We hebben een gekko in onze kamer en die maakt bij tijd en wijle hele leuke geluiden. Je hoort hem wel, maar ziet hem niet. Het gaat ook dag en nacht door, hij trekt zich niks van tijden aan. Toch slapen we redelijk goed. De airconditioning staat op 26. Voor mij is dat iets te warm, maar je hebt dan geen last van koude lucht die langs je heen blaast. Om zes uur gaat de wekker weer, maar omdat we pas om 8 uur kunnen ontbijten hebben we geen haast. Bij de huisjes om ons heen verschijnen nu de olifanten voor het ontbijt. Dat kennen we nu. Om kwart voor acht gaan we naar het ontbijt. Dat staat al klaar en we kunnen als eersten aanschuiven bij het buffet. Zelfde als gisteren. Gebakken eitje, boterhammetjes, jam, koffie en een sapje. Prima. We hebben onze koffers meegenomen, dus na het ontbijt kunnen we uitchecken. Nog wel even de stevige rekening van onze olifantenactiviteiten betalen. Maar dat is voor het goede doel, dus dat moet dan maar. We rijden mooi op tijd weg en hebben de navigatie ingesteld om Pha Ghor Tourist Center in Mae Wang National Park. Dat is 40 minuten rijden, dus goed te doen. De wegen zijn over het algemeen ook prima en er is niet veel verkeer. Bij de grens van het National Park moeten we weer entree betalen en voor buitenlanders is dat weer veel hoger dan voor Thai. Als we vijf minuten doorrijden komen we bij Pha Ghor. Dit is een geologische bezienswaardigheid. Het gaat om erosie. Er zijn zachte lagen en lagen met harder gesteente. Daardoor krijg je ongelijke erosie en zo ontstaan er pilaren met hard gesteente bovenop en zacht eronder. Leuk om te zien, maar het is geen Bryce Canyon. Daar komt bij dat je af en toe behoorlijk moet klimmen en dat is bij deze temperaturen geen lolletje. Als we weer boven zijn halen we iets te drinken bij de bar. Er is weer van alles niets, maar cola is er wel, al is die nog warm. Je krijgt er een beker ijs bij. Het water is wel gekoeld. Dat drink je op en dan komt het direct weer naar buiten. Maar zo koel je wel af. Als we het op hebben lopen we naar de auto. Ik wissel het doorweekte shirt met een droge en we rijden weer in de koele auto. Bestemming is nu het vliegveld van Chiang Mai, want we gaan daar het vliegtuig naar Hanoi in Vietnam nemen. Het is nog een uurtje rijden, maar dat is natuurlijk erg leuk door zo'n onbekend land. De navigatie staat ingesteld op het laatste tankstation voor het vliegveld, want de auto moet weer vol ingeleverd worden. Grappig trouwens dat de bezineprijzen in heel Thailand gelijk zijn. Een euro voor een liter. We gooien hem vol en zijn 20 euro kwijt. Weer lekker goedkoop gereden. Nu is het nog 4 minuten naar het vliegveld. We zetten de auto op dezelfde parkeerplaats als waar we hem opgepikt hebben en lopen naar de balie. Sleutel inleveren, even wachten tot de auto gecontroleerd is en dan kunnen we gaan. We moeten de bagage nog kwijt en onze documenten, met name het visum voor Vietnam, moeten gecontroleerd worden, dus we gaan naar de incheckbalie. Daar is het druk, maar ik zie dat de rij van Premium Flex bijna leeg is. En laten we dat nu hebben. Voor een tientje mag je 20 kilo bagage meenemen, kun je een premium stoel kiezen en krijg je ook nog een maaltijd in het vliegtuig. Voor ons in de rij staan alleen nog wat mensen te klooien met bagage. Je mag maar 7 kilo handbagage meenemen en ze hebben dus te veel. Er wordt wat heen en weer geschoven met bagage en laptops en dan lukt het toch. Dan zijn wij aan de beurt. Onze papieren worden helemaal uitgeplozen, maar het blijkt allemaal te kloppen. Alleen Christina's tweede naam is niet meegekomen met de boeking. Die wordt handmatig toegevoegd aan de boarding pass. Dan is alles ok en mogen we weg. We moeten nog wel even zelf onze koffers door de scanners doen. Daarna kunnen we op weg naar security en de paspoortcontrole. Dat gaat allemaal vlekkeloos op een fles water van Christien na. Die zat nog in de rugzak. Maar we hebben eigenlijk de hele tijd overal water gehad. Geen wonder dat je er eentje over het hoofd ziet. We hebben nog anderhalf uur over. We beginnen maar met een Whopper van de Burger King. Dat is exotisch eten hier, want hij kost € 9,50. Daar kun je hier een week van eten. Daarna lopen we langs de winkeltjes en kopen Mentos, nieuw water en een zak met bananenschijfjes. We zoeken een plekje in de vertrekhal (er is er maar 1) en wachten tot het vliegtuig komt. Op Flightradar zien we dat ie uit Hong Kong komt en iets te laat is. Rustig afwachten dus. En dit verhaaltje tikken.
