Onze dag begint ergens in het Vietnamese land in trein SE19 naar het zuiden. We proberen zo goed en zo kwaad als het gaat in onze tweepersoons coupe te slapen. De airconditioning staat hoog en het is koud. Net als ik alle klederen aangetrokken heb, valt ie uit en wordt het weer warm. Kleren dus weer uit. Ergens verderop gaat ie weer aan en moeten er ook weer kleren aan. De bedden zijn erg hard en je begint dat te voelen in je heupen als je op je zij ligt. Draaien maar weer op een smal bedje. Al met al dus geen beste nacht. Wel leuk trouwens dat je een coupe voor jezelf hebt en dat er gezorgd is voor bier, cola, pinda's en een ontbijtpakketje. Prima geregeld. We rijden steeds verder en ik val toch wel af en toe in slaap. Zo wordt ik vlak voor Hue wakker door een muziekje dat centraal in de trein gestart wordt om de mensen die in Hue uit moeten stappen te waarschuwen. Wij zijn hier acht jaar geleden aangekomen met de trein uit de andere richting. We herkennen nog wat plekken waar we langs rijden. We hebben er nu 11 van de 14 uur opzitten, dus nog drie uurtjes. Na Hue val ik prompt weer in slaap en ik word pas een klein uurtje voor aankomst weer wakker. Dat gaat goed dus. Precies om 11.50 uur rollen we het station van Danang binnen (Ga Da Nang). Dat is het eindpunt van deze op toeristen gerichte trein. Je kunt namelijk de luxe die je wilt in deze trein kopen. Wil je een coupe voor jezelf? Dan koop je dus alle vier de bedden. Geen probleem. Wil je bier, cola en pinda's? Dan betaal je daar voor. Goed systeem, want zo kunnen de prijzen voor anderen weer laag blijven. Als we het station van Danang uitlopen, staat er al weer een chauffeur met een bordje met mijn naam erop te wachten. Weer prima geregeld met het hotel. De chauffeur rijdt ons in een half uur door het drukken verkeer en om half een kunnen we inchecken in ons hotel. We hebben hetzelfde hotel genomen waar we acht jaar geleden ook zaten en waar ik min of meer gecrashed ben met pijn in de rug. Ik kon met niet meer bewegen, maar door de vakkundige masseuse in het hotel en de nodige diclovenac die je hier gewoon zonder recpet kunt krijgen, ben ik er weer bovenop gekomen. Nu hopen dat het beter gaat. Als begint het crashen direct. We zijn ontzettend moet van de treinreis en moeten vechten om niet in slaap te vallen. Een warme douche helpt daar niet echt bij en we blijven tot een uur of vijf klooien in de kamer. Half slapen, half proberen wakker te blijven. Halverwege maak ik nog even een rondje langs de locale minimart en haal wat bier, chips, cola en bananen. Hoogstaande cuisine maar weer. Om vijf uur lopen we de stad in naar het oude Hoi An. Na een kwartier keren we om. Het is te warm om te lopen, we gaan fietsen halen bij het hotel. Met de fietsen gaat het makkelijker en een kwartierje later banen we ons een weg door de mensenmassa in het stadje. Wat is het druk geworden. Acht jaar geleden was het ook druk, maar toen hoefde je niet over de hoofden te lopen. We gaan de brug over naar de overkant, want daar is het rustiger. Dat was acht jaar geleden ook al zo. We vinden een leuk plekje bij Co Coffee waar we wat lekkers te eten bestellen. Bahn Xeo en fresh spring rolls. Heerlijk. De hebben craft beer, dus dat bevalt mij prima. We hebben ook een mooi plekje waar je veel mensen van verschillende pluimage aan je voorhij zie trekken. Bij het toetje worden we vergezeld door de vijf jaar oude dochter des huizes. Die spreekt al heel erg goed Engels en kan wel wat oefening gebruiken. We kletsen wat af over mammy en daddy en van alles en nog wat. Leuk kind. Die komt er wel. Na deze maaltijd en oefening in Engels gaan we weer terug naar het hotel. Op de fiets door het Vietnamese verkeer. Dat is op zich al een hele klus, maar deze fietsen, zoals de meeste fietsen in Vietnam, hebben geen verlichting. En de straatverlichting doet het ook niet overal zodat je soms in het totale duister de gok maar moet wagen. Het komt uiteindelijk goed en als we in het hotel zijn is het video maken, verhaaltje tikken en slapen. Weltrusten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten