Engeland 2026 dag 7 Isle of Wight dag 1

Vandaag eerst het verhaal, want dat hangt er telkens maar een beetje bij aan omdat ik het vlak voor het slapen gaan maak en dat is niet het meeste heldere moment van de dag. Dus nu eerst maar. 
De nacht was warm. Ramen open zetten helpt niet echt, want buiten is het nog steeds 20 graden. Voorgaande avonden koelde het telkens af, vannacht dus niet. De ventilatoren draaien de hele nacht, maar ook dat helpt maar een beetje. Om half acht staan we op, want we hebben om 8 uur het ontbijt besteld. Dat is zeker de moeite waard. Je kunt beginnen met cereal en toast terwijl Judy het vooraf bestelde ontbijt klaar maakt in de keuken. Koffie, thee en een sapje erbij. Ik heb weer een full English breakfast besteld. Dit keer is dat met hash browns in plaats van de fried toast. Dat is mooi, want die fried toast was toch wel erg vettig op de vroege morgen. De full English heeft ook warme tomaten en daar moet je wel van houden bij je ontbijt. Ik zie de buurvrouw ze ook transporteren naar het bord van haar man. Maar ik laat met niet kennen en eet ze met smaak op. Chris heeft scrambled eggs met bacon. Ook lekker. De bacon is hier in Engeland wat bijzonder. Het is een samenstelling van ham en spek aan elkaar. Het is maar hoe je het van het varken snijdt. Het smaakt ons allemaal erg goed. Als het op is gaan we terug naar de kamer. Opa belt want die is op zoek naar een vaas en wil weten in welke kast hij moet kijken. Vandaag is de verjaardag van Tineke, die 92 jaar geworden zou zijn.
We zijn nog steeds erg moe van de warme nacht en vallen op bed weer in slaap. Om half elf worden we weer wakker. Het is nu echt tijd om wat de gaan doen. We hebben van Judy, de host, wat tips gekregen voor de westkant van het eiland. Daar zijn de Needles, wat witten rotsen in zee, maar ook het Dimbola Museum met een prima Tea House. We gaan op weg via de zelfde route de we donderdag moeten hebben naar Yarmouth. Een mooie testcase dus. Het is wel wat heuvelachtiger dan we tot nu toe gewend zijn, maar de fietsen komen er moeiteloos overheen. We stoppen bij een mooie kerk langs de weg en worden daar gastvrij onthaald door de mevrouw van de kerk. Het is feest, want morgen is de feestdag van St. Swithin, de naamgever van deze kerk. We krijgen direct punch aangeboden. Ranja dus en dat kunnen we prima gebruiken in deze warmte. De mevrouw vertelt het een en ander over de historie van de kerk, maar ook over St. Swithin. Blijkbaar is er een legende die zegt dat als het regent op St. Swithin dat het dan 40 dagen regent. En als het mooi weer is op St. Swithin dat het dan ook 40 dagen mooi weer is. En daar ziet het wel naar uit, want morgen en de dagen daarna blijft het prachtig weer. We nemen afscheid en peddelen verder. Volgende stop is weer een kerk, dit keer van St. Agnes. Bijzonder hieraan is dat de kerk een rieten dak heeft. We kijken even binnen, maar de buitenkant is mooier. Dan  weer door naar The Needles. Dat is eerst een pretpark en daarna een rustige weg naar hoog op de rotsen. Aan het einde zijn Britse verdedigingswerken en een prachtig uitzicht op de uitstekende witte rotsen van de Needles. Mooi gezicht en met de fiets kunnen we er vlakbij komen. Lopen van  de parkeerplaats is een heel eind. We kijken even rond en gaan nog wel de verdedigingswerken door. Die zijn nu van de National Trust en worden goed onderhouden. Grote stellingen met 9 mm kanonnen die Portsmouth moesten beschermen tegen vooral de Duitsers. Maar die kwamen nooit. Maar nog steeds imposant. Na de bezichtiging nemen we nog even een kopje koffie en thee met wat lekkers. En dan fietsen we weer een stuk terug. De volgende bestemming is de lunch bij Dimbola Museum. Daar hebben  ze heerlijke gerechten. Chris neemt courgette soep met erwten en ik  de omelet met ham en champignons. Echt lekker en we hadden er zin in. Daarna bekijken we het museum. Dat bevat de vaste collectie is van Julia Cameron, een fotografe uit de 19e eeuw. Mooie foto's. Maar ....... het museum heeft ook een afdeling over het Isle of Wight Festival en een apart stuk over Jimi Hendrix die hier in 1970 zijn versie van de Star Spangled Banner ten gehore bracht en niet veel later in Londen overleed. Deze twee laatste afdelingen van het museum zijn echt de moeite waard om hier naartoe te komen. Net als 600000 (!) mensen die in 1970 naar het festival met Hendrix, the Who en the Doors afkwamen. Het wordt ook wel de Last Great Event genoemd, omdat er nadien nooit meer een festival van deze grote is georganiseerd. Er staat buiten nog een mooi standbeeld van Jimi dat we ook nog even fotograferen. Dan door naar Freshwater Bay waar we even gaan zwemmen in de zee. Die is behoorlijk koud, dus het zwemmen is van korte duur. We kleden ons weer aan een beginnen met de tocht naar huis. Het is al wat later en dus gaan we zo snel mogelijk weer naar Newport. Bij de Sainsbury kopen we lekker dingen voor het diner. Dat gaan we op onze warme kamer opeten en ondertussen misschien nog iets meepikken van de voetbalwedstrijd Spanje - Frankrijk. Als dat allemaal klaar is gaan we weer slapen. Morgen om 8 uur weer ontbijt.