We hoeven niet lang te wachten op het boarden. Een kwartiertje nadat het vliegtuig uit Hong Kong binnen is kunnen we al weer aan boord. Wij gaan als allerlaatsten, dan hoef je tenminste niet zo lang in het vliegtuig te zitten. Ik heb de stoelen voorin genomen. Eerste rij. Je hebt dan wel ruimte voor je knieën, maar niet voor je voeten. Die kunnen niet onder de stoel van je voorganger. Dus even uitstrekken is er niet bij. Nou ja, het is maar een uurtje vliegen. We zijn nog maar nauwelijks opgestegen of we krijgen een maaltijd geserveerd. Chicken Teriyaki en Basil Chicken met rijst. Die laatste is erg heet, maar ook lekker. Er zijn niet veel mensen die een maaltijd krijgen. Je moet dat ook van tevoren bestellen. Ondertussen komen we alsmaar dichter bij Hanoi Noi Bai. Uiteindelijk hebben we vijftien minuten vertraging. Als.je uit het vliegtuig komt ben je bijna direct bij immigration. Dat gaat ook snel. Geen mooie stickers meer in je paspoort, maar gewoon een stempel. We lopen door en komen bij de bagage band. De koffers komen snel en we gaan door de douane. We mogen doorlopen. Achter de douane kun je simkaarten kopen. Dat is dus onze volgende handeling. Ze zijn wel flink duurder geworden sinds 2016, maar na vijf minuten zijn we weer online. Daarna nog even naar de geldautomaat. Die neemt weer een astronomisch bedrag aan kosten. Maar dat zal wel zo moeten. Als we.dit allemaal geregeld hebben zoeken we onze chauffeur. Die zit netjes te.wachten met een bordje met mijn naam erop. Samen lopen we naar de auto. Een grote Toyota die ons in twee uur naar Ninh Binh brengt. Het weer is anders dan in Chiang Mai. Zwaar bewolkt en 28 graden. Heel wat prettiger om je in te bewegen dan de 41 in Noord Thailand. We rijden over de snelweg met een grote boog om Hanoi. Twee uur later zijn we in Ninh Binh, buurtschap Tam Coc. We worden voor de deur van ons hotel afgezet. Vijf minuten later staan we in onze kamer. Die blijkt twee grote bedden te hebben. Ideaal na het kleine bedje van gisteren. We verzamelen alle was van de afgelopen week en leveren dat in bij de receptie. Dat is morgen gewassen en gestreken weer terug. Daarna pakken we een fiets en fietsen naar Tam Coc. Dat is een soort backpackers oord met talloze restaurants. We gaan op het terras bij een Family Restaurant zitten en bestellen lekker bier en een serie gerechten. Veel teveel natuurlijk weer, maar het is wel lekker. Dat belooft veel goeds voor de komende tijd. Na het eten fietsen we nog wat rond, kijken even naar de slaapbussen die naar verschillende richtingen vertrekken. Er zijn wat dames aan het dansen en verderop wat kinderen die muziek maken. Leuk allemaal, maar we zijn best moe en fietsen terug naar huis. Nog even dit verhaal afmaken en de video uploaden en dan lekker slapen.
Overigens ook hier lekker snel internet, dus de videos blijven komen. Hoe doen ze dat toch, hier?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten