We worden een stuk makkelijker wakker dan de dag tevoren. Geen kater, dus we kunnen direct uit bed. Na het douchen het hotel uit en naar een geldautomaat. We tappen onze Amerikaanse flappen bij de Chemical Bank op de hoek van 57th Street en 8th Avenue. Omdat we weer geld hebben kunnen we op zoek naar een ontbijt. Dat vinden we op 57th Street tussen 6th en 7th Avenue in een echte diner. Dat is zo'n oude omgebouwde treinwagon waarin je kunt eten. Deze blijkt 100% fake: Wel is het ontbijt er uitstekend. De pannekoeken, toast of French Toast met blueberries, ze smaken geweldig. De ober vertelt nog wat grappig bedoelde verhaaltjes over hash en Amsterdam en dan vertrekken we weer. We lopen richting 5th Avenue om op Grand Army Plaza de dag te beginnen. Een oploopje voor het Plaza Hotel valt direct op en we realiseren ons dat de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties aan de gang is. Alle wereldleiders zijn, net als wij, naar New York gekomen. Blijkbaar staat er eentje net op het punt om zijn hotel te verlaten. Definitief, want er staat een vrachtauto bij die bagage aan het inladen is. Dat moeten we zien. We wachten net zolang totdat een politieagent zijn kogelvrije vest aantrekt en er een volslagen onbekende naar buiten komt en in een limousine verdwijnt. Onder begeleiding van gillende sirenes vertrekt de auto. Daarna wandelen we naar de zij-ingang omdat we vermoeden dat een aantal figuren stiekem willen vertrekken. We laten ons echter niets ontgaan. Als we er de brui aan hebben gegeven en richting 5th Avenue gaan komt er weer een gillende colonne aan, begeleidt door een paar uiterst nerveuze geheime agenten. Een verkeerde beweging en je ligt met een gat in je hoofd op straat. Dat vraagt om ontspanning en we lopen maar naar FAO Schwarz, de grootste speelgoedwinkelier ter wereld. Een prachtige winkel waar je alles op speelgoed gebied kunt kopen. Dat ontdekt ook Annejan als hij de apparaatjes met vreemde geluiden ontdekt. Al snel wordt er in de winkel een concert met piepjes, kraakjes en andere toontjes gegeven. Ik probeer ondertussen het nieuwste speeltje van Nintendo, de Virtual Boy. Waardeloos apparaat. Nadat Annejan twee lawaai apparaten heeft gekocht verlaten we de winkel en lopen verder over 5th Avenue. Bij de Trump Tower gaan we naar binnen. Beneden vinden we alweer en platenwinkel en we kijken er even rond. Dit blijkt een kleintje te zijn en we zijn snel uitgekeken. Omdat we de in roze marmer uitgevoerde wc's niet zo snel kunnen vinden, lopen we maar weer verder. Nu richting Rockefeller Center. Daar aangekomen blijkt de schaatsbaan net gedweild te zijn. We blijven net zolang hangen tot er weer geschaatst wordt. Op de trap worden de nieuw gekochte apparaten getest. Het lawaai zorgt wel voor enig bekijks. Als we uitgespeeld zijn moeten we toch weer eens wat eten. Het moet een hamburger van de McDonalds worden, maar we kunnen niet zo snel iets vinden. We zakken steeds verder 5th Avenue af tot we op 42nd Street komen. Hier gaan we in oostelijke richting naar Grand Central Station. We gaan de hal van het station in en maken wat video-opnames. Daarna verlaten we het station en lopen door wat gebouwen om vervolgens op Park Avenue uit te komen. Hier is op het moment geen verkeer, want Park Avenue is i.v.m. het verblijf van president Clinton in de Waldorf-Astoria geheel afgesloten. Voor het hotel kun je al helemaal niet komen, want alles is afgezet. De politie doet aardig zenuwachtig, dus we vermoeden dat er iets staat te gebeuren. We wachten weer, met de videocamera in de aanslag, af. Na ongeveer 10 minuten wordt de afzetting plotseling opgeheven. Iets later horen we dat Clinton via de zijdeur vertrokken is. Dat hebben we dus gemist. We lopen nog een beetje in de buurt van de Waldorf-Astoria rond, omdat er volgens mij een winkel met goede pastrami in de buurt moet zitten. We kunnen die zaak echter niet vinden, dus lopen we door in de richting van het VN gebouw. Onderweg komen we een goedkoop restaurant tegen waar we naar binnen gaan. Hier hebben ze een ruime keuze aan