We zijn, zoals verwacht, vroeg op. Nadat we alle drie gedoucht zijn en nog wat TV hebben gestaard, gaan we de straat op. Op zoek naar een ontbijt lopen we de verkeerde kant op. Na door een bedrijfsgebied te hebben gelopen, slaan we af op 50th Street. Als we op 8th Avenue komen, zien we op de hoek iets dat op een bakkerij lijkt. Ze hebben er in ieder geval koffie. We nemen alle drie een beker met een baksel erbij, maar het is een wat mager ontbijtje. Vervolgens lopen we door naar Times Square. We zien onze eerste rokende put en kijken wat flitsende neonreclames die zelfs op zondagmorgen nog flitsen. Erik koopt een Sunday paper en is daarmee in zijn eentje verantwoordelijk voor het verdwijnen van een hectare bos. Meer papier dan de Volkskrant in veertien dagen weet te gebruiken. Hierna nemen we de subway lijn R naar City Hall. Vandaar gaan we lopend op zoek naar de Wetlands, een club aan de Hudson Street waar die avond de Babes in Toyland optreden. Het adres hebben we 's morgens al in de Yellow Pages opgezocht en dat blijkt na wat zoeken te kloppen. We staan voor een soort uitgestorven pakhuis. Om de hoek is iemand aan het schoonmaken en die weet te vertellen dat er pas om een uur of twee iemand langskomt. We besluiten om dan maar richting World Trade Center te gaan. Op weg daarheen bedenken we dat de Knitting Factory hier ook ergens moet zijn, dus we zoeken Leonard Street op en alweer blijkt alles dicht te zijn. Misschien komt het omdat het zondagmorgen is? Dan maar naar het W.T.C. Als we daar na een stevige wandeling aankomen, blijkt dat er meer gegadigden zijn voor een bezoek aan het op een na hoogste gebouw van de wereld. Het kost een uur om door twee rijen heen te komen. Eerst een rij voor het kopen van een kaartje en dan nog een lange rij voor de lift. Alles volgens het Amerikaanse zig-zag principe. Maar het uitzicht is zonder meer de moeite waard. Beneden wordt een zicht van 15 mijl gemeld, maar eenmaal boven lijkt het wel oneindig. We maken eerst achter de ramen een rondje en fotograferen en filmen alles wat we zien. Een fascinerend gezicht om een stad te zien die zich in alle richtingen zover je kunt kijken uitstrekt. Ook bijzonder om de vliegtuigen en helicopters onderlangs te zien vliegen. Vanaf de toren blijk je internationaal te kunnen bellen en Annejan waagt direct maar een poging. Helemaal als hij doorkrijgt dat je met een creditcard kunt betalen. Helaas krijgt hij alleen contact met z'n antwoordapparaat, maar dat houdt het gesprek kort. Als we de toren een keer rond zijn geweest blijkt dat je ook nog het dak op kunt. Het is niet zo koud als de avond tevoren op de Empire State Building, maar toch staat er een frisse wind. We kijken snel even rond, maken nog wat foto's van elkaar en gaan dan naar een verdieping lager voor een sanitaire stop. De lift brengt ons dit keer in twee etappes naar beneden. Eerst met de stoplift naar de 76ste verdieping en dan met de snellift helemaal naar beneden. Het is dan inmiddels al half drie en tijd om terug te gaan naar de Wetlands om te informeren naar kaartjes voor de Babes. Omdat we toch "vlak" langs de Knitting Factory komen gaan we eerst kijken of die al open is. Als dat zo blijkt te zijn, willen we drie kaartjes kopen. Dat gaat zo maar niet. Annejan vraagt aan de bar waar hij kaartjes kan kopen en de barkeeper vertelt dat hij de deur uitmoet en dan linksaf. Wij naar buiten en linksaf. Na tien minuten vraagt Annejan aan een voorbijganger of die weet waar je kaarten kunt kopen. Deze loopt helemaal met ons mee terug naar de Knitting Factory. Naast de bar blijkt een deur te zitten en als je daar linksaf gaat