Thailand en Vietnam 2024 Dag 17 Nog een keer naar het strand en dan naar Bangkok

Het ochtendritueel is bijna elke ochtend hetzelfde. Alleen vanochtend toch weer niet. We gaan namelijk vandaag aan de terugweg beginnen en dat geeft toch een ander gevoel. We hebben nog een klein dagje Vietnam, dus we staan vroeg op om er maximaal van te genieten. Het ontbijt is dus ook weer hetzelfde als anders. Het leuke is dat ze geen woord Engels verstaan. Helemaal niks. Ze kunnen we koffie zeggen, maar als je dan duidelijk wilt maken dat je samen 1 koffie en 1 thee wilt, dan mislukt dat. Ik krijg dus een koffie en een thee. Net als de broodjes. Ik wil graag twee broodjes. Ze knikken heel hard yes, maar je krijgt maar 1 broodje. Nou ja, we doen het er maar mee. Het is heerlijk en de mensen zijn alleraardigst. Na het ontbijt pakken we zo veel mogelijk in en gaan dan met de scooter naar het strand. We rijden eerst nog even wat door Hoi An, maar dat is voor een belangrijk deel afgesloten voor gemotoriseerd verkeer. Ik dacht alleen 's middags en 's avonds, maar blijkbaar geldt het voor de hele dag. Dan maar er omheen en via een alternatieve route naar zee. Die route voert ons langs een dorp waar een mooie lokale markt is. Veel  groente, vis, vlees en huishoudelijke spullen en geen soeveniers zoals op veel Aziatische "markten". We lopen wat rond en verbazen ons weer over de producten die er te koop zijn. Je moet er maar vertrouwen in hebben dat het vlees en de vis deze warmte aan kunnen. Aan de andere kant, je weet ook niet waar het vlees vandaan komt dat je in een restaurant voorgezet krijgt. Dat kan best vanmorgen hier liggen.
Na de markt crossen we naar onze vaste strandplek Soul Kitchen. Ze kennen ons nog van eergisteren. Ze weten zelfs wat we besteld hebben. We nemen weer dezelfde plek als eergisteren en leggen even uit waarom we er gisteren niet waren. We bestellen ook maar weer hetzelfde, want dat was goed. Pineapple mikshake dus. We moeten vandaag wel wat oppassen met de zon, want ik ben nog half verbrand aan de linkerkant. We zwemmen dus met t-shirts met lange mouwen aan. Dan heeft de zon de minste kans. Het is ook wel lekker om zo op te drogen op de strandstoel. Het koelt lekker af. Als lunch nemen we ook weer hetzelfde, namelijk een banh mi en een crepes. Nog een biertje en een bakje koffie erbij en we hebben alles weer compleet. Om half twee pakken we alles bij elkaar en betalen de rekening. Die is ook weer hetzelfde als eergisteren. En ook dat weten ze daar nog. Same same. We pakken de scooter en rijden nog even een stukje door de rijstvelden. Nog even zwaaien naar een paar waterbuffels. Dan zijn we weer terug bij het hotel. We pakken onze spullen in en gaan naar beneden. We betalen de rekening van de kamer, de scooter, de fietsenhuur en de twee ritten van Da Nang naar Hoi An. 145 euro all in.
Als we betaald hebben is onze chauffeur er ook. Hij brengt ons in een half uur naar de luchthaven van Da Nang. Bagage inleveren gaat weer zonder wachten en immigration en security duren een kwartiertje. Dan zoeken we onze gate. Ik vind dat het 5 is, maar het blijkt 4 te zijn. Beide zijn erg vol, bij 4 zit nog een vlucht Taiwanezen. Als die weg zijn, wordt het niet echt rustiger. Da Nang is niet echt berekend op alle internationale vluchten die er landen. Als er een Boeing 777 uit Korea staat, dan zijn er niet echt genoeg stoelen. Nou ja, dat komt vast nog wel weer eens goed. Ze zijn in ieder geval aan het sparen voor een uitbreiding, want de prijzen in de horeca zijn echt belachelijk hoog. Je betaalt hier hetzelfde als op Schiphol. En dat midden in Azie. Wat onderzoek blijkt dat de horeca hier ook geexploiteerd wordt door HMS en die doet dat op Schiphol dus ook. An Autogrill Company. Er zitten dus in ieder geval ook Italianen achter. Nou ja, we kopen voor 12 dollar twee broodjes en een croissantje. We waren gewend met zo'n bedrag de hele dag door te komen. Terwijl we wachten komt ons vliegtuig aan en parkeert achter ons. We zitten dus bij de juiste gate. Nu wachten tot we er in mogen. We hebben stoel 1A en 1B. Dat klinkt beter dan het is, want we zitten dus met onze voeten tegen het tussenschot voor ons. Weinig ruimte. Gelukkig is de vlucht naar Bangkok maar een dik uur. Dat moet uit te houden zijn.
En het was prima te doen. We vertrekken iets later dan oorspronkelijk gepland, maar komen bijna op het oorspronkelijke tijdstip aan in Bangkok. We vliegen op het "verkeerde" vliegveld Don Muang en dus moeten we nog een lange taxirit maken om bij het juiste vliegveld Suvarnabuhmi te komen. Dat doen we met een Grab uit de app. De eerste mislukt, want die zit blijkbaar ergens vast en komt niet op tijd. De tweede doet het ook niet best, maar de derde is binnen 3 minuten bij ons. Een MG elektrische auto die fantastisch door het Bangkokse verkeer knalt. Hij kiest geen tolwegen, want dat kost geld, maar hij weet op de een of andere manier alle opstoppingen te voorkomen. Tot het laatste moment, want dan zitten we op een brede boulevard waar ze weer een verhoogde treinlijn aan het aanleggen zijn en dat geeft een dikke puinhoop beneden. Maar ook daar komt hij prima doorheen en 50 minuten na vertrek zet hij ons af bij het Orchid Resort. We zien er niet veel van, want het is donker, maar we hebben een klein kamertje met een bed. En dat is belangrijk. Verder hoeven we niets, want we gaan toch slapen. Tot morgen.