Een teleurstellende mededeling. Vanavond even geen video. De laptop is leeg en we zitten op het station van Ninh Binh. Daar zitten wel gaten in de muur, maar daar komt niet genoeg stroom uit om de laptop aan de gang te houden. Helaas. Misschien straks nog het dagverslag op de telefoon.
De laptop zit toch aan het stroom in de trein en laadt ook nog eens op. We kunnen dus tikken. De video is klaar, maar kan niet geupload worden, want de wifi in de trein doet het niet. En de 4G is niet helemaal betrouwbaar. Maar dat gaat morgen in Hoi An wel weer lukken. De video zal dan in de loop van de dag verschijnen. Ik schat om een uur of 10 Nederlandse tijd op maandag.
Vandaag hebben we de wekker op 7 uur staan. Een beetje uitslapen mag, want de komende nacht in de trein zal toch niet optimaal zijn. Om half negen zijn we bij het ontbijt. Ik bestel hetzelfde als gisteren, omdat dat erg goed beviel. Heerlijke broodjes. Lekkere omelet, goede koffie en een lekker ananassapje. Ananassen die hier in deze buurt overigens welig tieren. Overal zie je velden met ananas en ook langs de weg worden er veel verkocht. We gaan vandaag weer een bezienswaardigheid doen. Er is een complex met de hoogste pagode van Vietnam en ook met het grootste bronzen boeddha beeld dat met goud bekleed is. Het is 28 minuten scooteren, maar we maken een omweg, want we gaan eerst naar de Media Mart in Ninh Binh. Ja, Mediamarkt heet hier MediaMart. Ik heb goede hoop dat ze daar GoPro's hebben en mij aan een goede batterij kunnen helpen. Of desnoods een nieuwe GoPro. Helaas, ze weten niet eens wat een GoPro is. Dashcams van Xaomi te over, maar een GoPro, nooit van gehoord. Nou ja, het was te proberen. En zo hebben we Ninh Binh ook weer gezien. Niet veel soeps. We rijden de stad weer uit en vervolgen onze weg naar het tempelcomplex van Bai Dinh. Als we daar aankomen, rijden we eerst over een gigantisch, maar leeg, parkeerterrein met ontelbare inhammen en ruimte. Helemaal aan het einde is de motobike parkeerplaats. We parkeren en lopen naar de ingang. Een enorm gebouw met wat kassa's en verder vooral verkoopruimtes voor voedsel en prullaria. We kopen tickets voor de entree en de gebouwen en voor de elektrische shuttle die ons door het park vervoerd. Een soort hop on hop off constructie. En we hebben ook nog een kruidenvoetbadje in het pakket. Maar eerst met de elektrische kar naar de ingang van het complex. Dat is al een hele tocht, maar uiteindelijk komen we bij de poort en lopen naar het eerste gebouw. Een tempel met een boeddhabeeld. Dat hebben we vaker gezien, maar het is toch elke keer weer de moeite waard. Met de elektrische kar hoppen we van het ene gebouw naar het andere en overal zijn boeddha's te zien. Bij nummer 13 mogen we met onze voeten in een houten teiltje. Daarin gaat een bruin watertje waar lekkere kruiden in zitten. Als we een kwartiertje gezeten hebben drogen we onze voetjes weer af. Geen idee wat het effect was. Bij nummer 30 kun je de berg op lopen en naar een tempel in een grot gaan. Dat doen we natuurlijk weer. Trappen beklimmen is onze hobby geworden en het is ook een mooie gelegenheid om het luie zweet weer eens in je shirt te krijgen. Hoogtepunt is letterlijk en figuurlijk nummer 17 waar de pagoda staat. Die hoef je gelukkig niet te beklimmen, want er is een lift omhoog. Boven is er een mooi uitzicht, al is het wel wat heiig. Als je naar het noorden kijkt, zie je overigens een enorme witte katholieke kathedraal. Die is er recent neergezet, vast uit chagrijn met de boeddhistische pagoda die hier overal bovenuit steekt. We brengen in totaal 4 uur door in het hele complex dat wel wat weg heeft van een boeddhistische Efteling. Het is allemaal een mooie weergave, maar het is niet helemaal echt. Er is een oude tempel, maar als we daar naartoe geklommen zijn, blijkt dat ie dicht is. Het hele grote nieuwe complex is uit 2010. En blijkbaar hadden ze toen bedacht dat ze overspoeld zouden worden met bezoekers. Alleen is het nu zo dat er meer personeel rondloopt dan dat er bezoekers komen. Maar toch 4 uur bezoek waard. We zoeken onze scooter weer op en rijden terug naar Tam Coc. We hebben pleisters nodig voor blaren en we moeten nog wat dingetjes kopen voor in de trein. Bij de farmacy helpt Christina Nightingale nog een Frans meisje die met haar vriend gecrasht is met de motobike. Het blijft toch gevaarlijk. Hij heeft zijn schouder gebroken en zijn is wat geschaafd. Ze weet niet precies wat ze moet doen, dus Chris helpt haar met de bestelling van Betadine etc. En succes maar weer. Ik haal ondertussen maar weer eens 5 miljoen Dong. Dat is maar 190 euro, maar meer kun je niet tegelijk uit de machine krijgen. En ach, met 5 miljoen kom je een heel eind in Vietnam. Naast de geldautomaat wordt een hele big gebraden en als ik een foto maak, krijg ik een stukje aangereikt. Hij is goed gemarineerd, maar ook wat berig, dus niet zo lekker. Daarna terug om Chris op te halen die nog bezig is met de Francaise. Als dat gepiept is, kopen we Oreos en chips voor de trein. Daarna weer terug naar ons hotel. Biertje, even zwemmen, inpakken en nog wat lekkers eten. Om kwart over acht halen we onze spullen uit de kamer, rekenen af en worden naar het station van Ninh Binh gebracht. Daar moeten we nog een uurtje wachten in de speciale wachtkamer voor toeristen. We zitten tegenover twee Nederlanders waar we even mee in gesprek raken. Zij zijn voor het eerst in Vietnam en gaan nu naar Hue. Mooie stad, maar we zijn er al geweest dus slaan dat nu over. Een kwartier voor vertrek mogen we het perron op. We gaan ongeveer daar staan waar we onze wagon verwachten. De trein komt precies op tijd. We staan niet helemaal goed en moeten nog twee wagonnetjes naar achteren. We zoeken onze coupe en vinden die direct. We hebben twee bedden in een coupe voor onszelf. Ook allerlei lekkere dingetjes die inbegrepen zijn. Cola, bier, pinda's, koffie, thee en zelfs een ontbijtpakket voor morgenochtend. Verder voor ons allebei een welkomstbrief van de directeur van Laman Express waar deze wagon van is. Het is behoorlijk luxe allemaal. Alleen de trein schudt dat het lieve lust is, dus veel zal er vannacht niet geslapen worden. Maar gelukkig is er wel stroom, dus ik kan de laptop opladen en dus dit verhaaltje tikken. We hebben een uurtje gereden. Nu kijken of ik het verhaal ook op internet kan krijgen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten