beef van de vleessectie besteld. Daarbij ook nog koningszwammen. Al met al lijkt dit genoeg te zijn met de bijgeleverd voorgerechten. We bbq'en er lustig op los. Ondertussen wordt het in het restaurant steeds gezelliger. Onze dronken buurman die in zijn eentje was, bbq'ed wat met de buitenlandse buren aan de andere kant mee. En als je via de qr code de staff een drankje aanbied, dan komen ze dat aan je tafel nuttigen. Telkens een shotje. Ik weet niet hoe lang dat op zo'n avond goed gaat. Als we klaar zijn met eten krijgen we de rekening, met daarbij een schaal fruit en een ijsje. Zo hebben we toch nog een lekker toetje. Onder luid gejuich en geschreeuw worden we ook weer uitgeleide gaan. Vrienden voor het leven. In twee minuten zijn we ook weer in het hotel. Heerlijk zulke plekken vlakbij. Nu nog even de video afmaken en dit verhaal en dan lekker slapen. Morgen weer een lange reis voor de boeg.