staat drie meter verderop de kassa. Vlak bij de kassa staat een Internetcomputer. Erik en ik roepen de teletekstpagina van de NOS op en checken de voetbaluitslagen. PSV-Groningen 7-1. Daarna loopt de computer muurvast. Is dit solidariteit of wat? Als we de kaarten hebben lopen we naar de Wetlands. Daar aangekomen blijkt alles nog steeds potdicht. Wel komen er twee meisjes aangelopen die op de stoep gaan zitten. Zijn dit de Babes? Nee. Wel blijken ze ook voor het concert te komen. Hier worden we pas echt nerveus van, want ze hebben de kaarten via Ticketmaster besteld. Als dat ook al kan, dan worden onze kansen op een kaartje wel erg gering. We zien op de posters dat de deuren om 5 uur opengaan en besluiten dat we in ieder geval om die tijd voor de deur moeten staan. We nemen eerst de subway terug naar het hotel omdat we fototoestellen en videocamera's terug moeten brengen. En misschien een hapje eten? De rit terug is ook weer een bezoeking. Ze hebben in New York de zondag uitgekozen om verschillende subway stations te restaureren en we moeten eerst de trein twee stations terugnemen om de goede richting uit te kunnen. Als we langs het station komen waar we eruit moeten, blijkt dat de we de exprestrein hebben genomen. Niet zo slim, want die stopt pas 18 straten verderop. Er zit weinig anders op dan eerst maar weer een trein terug te nemen, want Erik's blaar begint nu wel erg lastig te worden. Het is dan via Columbus Circle nog maar een klein stukje. We hebben in het hotel net tijd om onze spullen te dumpen en een pleister te plakken. Dan lopen we alweer richting subway. Onderweg eten we nog van die fabuleuze Big Mac's van de bekende huisrestaurateur. Dat is ons zondagse diner. Dan met de taxi naar de Wetlands. Je gaat langs de weg staan, steekt je hand op en er stopt zo'n gele auto. In ongeveer 20 minuten zijn we op de plaats van bestemming. Inmiddels staat er al een behoorlijke rij voor de deur met daarin veel mensen met kaartjes. De deuren gaan uiteraard niet om 5 uur open; dat wordt half 6. Als we bijna aan de beurt zijn, blijkt dat we in de verkeerde rij staan. We hebben geen kaartje en moeten in de rij met kaartjeskopers gaan staan. Eerst mogen alle mensen met kaarten erin. Als dat gebeurd is, mogen wij ook. Er wordt nogal zenuwachtig gedaan. Je moet je ID in de hand houden, want anders kun je geen alcohol krijgen. Een stempel op je hand bepaalt het consumptiegedrag. Wij zijn alle drie `drinking'. Geen probleem. Doen we. Binnen blijkt er plek genoeg te zijn en later blijkt dat je ook best om 9 uur had kunnen komen, want ook dan worden er nog mensen binnengelaten. Voordat de Babes opkomen spelen er twee bands. De neef van Meat Loaf doet zijn uiterste best en oogst zowaar applaus. Daarna komt de band Ash en speelt een aardig deuntje. Wij hangen voornamelijk aan de bar en roepen steeds harder dat er in dat Amerikaanse bier niet zoveel alcohol zit als bij ons. Om half tien spelen dan eindelijk de Babes in Toyland. Drie dames die het aardig doen al is het begin nogal rommelig. Het is een leuk concertje dat zo'n anderhalf uur duurt. Als het afgelopen is zitten Annejan en Erik alweer geruime tijd aan de bar en deelt de barkeeper gratis Jagermeister en bier uit. We hebben het als Nederlanders blijkbaar helemaal gemaakt. Om half twaalf sluit de tent en worden we op straat gezet. Da's mooi vroeg. We houden met groot succes een taxi aan die ons naar het hotel brengt. Omdat het nog vroeg is nemen Annejan en ik nog een afzakkertje in de hotelbar. Daarna naar de kamer waar Erik al ligt te ronken. Wij volgen snel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten