Rheinradweg 2025 dag 8 Boppard - Rodenkirchen

Het ontbijt is pas om 7.15 uur en ik heb alles al ingepakt, dus ik mag vandaag een half uurtje uitslapen. De wekker gaat om half zeven. Om kwart over zeven ben ik als eerste en enige bij het ontbijt. Ik eet er weer goed van. Als ik alles op heb, haal ik mijn spullen van de kamer en breng ze naar beneden. Dan haal ik de fiets van achteren en pak ik alles op mijn ezel. Nog even de navigatie aan en ik kan gaan. Langs de boulevard van Boppard. Na een kilometer kom ik bij een bord dat zegt dat er verderop een stremming op de Rheinradweg is. Er worden twee alternatieven genoemd, een stukje met de trein of met het veer naar de overkant. De trein is uiteraard geen optie en dus even kijken of het veer gaat. Op zaterdag en zondag pas vanaf 10 uur. Dat is dus ook geen optie. Dan maar kijken waar het schip strand. En dat strand nooit. Er is nergens een stremming. Alleen een stuk prachtig nieuw asfalt vlak voor Koblenz. Vergeten het bord weg te halen. Het is nog een beetje mistig op sommige stukken. Maar dat maakt het wel sprookjesachtig. Bij Koblenz bekijk ik nog even de Deutsche Eck, alleen dit keer van de overkant. Hier hebben we eens op de camping gestaan met de Rhein in Flammen, een jaarlijks terugkerend spektakel. Dat daarbij hordes dronken Duitsers bij horen wisten we van tevoren natuurlijk niet. Ik fiets door naar het noorden. De zon schijnt uitbundig en de wind weet niet helemaal wat ie wil. Hij is vaak tegen, maar soms ook mee. Hoe verder in de middag, hoe vaker mee. En zo fiets ik langs Andernach waar we de koud water geysir twee jaren geleden hebben bekeken. Nu kun je nog net de bovenkant van de geyser zien. Ik fiets langs Bad Breisig, waar we overnacht hebben in hotel Vater Rhein, aan de Rijn. En ik kom langs de Drachenfels waar je met een treintje vanuit Köningswinter kunt komen. Wat onderweg opvalt is dat ik weer in de bewoonde wereld ben gekomen. Het is overal verschrikkelijk druk met fietsers en wandelaars. Het is zaterdag en mooi weer, maar toch. Wat zijn er veel mensen op de been. Ook in Bonn, waar ik langsfiets merk je dit. Dat is natuurlijk een grote stad en iedereen lijkt naar buiten te zijn gekomen. Van Bonn is het nog maar een kort stukje naar Rodenkirchen. Ik heb vandaag geen hotel geboekt, maar ga op de bonnefooi naar een hotel. Kijken of er plek is. Het Rheinhotel heeft nog net 1 kamer. Die is voor mij. Het hotel doet op de website net of ze in Keulen zijn, maar ze zitten in een voorstad. Je kunt met de tram wel heel makkelijk naar het centrum. Maar daarom is het een aantrekkelijk alternatief voor mensen die Keulen willen bezoeken. Veel goedkoper dan de hotels in het centrum. Ik krijg een kleine kamer die erg warm is. De zon heeft er vol op gestaan. Gelukkig is het buiten niet zo warm en ik krijg de kamer snel weer koel. De accus gaan aan het stroom en de laptop komt tevoorschijn om verhaal en video te maken. Daarna ga ik het stadje in om te kijken of ik iets eenvoudigs te eten kan vinden. Er is ook kermis, maar ik denk dat ik die niet ga bezoeken. Ik zou niet weten wat ik er moet doen. Na het eten vroeg naar bed. Hopelijk is het hotel een beetje rustig, ook al is het vol. Als de video bezig is ga ik er uit om te eten. Ik loop naar een soort cafetaria, maar als ik daar aan kom, blijkt ie gesloten te zijn. Dan maar iets anders. Vlakbij het hotel zitten wat restaurants. Er is er eentje die in de rivier drijft die heel druk is. Daarnaast is er eentje die curryWurst verkoopt en heel rustig is. Blijkt dat je er alleen contant kunt betalen. En dat heb ik niet. Ik loop nog even door naar Brauhaus Quetsch de dat heeft ook eten. Binnen moet je wachten op je plek. Twee mensen die na mij komen worden eerst geholpen en krijgen te horen dat er geen plaats meer is. Ik wacht nog even en vraag het aan iemand anders. Die geeft mij een tafel van vier met uitzicht op de Dom van Keulen in de verte. Moet je maar niet voorkruipen. Het is er druk en er zijn niet genoeg menu kaarten. Je kunt ook een qr code scannen. Dat doe ik een als de over komt overleg ik even wat te eten. Het wordt iets van een flammkuchen Elzasser Art, denk ik.
Het werd inderdaad een soort flammkuchen, maar dan niet dun maar dik. Smaakte prima. Biertje van Brauhaus Gaffer erbij. Wel awkward om in je eentje in een restaurant te zitten. Dat maakt het wachten er ook niet beter op. Na het eten wandel ik terug naar het hotel en kruip vroeg onder de wol. Morgen weer om zes uur op.