Japan 2023 dag 5

We hebben vandaag geen afspraak en dus liggen we te lang in bed. Maar dat kan ook omdat we gisteren al bij de 7-Eleven ons ontbijtje hebben gekocht. Dus we hebben ontbijt op bed met zoete en hartige broodjes. Broodje mandarijn met slagroom bijvoorbeeld. Heerlijk. Wel een beetje vet op de vroege maag. We drinken er zelf gezette koffie en thee bij. De thee is van die groene motcha die naar erwten smaakt en de koffie komt ook uit een soort theezakje. Maar goed, het is wat dus niet zeuren.
Na het heerlijke ontbijtje is het tijd voor actie. We lopen naar de vierde metrolijn die vlakbij ons hotel loopt. We zitten wat dat betreft echt op een A-locatie in een A-hotel. Luxe luxe luxe. De eerste bestemming is het National Art Center Tokyo, een museum waarvan we de inhoud nog niet kennen, maar het iets met kunst. Bij aankomst blijkt dat er een tentoonstelling over de liefde is met stukken uit het Louvre. En dat heeft op de Japanners een aantrekkingskracht als een vlieg op de spreekwoordelijke stront. Heel Tokyo is uitgelopen om naar de Louvre stukken te kijken en dus is het net zo druk als voor de Mona Lisa in Parijs. We kunnen nog niet direct naar binnen, maar moeten een slot zien te krijgen. Dat lukt om 12 uur, dus we nemen eerst nog een kopje koffie met een taartje en dan zoeken we onze plek in de rij op. Man man man wat is het druk en uiteraard is dit voor de bezoeker van Japan maar matig interessant. We zijn er 10 keer sneller uit dan de gemiddelde Tokyaan. Dan maar in de andere zalen kijken. Daar hangen prachtige schilderijen die allemaal van verschillende kunstenaars zijn die bij verschillende genootschappen zijn aangesloten. Opvallende is dat in alle zalen stukken handen die ongeveer 2 meter hoog zijn. Honderden en honderden hangen er. En allemaal zo ongeveer even groot. Veel te overdadig allemaal. Chris houdt het lang vol, ik haak eerder af en zoek een bankje op. Als Chris het ook wel heeft gezien zoeken we het restaurant op. Daar halen we een broodje en zoeken een plekje. Japanners zijn blijkbaar echte handdoekenleggers. Je weet wel, van die mensen die 's morgens om 7 uur bij het hotel een handdoek op een ligstoel leggen om de hele dag aan het zwembad te kunnen liggen. Dat doen ze hier dus ook. Een tasje of een jasje of een gratis glaasje water alvast op een lege tafel en dan in de rij om te bestellen. Wij laten ons er niets aan gelegen liggen en gaan dus gewoon aan een tafel zitten waar nog twee stoelen leeg zijn. De jasjeslegster komt direct uit de rij gegaloppeerd om de jas weg te halen. Da's mooi, want wij waren hier mooi eerder met ons dienblaadje en de broodjes.
Na het eten lopen we naar buiten. We hebben besloten om ook nog even bij het andere museum in de buurt te kijken, het Mori Museum. Dat is niet ver lopen en moet ook de moeite waard zijn. En dat is ook zo. We kopen kaartjes voor twee tentoonstellingen. Het Mori Art Center zelf en voor de Mori Art Gallery. Daar blijkt een tentoonstelling te zijn van het werk van Thomas Heatherwick Studios die onder andere de Google Campus, de Vessel in New York en de nieuwe dubbeldekker bussen in Londen heeft ontworpen. Prachtig allemaal. Gelukkig zijn we hier nog even beland. Omdat het museum op de 52ste en 53ste verdieping van de Mori Tower is gevestigd, heb je ook nog een schitterend uitzicht over Tokyo. Dat is een extraatje. Het Mori Museum is ook echt de moeite waard. Veel prachtige moderne kunst van Japanse kunstenaars. Gaat dat zien.
Na dit museumgeweld pakken we de metro op Roppongistation naar Akahibara, de elektronicawijk. We kunnen mooi een half uurtje uitrusten in de metro. We lusten ook wel weer wat en dus zetten we koers naar een Honey Toast restaurant dat we op een travelvlog hebben gezien dat ik al jaren volg. Honey Toast is weer dermate vreemd dat je het gehad moet hebben. We vinden de plek en krijgen direct een plaatsje. Bestellen is nog even lastig, want dat moet met een tablet. Die is op vier gerechten na volledig in het Japans. Dat valt dus niet mee, maar na enig klooien kregen we het toch voor elkaar met behulp van de vertaalcomputer van de serveerster. We kregen een orange float en een earl grey thee en een Honey Toast met een bolletje ijs. Met z'n tweeen kregen we het halfje wit (want daar leek het nog het meeste op) makkelijk weg. Het was echt heerlijk. Meer cake dan brood en de heerlijkste room die er op zat. De maple syrup die we erbij hadden besteld maakte het af. Het was inmiddels bijna donker geworden en dat was mooi, want de wijk Akahibara is het mooist als het donker is. Dan begint alle neon te knipperen en barst het elektronica geweld los. Schitterend om te bekijken, dus we wandelen rond en gaan verschillende winkels met animefiguren, videogames en van die kermisgrijpers binnen. Heel veel licht en heel veel geluid overal. Op straat staan allerlei meisjes die willen dat je meegaat iets drinken (tegen een hoog tarief). Het gaat hier om drinken, niet om sex. Maar als je wilt zeggen ze wel: miauw.
We lopen door en pakken de metro terug naar het hotel. Nog een stukje lopen en dan zijn we er. We hebben we besloten vandaag voor de McDonalds te gaan. Lekker makkelijk. Ik neem een terriyakiburger zodat het toch nog een beetje Japans is. Op de kamer eten we het op en pakken onze spullen in, want morgen vertrekken we hier. Daarna nog even video editten en verhaal schrijven. En nu dan eindelijk slapen. Het is ook al weer vier voor middernacht. Morgen vroeg weer op. De video komt morgen.