voedsel en we vinden iets dat ons wel lijkt. Annejan en Erik aan de pastrami en ik neem een steak-sandwich. Dat gaat er na al dat gesjouw uitstekend in. Erik plakt nog even zijn hiel en dan lopen we verder. Hoe dichter we het VN gebouw naderen, hoe meer politie er op straat te zien is. Dit gaat zo door totdat het aantal agenten het aantal gewone mensen veruit overtreft. En dat in New York. Deze stad is zo veilig als geen andere stad ter wereld. Auto's worden niet toegelaten bij het VN gebouw en leveranciers die met hun waren dan maar lopend over straat gaan worden besnuffeld door honden die naar bommen zoeken. De omgeving van het VN gebouw is in een vesting veranderd. Boven op het dak van het gebouw staan mannen met verrekijkers de omliggende wolkenkrabbers af te speuren en op straat wordt iedereen in de gaten gehouden. We nemen positie in tegenover een van de ingangen om toch iets op te vangen van hooggeplaatste gasten. Het duurt vrij lang voordat er wat arriveert, maar uiteindelijk vangen we een glimp op van de delegatie van Bangladesh. Wow. De politie van New York zorgt voor een aantrekkelijk schouwspel door de complete paardenbrigade op te trommelen voor een foto-sessie. Zo is er toch nog wat te zien. We bestijgen een paar trappen om het geheel van boven te aanschouwen. Erik raakt in een interessant gesprek met een New Yorkse politieagent die hem vraagt of hij een joint aan het roken is. Helaas voor de agent is het slechts een Zware VanNelle. Links en rechts van ons staan tv-ploegen hun dagelijkse verslag uit te brengen en dan zijn we er zat van en lopen terug in de richting van Grand Central Station. We nemen subwaylijn 7 naar Times Square en stappen over op de lijn naar Columbus Circle. Nadat we weer bij onze vaste supermarkt bier hebben gekocht wandelen we terug naar het hotel. Tijd voor een korte rustpauze. We bellen eerst nog met de Supperclub om te kijken of er nog kaarten zijn voor het concert van Jonathan Richrnan deze avond. We moeten maar op tijd komen. Het begint om 8 uur en de deuren gaan om half acht open. We hebben nog tijd genoeg om wat TV te kijken. We zien de film The Coneheads met Dan Akkroyd. Wat moet je anders in Amerika doen?! Omdat de Supper Club niet zover bij ons hotel vandaan is, besluiten we om te gaan lopen. We zijn er dan ook al. Snel. Er staat weer een lange rij mensen voor de deur en weer is het hetzelfde liedje als bij de Wetlands. Allerlei mensen doen ingewikkeld voor de kaartverkoop. Mensen die kaarten hebben moeten aan de linkerkant gaan staan, mensen zonder kaarten tegen de muur. Eerst de mensen met kaarten naar binnen en dan de mensen die nog een kaart moeten kopen. We zijn redelijk snel binnen, maar moeten daarvoor wel $ 21 betalen. Hopen dat het concert de moeite waard is, de prijzen voor het bier zijn dat in ieder geval wel. Omdat alle stoelen bezet zijn, gaan we met onze uiterst vermoeide benen op een trapje zitten. That' s a mistake. Na een tijdje komen er wat gevaarlijk uitziende zaalwachten op ons af die ons sommeren te gaan staan: You can't sit here! Als ze weer weg zijn doen we nog een poging, maar al snel begint het voorprogramma van Mr. Henry. Niet echt de moeite waard, maar het houdt je bezig. Mr. Henry mag drie kwartier spelen en wordt bijna direct opgevolgd door de hoofdact van de avond. Jonathan Richman. Een uiterst vermakelijk concert waarbij Richman alleen door een drummer wordt begeleid. Het concert is wat aan de korte kant, maar is erg leuk. Vrij snel staan we weer buiten. We lopen via Broadway terug naar het hotel. Onderweg blijkt Erik nog wat honger te hebben en vragen we aan een portier van een appartementsgebouw of er nog ergens een restaurant open is. De Morning Star bij ons op de hoek blijkt nog geopend, maar maakt een sobere indruk. In de tegenoverliggende winkel kopen we wat broodjes en eten die lopend naar het hotel op. Nog even in de hotelbar langs om wat van de World Series Baseball mee te pikken en dan maar weer naar de kamer. Nog even de TV aan en dan pitten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten