Japan 2023 Dag 6 naar Lake Kawaguchi

De wekker gaat om kwart over zeven, zodat we om 8 uur bepakt en gezakt het hotel kunnen verlaten. We wandelen naar station Shimbashi waar we een kaartje voor de metro kopen. Onze 72 uur tickets zijn verlopen, dus we kopen voor 1 euro 40 een losse ticket naar station Ueno. Daar stappen we weer over op de Keisei lijn naar het vliegveld. Hier hadden we nog een voucher voor die we inwisselen voor een echte ticket. De reis ging zo voortvarend dat we zelfs een trein eerder kunnen nemen. Op het vliegveld weten we nog in grote lijnen waar we moeten zijn voor de huurauto en dat is maar goed ook, want het staat nergens goed aangegeven. Maar omdat de kantoortjes naast de toiletten zitten waar we donderdag ook al waren is het niet zo moeilijk. Een auto huren levert nogal wat bureaucratische rompslomp op in Japan. We hebben op veel plaatsen een auto gehuurd, maar nergens is het zo ingewikkeld als hier. We moeten wat papieren invullen. Ze willen wederom ons Nederlandse rijbewijs niet zien, maar het kartonnen internationale papiertje wel. Dat hadden we in Maleisie ook al. Als de formaliteiten afgehandeld zijn moeten we even wachten. We worden opgehaald. Na een minuut of tien neemt de dame van Times Rental ons mee naar buiten en draagt ons over aan de chauffeur van een busje. Wij gaan als laatste naar binnen en rijden vervolgens naar een parkeerterreintje buiten het vliegveld. Daar is weer een kantoortje waar we als eerste naar binnen komen. Laatste in het busje, eerste naar buiten. Er volgt weer een bureaucratisch gedoe, maar uiteindelijk krijgen we ons autootje. Een blauwe Toyota Yaris. Een prachtig ding met alles erop en eraan. We lopen een keer rond de auto en er zitten wat krasjes op. Dat komt goed zegt het mannetje van de verhuur. We stappen in er rijden weg. Dom, want waar moeten we heen. De navigatie is weliswaar in het Engels ingesteld, maar er zit nog geen route in. En dus rijden we eerst een rustig weggetje in en proberen daar onze route in te tikken. Dat lukt niet, want de navigatie is wel in het Engels, maar alle adressen moet je in het Japans invoeren. En dat kunnen we dus niet. Uiteindelijk lukt het door een punt op de kaart te zetten waar we naar toe moeten. Dat zal nog wel even klooien worden deze weken.
Maar goed, we rijden weg en dat gaat allemaal prima. De navigatie helpt ook bij het rijden, want als bij wegwerkzaamheden de snelheid omlaag moet, dan past hij automatisch de cruise control aan op die snelheid. Wat wel wennen is, is dat de richtingaanwijzer aan de rechterkant zit. Bij elke afslag zet ik dus de ruitenwisser aan. Na een kilometer of tien besluiten we dat het tijd is voor koffie en stoppen we bij een wegrestaurant. De koffie met cakeje is goed. Daarna rijden we door. We moeten dwars door Tokyo dat nog 60 kilometer ver is. Dat gaat verder prima zonder oponthoud. Alles gaat natuurlijk over vier of zesbaans wegen. De maximum snelheid is nog wel een dingetje. Binnen en buiten de bebouwde kom is dat 40 en op de snelweg meestal 80. Dat is dus niet veel, maar maakt het rijden voor ons wel relaxed. Als we Tokyo echt uitzijn en door de heuvels rijden is het tijd voor de lunch. Weer langs de snelweg, maar in het grote gebouw zitten tal van restaurantjes en ook een bakkerij. Daar halen we lekkere broodjes en bij de Starbucks een kop koffie. Smaakt allemaal prima. Tijd voor het laatste half uur rijden. Onderweg komen we langs de Maglev baan. Magnetische levitatie oftewel de magneet zweefbaan. In Japan zijn ze er een eind mee. Het bezoekerscentrum is helaas op maandag dicht en er worden ook geen tests gedaan, maar we komen wel met de weg onder de baan door. HIer wordt het ov van de toekomst gemaakt.
We komen bij Kawaguchi en zien in de verte Mount Fuji liggen. Hij is goed te zien en dat is mooi, want hij zit vaak verscholen in de wolken. We rijden naar het Itchiku Kubota Art Museum dat ik van tevoren had uitgezocht. Itchiku maakte de mooiste kimonos door ze te beschilderen met een soort tie die techniek. Hij maakte voor zijn eigen werk een museum op deze plek en dat museum is ook werkelijk prachtig met een fantastisch uitzicht op Mount Fuji. We brengen er een hele tijd door en moeten dan snel naar het meer voor een fotootje van de vulkaan, want anders wordt het donker. Er is verderop een bakker met terras waar je mooie foto's kunt maken, maar die blijkt helaas dicht te zijn. Even verderop is een bezoekerscentrum met een grote souvernierwinkel en een grote parkeerplaats. Daar maken we mooie fotootjes met Fuji op de achtergrond.
Dan is het tijd om naar onze bed and breakfast te gaan. Dat is 10 minuten rijden op de flanken van Mount Fuji. Mooi plekje in het bos met een mooie tuin. De kamer is erg klein en vooral laag. Maar alles is aanwezig, dus we gaan ons er wel weer vermaken. Als we de spullen naar de kamer hebben en de formaliteiten hebben gehad, pakken we de auto en rijden iets terug naar de Forest Mall. Precies zoals in Amerika. Grote winkels met daaromheen een parkeerterrein en wat restaurants. Wij kiezen de Mos Burger. Grote M, hamburgers, milkshakes. Je kent het wel. De burger is prima, de milkshake lekker dik. Daarna nog even naar de MaxValu, een grote supermarkt waar we ons verbazen over het assortiment. Je hebt geen idee wat er in de verpakkingen zit en ook geen idee wat het is als de verpakking doorzichting is. Erg leuk. We kopen wat lekkere dingetjes, althans, dat hopen we. Daarna terug naar de b&b en slapen. Al lukt dat erg slecht door het tijdsverschil. We vallen pas laat in slaap en moeten dan weer op tegen de tijd dat we in Nederland naar bed zouden gaan. Het valt niet mee om er aan te wennen. Maar .... we hoeven nergens heen, dus we doen het er maar mee. Nog wel vermeldenswaardig is dat het goed koud is zo op de Fuji. Brrrrr.